Gunnar Th.
Fjórða kerfið.....


31.12.2016 16:50

Hvert er farið............?



Myndin hér að ofan er, eins og sjá má, tekin á gamlársdag fyrir 22 árum. Síðan hefur allt það frosna vatn sem á myndinni sést, runnið til sjávar og nýtt komið í staðinn - aftur og aftur og aftur. Þannig verður það löngu eftir að við báðir, ég sem myndina tók og ólafsfirski tannlæknirinn sem fyrir situr, verðum horfnir. Sýnin yfir Önundarfjarðarfjöllin til suðvesturs á vonandi eftir að lifa margar kynslóðir enn....

...og nú er það svo gott sem búið, þetta yfirstandandi ár, tvöþúsundog sextán.  Mér finnst reyndar óskaplega stutt síðan það hófst. Getur verið að búið sé, svo lítið beri á, að stytta árin? Mér hefur fundist þetta nokkur undanfarin ár en hef ekki fundið neina áþreifanlega ástæðu. Kannski er eðlilegt að eftir því sem árin færast yfir mann sjálfan finnist manni þau líða hraðar. Ég er ekki viss, því ár hafa verið að færast yfir mig svo lengi sem ég man - eitt í einu.  Nú telja þau fimmtíuogníu og góðu hálfu betur. Ég verð sextugur eftir fimm mánuði!  Einhvern tíma seint á síðustu öld þegar ég var að reikna aldur minn fram í tímann fann ég það út að árið 2000 yrði ég 43 ára. Þá þýddi það nokkurn veginn ævilok. Samt hefur  mér tekist að skrimta sextán og hálft ár þar framyfir.

Þann 10. mars nk. hef ég búið hér í Höfðaborg  í fimm ár - framanaf einn, svo með Áróru minni um tíma en lengst af með syninum.  Hér hefur verið afskaplega gott að búa og ekki er sjáanleg framundan nein breyting á því, hvað sem öllum skipulags-verðlaunatillögum borgarstjórnar líður.  Húsin hér í kringum mig voru ekki sjáanleg á þeirri tillögu og eiga þá væntanlega að hverfa með tímanum.  Ég treysti því á annað efnahagshrun og að ekki verði hróflað við neinu í nágrenninu meðan mér hentar að búa hér. Líkurnar virðast allgóðar því mér sýnist hrunarkitektar vera á fullri siglingu í þá átt.




Þetta gamlárskvöld verður frábrugðið undanförnum að einu, veigamiklu leyti.  Frá gamlárskvöldi 2006 hef ég nefnilega lokað mig inni með hundinum mínum og reynt að veita honum öryggi í sprengjuregninu. Fyrsta gamlárskvöldið var ég með Mola minn. Hann varð ekki langlífur og á eftir honum kom Bassi. Gamlárskvöldin 2007-11 héldum við hvor öðrum selskap á Lyngbrekkunni í Kópavoginum meðan fjölskyldan sótti brennur og skaut upp dóti utandyra, en síðan höfum við verið tveir einir hér í Höfðaborg á gamlárskvöld eftir fjölskyldumatarboð úti í bæ. Síðasta gamlárskvöld var Bassi farinn að venjast nokkuð og var mun rólegri en áður. Ekki grunaði mig þá að það væri jafnframt síðasta gamlárskvöldið hans.  Bassi var svæfður svefninum langa þann 17. apríl í vor eftir að hafa orðið fyrir bíl og meiðst illa. Hann varð tíu og hálfs árs, fæddur þann 22. nóv. 2005. Hann var einstakur félagi og er enn saknað á hverjum degi...af fleirum en mér.






Fleiri góðir vinir hafa kvatt á árinu, án þess nöfn séu nefnd. Þeirra er ekki síður saknað - vinahópurinn hefur ekki verið stór en ákaflega góður og því er mikil eftirsjá að hverjum og einum.

Af skemmtilegri  viðburðum ársins stendur Færeyjaferð okkar Ásgeirs Jónssonar í júní, uppúr. Ég á enn eftir að skrifa þá ferðasögu alla en þykir hæfilegt að láta snjóa aðeins yfir viðburði, svo auðveldara verði að ljúga hlutina dálítið upp!




Þá ber hátt gríðarlega skemmtilegt ferðalag vestur til Ísafjarðar, þar sem haldið var upp á 150 ára kaupstaðarafmæli í júlí. Vestur fór ég á bláa hjólinu (sem getur allt) og fékk að hengja tjaldvagninn aftan í bíl vinafólks á sömu leið. Hátíðarhöldin fóru þó að mestu fyrir ofan garð og neðan því ég notaði tímann og landsþekkta ísfirska veðurblíðu til að heimsækja gamla staði utan alfaraleiða og slóða sem ekki voru öllum farartækjum færir. Að hátíð lokinni hjólaði ég suður aftur en tjaldvagninn fór sömu leið til baka með sömu vinum.





 Tveimur vikum seinna vorum ég og vagninn komnir til Akureyrar ásamt drjúgum hluta fjölskyldunnar, til rúmrar vikudvalar, sem endaði með Fiskideginum á Dalvík.  Þangað fór einnig bláa hjólið en var minna notað en til stóð.  Slóðarnir nyrðra eru þó enn á sínum stað og það kemur sumar eftir þetta....


Stórskipið Stakkanes var ekkert sjósett í sumar. Fyrir því voru fleiri en ein ástæða. Sumarið er stutt og mikið af því var skipulagt fyrirfram, þ.m.t.  þessir þrír viðburðir sem nefndir eru hér ofar. Ég seldi ferðabílinn haustið ´15 og átti þá aðeins eftir gamlan Benz sem þarfnaðist ástar og umhyggju. Fyrir slíkt var enginn tími og nú í haust var hann búinn undir að verða breytt í nagla í einhverri erlendri verksmiðju. Í stað hans kom annar stærri og öflugri, sem reyndar þarfnast einnig ástar og umhyggju.  Ég geri ekki ráð fyrir að þeir fjórir mánuðir sem ég hef til að veita honum hvorttveggja, endist svo líklega verður annað að duga. Ferðabílsleysið kom m.a. í veg fyrir að ég gæti nýtt Stakkanesið sem skyldi. Stórskipið stendur því enn á vagninum sínum uppi í Stykkishólmi, niðurnjörvað að því ég best veit. (nema einhvern hafi vantað spotta enn á ný).  Á þeirri dvöl eru þó fyrirhugaðar breytingar....

Stöðugleiki er nauðsynlegur, og því á ég ekki von á öðru en að eyða gamlárskvöldinu á sama hátt og áður, hér innandyra í Höfðaborg. Bassi minn heitinn verður þá með mér í minningunni, og betri félagsskapur fæst ekki.

Þeim sem lásu til enda óska ég gleðilegra áramóta og alls hins besta á nýju ári!

 

 

24.12.2016 14:14

Jól í Höfðaborg.



Ég skammast mín dálítið fyrir að hafa ekki sinnt síðunni minni betur. Hér eru jú geymdar bæði gamlar minningar og frásagnir af viðburðum sem síðar meir verða að minningum. Ég ætla ekki að lofa bót og betrun, því ég hef oft lofað meiru en ég hef getað staðið við. Mig langar þó að standa mig betur og vona að mér takist það. Þó Facebook sé einfaldur og þægilegur miðill vilja eldri færslur týnast fljótt og uppfletting þeirra er að öllu leyti erfiðari en hér - eða það finnst mér allavega.

 

Í dag, 24. des. 2016 hafa 22 litið inn á þessa síðu, aðeins til að sjá það sama og áður. Í gær voru það 19. Ég veit ekki hvort þessar innlitatölur eru réttar, því ég man eftir að annað bloggkerfi, sem rekið var af 365 Miðlum hafði þann sið að ýkja innlitafjölda, líklega í því augnamiði að halda uppi auglýsingaverði. Hér er ekki um neinar auglýsingar að ræða og því vona ég að innlitatölur séu réttar. Þessvegna skammast ég mín dálítið, eins og fyrr segir...svona hálfpartinn eins og ég sé að svíkja þá sem enn kíkja inn.

 

Hvað sem því líður hafa þessir 22 sem litið hafa inn í dag aðeins séð sömu færsluna og fyrr. Ég hef verið að reyna að færa það sem ég hef skrifað á Facebook og langar til að geyma, hingað yfir á síðuna í nokkurn veginn réttri tímaröð. Þess vegna hefur færslum getað fjölgað framan við þessa sem alltaf birtist. Færslurnar raðast svo í mánaðaröð eins og sjá má í listanum hér til hægri handar, ofanfrá og niður. Ég ætla mér að halda þessum flutningi áfram þar til endum er náð saman og flytja þá það sem mér finnst minnisvert og ég skrifa á Facebook, jafnóðum yfir á þessa síðu.

 

Að þessu sögðu óska ég öllum þeim sem enn hafa þolinmæði til að kíkja hingað inn, og hafa skrifað komment og kveðjur gegnum árin, gleðilegra jóla!

 

....ég lofa áramótakveðju innan viku emoticon

20.05.2016 11:56

Frá Unaðsdal.



Þann 20. maí sl. birtist á FB mynd sem ég tók sumarið 1987 á fjörukambi í Unaðsdal á Snæfjallaströnd. Við vorum þarna þrjú saman, við Elín Huld og sonurinn Arnar Þór (3) á sumarferðalagi með aðsetur í sumarhúsi Járniðnaðarmannafélagsins í Heydal. Dvöldum viku í húsinu og fórum vítt og breitt um nágrennið, reyndar talsvert víðar því við fórum alla leið norður í Bjarnarfjörð og fyrir Kaldrananes og Drangsnes. Til Hólmavíkur fórum við í innkaupaferð og versluðum í gamla verslunarhúsi Kaupfélags Strandamanna niðri í þorpinu - verslun sem er löngu horfin.

 

 

Myndina sem ég tók í Unaðsdal hafði ég áður birt á FB en nú hafði hún verið hent á lofti af Samúel Sigurjónssyni frá Hrafnabjörgum í Laugardal, sem óskaði frekari skýringa á henni.

 

Skýringarnar komu um hæl, frá Ingólfi Kjartanssyni úr Unaðsdal. Ég bætti svo nokkrum orðum neðan við. Set texta Ingólfs beint hingað inn eins og hann birtist á FB:

 

"Þetta er mb. Uni. Kostafley sem Helgi afi átti og réri á úr Dalssjó. Karl faðir minn reri eitthvað á honum en ég sá hann aldrei sjósettan svo mig reki minni til. Hann náði hins vegar í unga konu til Ísafjarðar á honum snemma árs 1949. Sú hafði komið með Catalinu frá Akureyri. Réði sig sem vinnukonu í Unaðsdal í eitt ár. Þau urðu 45 þessi ár í Dal."

 

Minn texti er svo hér:

 

  "Eftir tæp þrjátíu ár fær maður loks að vita einhver deili á þessum bát. Kærar þakkir fyrir þetta, félagar. Uni ÍS 65 er sagður smíðaður í Unaðsdal 1931 úr eik og furu, 2.4 brúttólestir. Vél ókunn. Eigandi Helgi Guðmundsson, Unaðsdal. (Uppl. úr "Íslensk skip-Bátar", e. Jón Björnsson, 2.bnd. bls. 135)"



15.05.2016 23:00

Eftir kvöldrúnt í Grundarfjörð.


Var að koma úr kvöldrúnti út í Grundarfjörð, og eins og kisurnar hans Hauks Sigtryggs Valdimarssonar bjóða alltaf góða nótt, bið ég Bassa minn heitinn að gera það líka:

No automatic alt text available.

13.05.2016 22:00

Skrifað í Stykkishólmi.


Blúskvöld í Hólminum......Gömlum myndaalbúmum flett. Mæðgurnar eru á sitthvorum staðnum í Evrópu, önnur vestan til, hin austan og vonandi koma báðar heilar til baka. Bassi minn er í hundaparadís.......hann kemur aldrei til baka, því miður. Samt er hann alltaf svo nálægt. Ég sakna félaga og vinar.
Myndirnar eru góðar.....

Gunnar Theodór Þorsteinsson's photo.
Gunnar Theodór Þorsteinsson's photo.
Gunnar Theodór Þorsteinsson's photo.
Gunnar Theodór Þorsteinsson's photo.
Gunnar Theodór Þorsteinsson's photo.

09.05.2016 09:00

Hjóladagur í Borgarnesi



Flotinn í Höfðaborg var myndaður á laugardaginn áður en lagt var af stað á borgfirskan hátíðisdag hjóla- og fornbílamanna. Bláa var skilið eftir heima, enda er ill- eða ómögulegt fyrir einn að hafa tvö til reiðar. Jens Sigurjónsson mætti svo rétt um tólf og þar með var lagt af stað. Fjöldi hjólamanna var á uppeftirleið og tveimur, þremur bílum á undan okkur var stór hópur, líklega um þrjátíu hjól. Þessi stóri hópur áði á planinu ofan gangnanna og var rétt að leggja af stað 

þegar við komum. Röðin snerist við, Jenni varð fremstur, þá ég og síðan Arnar Þór. Bílarnir í miðjunni fóru niður að Grundartanga og þar með fór Jenni fyrir öllum hópnum alla leið í Borgarnes. Það hlýtur að hafa verið tilkomumikið þegar hópurinn renndi í bæinn, líklega sá stærsti sem kom í einu. Veðrið var ágætt þrátt fyrir hvassviðri undir Hafnarfjalli en vindáttin var tiltölulega hrein austanátt og því ekki mjög hviðótt. Borgnesingar höfðu sett upp fína sýningu hjóla og fornbíla í húsakynnum KB í Brákarey, þar sem borgfirskir bíla- og hjólamenn hafa aðstöðu. Hægt var að kaupa sér kaffi og vöfflu með rjóma og sultu og að sjálfsögðu skelltum við einu setti í andlitið. Við fórum af svæðinu um hálfþrjú og bættum í belginn í Geirabakaríi en brúmmuðum síðan suðurávið með hring um Akranes. Leiðir skildi svo á planinu við Höfðaborg um fimmleytið og við Arnar héldum áfram suður í Garðskaga og til Sandgerðis með dálitlu stoppi hjá Ásgeiri Jónssyni. Heima í Höfðaborg vorum við svo rétt fyrir átta um kvöldið. Þar með lauk stórkostlegum hjóladegi...

(Færslan er upphaflega skrifuð á Facebook og ef smellt er á myndirnar hverja fyrir sig opnast tenging á þá síðu. Smellur á "back" píluna flytur síðan aftur hingað á 123.is)

Gunnar Theodór Þorsteinsson's photo.
Gunnar Theodór Þorsteinsson's photo.
Gunnar Theodór Þorsteinsson's photo.
Gunnar Theodór Þorsteinsson's photo.



Tekið við Garðskaga eftir frábæran túr á hjóla- og fornbílasýningu í Borgarnesi. .... Arnar Þór Gunnarsson tók myndina.

Image may contain: 1 person , motorcycle, sky and outdoor


05.05.2016 09:03

Hokinsdalur (fært af facebook)






Í gær nefndi ég myndir af býlinu í Hokinsdal vestra, sem mögulegar "áttundadagsmyndir" í sjö daga syrpu. Þær koma hér að neðan. Myndirnar eru að vísu orðnar rúmlega tuttugu ára gamlar og ég veit ekki um ástand hússins í dag - ef það þá stendur enn. Mér skilst að ábúandinn á Laugabóli norðan ness hafi keypt þessa jörð fyrir nokkrum árum, væntanlega til einhvers konar nytja en meira veit ég ekki. Við félagi minn gerðum ferð þarna úteftir haustið ´94, skoðuðum okkur um og tókum myndir. Vegurinn út nesið var sæmilegur en inn Hokinsdal var hann hreinasta torfæra, bæði vegna úrrennslis og vegna aurskriðu sem fallið hafði á hann löngu áður.

Ég skrifaði ferðasöguna í nokkuð ýtarlegu máli fyrir mörgum árum. Hún mun vera til í einhverjum afkima netsins, þarsem 365Miðlum tókst ekki að farga henni með öllu því efni sem týndist þegar þeir fyrirvaralítið lokuðu tveimur bloggkerfum. Það var illa gert og skömmin lifir.....






Þar kom m.a. fram það sem ég nefndi ekki í gær, að þunni gatkletturinn fremst á Langanesi var kallaður Selamannagatklettur, og gatið sjálft í honum Selamannagat. Líkast til var það komið til af því að veiðimenn gátu legið í skjóli innan við gatið og skotið sel út um það. Þetta er þó aðeins mín ágiskun, byggð á nafninu einu.... Hokinsdalur fór í eyði ´78-´79, síðast bjó þar Hallveig dóttir Sigríðar á Lokinhömrum með manni sínum , eins og fram kemur í Stiklum Ómars Ragnarssonar.

04.05.2016 08:58

Færeyjafari skríður saman.



Væntanlegur Færeyjafari fékk að fara út í fína veðrið í dag. ( hvað eru mörg eff í því?)....Sætið endurbyggt af Auðunni bólstrara, ný dekk og HD-slöngur, Michelin aftan og Dunlop framan, Bögglaberi og boxagrindur pólýhúðað, mótor tekinn úr, hreinsaður með ærinni fyrirhöfn og sprautaður, ryðfría hlífðarpannan sýruböðuð ofl. ofl. ofl......bara gaman!

Gunnar Theodór Þorsteinsson's photo.
Gunnar Theodór Þorsteinsson's photo.

04.05.2016 08:50

Myndabrengl.



Þessi mynd er varaskeifa. Hún er varaskeifa í því tilliti að ég ætlaði að birta tvennu af allt öðru skipi en finn bara aðra myndina. Hina skannaði ég fyrir mörgum árum og hef svo stungið henni á svo góðan stað að hún finnst ekki aftur. Þessvegna birti ég þessa, þó svo ég hafi áður birt hana - að vísu fyrir löngu og á öðrum vettvangi.




Þetta er gamla Fagranesið, eins og kunnugir sjá. Það eyðilagðist eftir vélarrúmsbruna, nýleg brú var tekin af því og flakinu lagt inni við Reykjafjörð í Djúpi, væntanlega til einhverra nota sem ekki urðu. Myndin er tekin síðsumars 1987 og þá hafði Fagginn legið þarna vel á þriðja áratug og átti talsvert eftir enn, þar til hann var látinn hverfa.

Hann sagði mér hann Pétur andskoti (sem, þrátt fyrir viðurnefnið og hrjúft yfirborð, var gull af manni eins og þeir vita sem best þekkja..) að Fagranesið hefði ekkert þurft að brenna. Hann hafði verið þar vélstjóri og þekkti vel til. Olíufýringin sem var um borð í skipinu var staðsett bak við vélarrúmsstigann. Hún var vangæf og átti til að skjóta út. Af frásögn Péturs mátti skilja að hjörtu hans og olíufýringarinnar hefðu slegið í takti. Svo varð einhver taktbrestur þegar Pétur var ekki um borð, fýringin skaut út meðan vélarrúmið var mannlaust, kveikti í óhreinindum kringum sig og úr varð bál - undir niðurgöngunni svo ekki varð komist niður.......

Á þessa leið var saga Péturs, sögð með því orðfæri sem honum var tamast og þeir þekkja sem þekkja.....

Fagranesið, sem ekki var kannski beysið fyrir enda komið vel til ára sinna, varð ónýtt og Fjölnir frá Þingeyri hljóp í skarðið um tíma. Síðan kom nýsmíðin frá Florö í Noregi sem seinna varð þekkt hér syðra sem Fjörunes eða Moby Dick. Það mun nú komið til Danmerkur, eftir nokkuð harða viðkomu í Færeyjum. Florö - Fagranesið var svo sem ekki óvant hörðum viðkomum við Djúp, svona eins og þegar það ætlaði að ryðja Arnarnesinu úr vegi. Það er hins vegar önnur saga - eða aðrar sögur......

Stúfurinn á myndinni hefur stækkað mér talsvert yfir höfuð.....


03.05.2016 08:55

Í - 1707


Við Samúel á Hrafnabjörgum rákumst nýlega saman á einni skipasíðu FB. Úr varð skemmtileg upprifjun. Þessi hér kemur þar við sögu. Hann ( þ.e. bíllinn) átti nokkuð skrautlega sögu fyrir vestan, en við hana komu aðallega Jón Helgi Karlsson Birnustaðabóndi, Samúel og ég sjálfur. Bíllinn var seldur til Rvk haustið ´90 og að sjálfsögðu eyðilagður þar eins og margt annað....

Image may contain: snow and outdoor

01.05.2016 11:01

Æsa.



Líklega var það vorið 1990 sem ég lagði mína leið til Þingeyrar til að skoða báta. Hafði þá verið trillulaus allar götur frá 1985 þegar sú sem ég hafði þá keypt þrisvar var að síðustu seld til Reykhóla. Um hana hefur verið fjallað í löngu máli hér á síðunni stakkanes.123.is.

Á Þingeyri var margt bátakyns að sjá en sú trilla sem helst fangaði augað ( og virtist henta hálftómri buddu) var Æsa ÍS. Hún lá umkomulaus uppi á kambi og ástandið á henni var þannig að mér leist hún vænleg til eignar fyrir skikkanlegt verð. Ég aflaði mér upplýsinga og komst að því að Æsa væri sænsksmíðuð, innflutt notuð til Vestmannaeyja og þessi furðulega vél sem í henni var væri ættuð frá Ferguson. Ég fann eigandann, hann tók ekki illa í að selja og lofaði að athuga málið. Bað mig hafa samband litlu síðar.
Hann stóð við sitt og athugaði málið. Í Æsunni, sem hafði verið skráð fiskiskip, leyndust sumsé ónotaðir rúmmetrar. Þar með varð hún að gulli, líkt og Fífan sem ég birti bílstjóraspegils- myndina af á dögunum. Við þessu var ekkert að segja eða gera, svona var kerfið á þeim tíma. Rúmmetrar í fiskibát voru gulls ígildi þegar úrelda þurfti á móti hverri stækkun annars. Æsan fór úr því að vera svona jafnvirði kók og pylsu upp í rétt um milljón, muni ég rétt. Þórður heitinn Júlíusson á Ísafirði keypti rúmmetrana enda var mín milljón eyrnamerkt húsakaupum árið eftir og þar gilti "business before pleasure" eins og sagt er á alheimsmálinu!

Allt um það. Rúmmetrarnir fóru til Ísafjarðar en Æsa fór út á dauðadeildina á tanganum utan við Vélsmiðju Þingeyrar. Þannig fór um þá sjóferð þá - hún var aldrei farin. Næst þegar ég vissi var Æsa farin á bálið og ekkert eftir nema myndir og minning.....

Fyrsta myndin með pistlinum er skönnuð úr stórvirki Jóns Björnssonar, "Íslensk skip - Bátar", 4bnd. bls.99. Hún sýnir bátinn þegar hann hét Æsa og bar einkennisstafina EA-48. Skrár segja Æsu hafa verið endurbyggða 1986-7 en varla hefur það verið mikil endurbygging því þegar ég myndaði hana á Þingeyri 1990 vantaði a.m.k. tvö borð í aðra síðuna. Annað var í þokkalegu lagi. Myndinar sem á eftir fara eru mína eigin, sú síðasta er tekin þegar ekkert var eftir nema að veita náðarhöggið......











...............................

01.05.2016 08:49

Hópreið Snigla.


Hópreið Sniglanna um borgarmiðjuna er á eftir. Það eru skúrir og rauða skellinaðran fær ekki að fara út í rigningu. Því var það eitt til ráða að taka til við bláa hjólið og láta hendur standa fram úr ermum. Líkið var sótt út í gám fyrir helgina og svo var stillt upp í gærdag. Ég fer fram á að menn (og konur) horfi fram hjá hvíta sjúklingnum sem sést í baksýn á fyrstu myndinni. Ég veit að útlitið er slæmt en ég, læknirinn, sé þó ákveðin batamerki. Það hefur sést svartara...

Seinni þrjár myndirnar eru teknar seint í gærkvöldi. Það var unnið fram á nótt og nú er spurningin: Tekst að ljúka verkinu fyrir kl. tólf á hádegi?









...............................

24.04.2016 13:00

Willy´s


Ég man flesta hluti svona þokkalega. Ekki kannski allt og ekki kannski alltaf hárnákvæmt en svona þokkalega. Til dæmis man ég ekki nákvæmlega hvenær ég eignaðist jeppann hans Jóa frænda. Það gæti hafa verið árin 1975 eða ´6. Svo er ekki víst að það skipti nokkru einasta máli. 

Jói frændi bjó á Stakkanesi (er nokkuð kunnuglegt við það nafn?) með afa og ömmu og átti Willy´s árgerð ´46. Þetta var flottur jeppi, með fulningahúsi og fíneríi. 



Líklega var það svo um 1963 að Jói frændi ákvað að selja jeppann. Kaupandinn var Gunnar heitinn Kristjánsson, vélstjóri hjá Íshúsfélaginu. Gunnar átti jeppann lengi en seldi að lokum og muni ég rétt eignuðust Arnardalsbræður hann. Hvort einhverjir áttu þar á milli man ég ekki. Úti í Arnardal var sett hálftoppventlavél í jeppann og eins og títt var við þess háttar breytingar var sett upphækkun á húddið fyrir loftinntakið á vélinni. Einhvern tíma á lífsleið jeppans var húsinu líka breytt og það endurbætt. Við það hurfu fulningarnar og húsið varð slétt. Þegar ég eignaðist jeppann hafði hann ekki verið í notkun nokkurt skeið og þurfti talsverðra lagfæringa við. Ég naustaði bílinn í skúr niðri við Fjarðarstræti, sem Matthías heitinn Sveinsson verslunarmaður hafði átt og pabbi hafði aðgang að. Þar var unnið að lagfæringum og stöku sinnum skroppið út að aka á milli. Ég var þarna talsverðan tíma með bílinn en seldi hann að lokum Óla bróður Árna heitins Geirssonar símaverkstjóra. Árni bjó þá að Seljalandsvegi 30 á Ísafirði og ég man að Óli var með jeppann þar upp með húsinu meðan hann dundaði í honum. Svo hvarf Óli úr bænum, eignarhaldið á jeppanum fór á flakk og að lokum endaði hann í uppfyllingunni neðan við Vélsm. Þór hf.

Næst eignaðist ég Willy´s austur í Neskaupstað haustið 1985. Það er nýlega búið að rekja feril hans á Facebook og óþarfi að gera það aftur. Söguna má finna á FB-síðu um bíla á N-númerum. Hún var afar skrautleg, í raun miklu skrautlegri en þar kemur fram því af tillitssemi við hlutaðeigandi var nokkrum atriðum sleppt. Það ætti að vera nægilegt að líma þá frásögn inn. Hún ætti þá að birtast hér neðan við:



Ég lofaði Grímsa myndum af Búra, Willy´s jeppanum sem ég keypti af Rúnari Gunnars veturinn ´85-6. Þessi Willys var með stálhúsi og original Hurricane vél, skráður eins og Ísraelsjeppi (´53) en með ´55 útlit. Hann fékk að snúast alveg svakalega þann tíma sem ég átti hann en endaði loks ævina hjá Halldóri Gunnlaugs, stuttu eftir að ég flutti vestur aftur. Muni ég rétt beygði Halldór í honum stangir í Norðfjarðaránni. Hann var með þessum fallega (!) brúna lit þegar ég fékk hann en í kaffitíma á sólbjörtum degi utan við verkstæðið í Nesi máluðum við Bóas Bóasson hann heiðgulan. Við vorum fljótir að, helltum úr fötunni yfir húddið og drógum úr með stórum verkfærum úr Bátastöðinni. Á einni myndinni sést Bronco í baksýn. Ég átti hann líka og gerði hann upp fyrir austan. Bóas sprautaði hann svo fallega brúnsanseraðan með silfruðum og gylltum röndum. Þessi Bronco var á 32" dekkjum sem ég sendi til Gúmmívinnslunnar á Akureyri í sólningu. Eins og sést á einni myndinni hef ég "lánað" sjálfum mér þau undir Willysinn.


Vélin í Búra var léleg, rifin á einni sveif og það var orðin íþrótt þegar hann var farinn að banka leiðinlega mikið, að henda honum inn á lyftu í lok vinnudags, spæna pönnuna undan með loftlykli og olíunni í, smella nýrri legu í sætið og setja svo pönnuna undir aftur með loftlyklinum - og olíunni í! Lagerinn af legum var á brotajárnshaugunum úti undir kirkjugarði þar sem lágu nokkrar flathedda - Rússavélar. Einu sinni í leguhallæri var m.a.s. smellt gamalli legu úr Cressidu í sætið en þá þurfti að banka til festihakið.

Svo kom að því að legulagerinn kláraðist og af því ég var orðinn leiður á að vera stöðugt að skipta þá henti ég síðustu legunni sem festist, úr vélinni, ákvað að hafa stöngina legulausa og sjá hvað hún gæti enst þannig. Hljóðin voru ólýsanleg enda hvegi slegið af og endingin varð tíu dagar. Þá bókstaflega sprakk vélin þegar ég var á fullri ferð inn á BP-sjoppu til Benna að ná mér í hádegismat. Hún hrundi rétt við planið og ég var svo vitlaus að láta Búra renna yfir allt planið og inn fyrir húsið. Þegar ég kom út úr bílnum var breið olíurönd yfir endilangt planið og Benni ekki glaður. Ég mátti kaupa brúsa af olíuhreinsi í stað hádegismatar og hreinsa upp eftir mig. Við hreinsunina fann ég stimpilboltann strípaðan úti á götu. Þá svona datt mér í hug að nú væri frekar mikið bilað.......

Leifi í Skálateigi var að skipta um vél í Sjappa sem hann átti (frambyggðum FC-150) og setja í hann Benz dísil. Ég fékk gömlu vélina hjá honum og skipti næsta laugardag úti á verkstæði. Sú vél var aldrei jafn skemmtileg, einhverra hluta vegna en eðlilega mun hljóðlátari....

Þegar voraði ´86 var Búri oftar húslaus en hitt. Þeir voru reyndar farnir að tala um að borga mér fyrir að hafa húsið á því í hvert sinn sem það var tekið af virtist koma rigningardemba. Ég var hins vegar búinn að komast að því að Búri var frekar valtur með húsinu og ef það var ekki á gat ég tekið kröppu beygjuna innan við Kaupfélagið á Bökkunum og niður í Nesgötuna ( ofan við Gumma Skúla) á miklu meiri ferð. Það má kannski taka fram að veltigrind var aldrei sett í Búra - hún var lengi á teikniborðinu en fór aldrei lengra.

Eins og stundum er sagt: Búri er horfinn en minningin lifir.....


Fljótlega eftir að við fluttumst aftur frá Neskaupstað til Ísafjarðar vantaði okkur farartæki sem gæti dregið kerru. því við hugðum á miklar framkvæmdir við litla húsið okkar í Króknum. Inni í Essóporti stóð gamall ´46 Willy´s sem Biggi frændi (Biggi Þorsteins) átti. Einum tíu árum áður hafði ég hjálpað Bigga að koma þessum jeppa á götuna inni á Hafrafelli. Biggi hafði keypt hann þar, en jeppinn var samtíningur úr nokkrum þó uppistaðan ætti að heita gamli Tungujeppinn. Mig minnir að Dóri Ebba hafi átt gamla Tungujeppann og lent í óhappi á honum á Óshlíðinni. Þessi var semsagt hálfsmíðaður inni á Hafrafelli og við Biggi eyddum löngum stundum i að gera hann ökufæran. Það tókst og Biggi notaði jeppann sem vinnubíl árum saman. Þegar þarna var komið sögu var Biggi hins vegar búinn að uppfæra í Jeepster og sá gamli lá inni í olíuportinu. Einhverjir gemlingar höfðu sér til dundurs mölvað í honum flestar rúður og hleypt úr dekkjum svo útlitið var ekki bjart fyrir öldunginn. Ég fékk augastað á jeppanum, ekki síst sögunnar vegna. Biggi vildi hins vegar ekkert hafa með málið að gera og sagði mér að semja við Lóu. Það voru erfiðir samningar en allt gekk þó að lokum og ég kom jeppanum niður í Vélsm. Þór eftir að hafa eytt heilu kvöldi í að dæla í dekkin með pínulítilli rafmagnsloftpressu. 

Á bílaverkstæðinu í Þór gekk Willy´s í endurnýjun lífdaga og meðfram lagfæringunum smíðaði ég kerru aftan í hann. Kerran var svo sirka eitt ár á dráttarkúlunni og kvikindislega þenkjandi félagar voru farnir að spyrja hvort bíll og kerra væru heilsmíðuð! 






Það var mikið flutt á þessum bíl og sem dæmi má nefna að þegar við fengum Einar á Kolfinnustöðum til að grafa húsið í Króknum upp að ofan- og innanverðu var allur uppmoksturinn settur á skurðbakkann. Efnið reyndist svo ónothæft aftur og við handmokuðum uppá þrjátíu og átta kerrur af mold, ókum niður á ruslahauga og losuðum þessar þrjátíu og átta kerrur með handafli til stækkunar bæjarlandsins. Til að fylla í skurðinn meðfram húsinu sóttum við tuttugu og fimm kerrur af fjörugrjóti í fjöruna beint niður af húsinu og ég fullyrði að lengi vel var ekki að finna stærri steina en hálfan hnefa frá ræsisrörinu út að Baldri Jóns! Þessi framkvæmd fór ekki í umhverfismat og það má meta það við nágrannana í Fjarðarstræti 57-9 að þeir hvöttu frekar en löttu þótt sumir hafi kannski lagt kollhúfur yfir landeyðingunni. Sjórinn sá svo um að skila nýju efni á land í stað þess sem tekið var.

Þegar við höfðum ekki lengur not fyrir jeppann var hann seldur og ég hef fyrir satt að hvíti, opni hálfjeppinn sem lengi var inni á flugvelli og Ernir notuðu sem dráttarklár hafi að uppistöðu verið þessi jeppi.

Síðan hef ég ekki átt Willy´s....

Þar til nú:



...og líkt og maðurinn sagði: 

"Að eiga Willy´s er góð skemmtun"

18.04.2016 09:38

Sorg.


Bassi minn er allur. Hann varð fyrir bíl í gær, sunnudag. Við vorum rétt komnir í hlað eftir bíltúr upp á Akranes. Hann var á vappi hér framan við húsið og hafði sýnt tilburði til að stinga af. Í stað þess að binda hann lét ég duga að skipa honum að vera kyrr hjá mér. Hann gegndi - en aðeins meðan hann sá að ég var að fylgjast með honum. Um leið og ég beindi athyglinni annað var hann horfinn.

 

Hann mun hafa farið rakleitt upp eftir Ártúnshöfðanum, þar sem hann hefur vitað af tík í hundalátum. Skv. því sem mér var sagt eftirá elti hann tíkina eftir Bíldshöfðanum að Höfðabakka og hljóp rakleitt yfir þá miklu umferðargötu og í veg fyrir bíl.

 

Bílnum ók kona sem engu gat forðað. Bassi fékk mikið högg, hentist eftir götunni og lá grafkyrr þar sem hann kom niður. Ungt par sem varð vitni að óhappinu tók að sér að koma honum undir læknishendur og fór með hann á dýraspítalann í Víðidal. Þar var lokað á sunnudegi en ræstingakona opnaði fyrir þeim og aðstoðaði við að hringja á vakthafandi dýralækni. Sú sem óhappinu olli skildi eftir nafn og símanúmer en kom að öðru leyti ekki að framhaldinu.

 

Bassi var örmerktur með símanúmerinu mínu. Það gekk hins vegar illa að ná í mig í síma en gekk þó að lokum. Ég spurði um meiðsli en fékk loðin svör. Fór beint upp í Víðidal og þegar þangað kom var orðið ljóst að Bassi var illa meiddur. Hann var lærbrotinn vinstra megin, vinstri framfótur svaraði ekki eðlilega og hann hafði fengið höfuðhögg svo tönn losnaði. Þegar ég sagði dýralækninum frá aldri Bassa heyrði ég strax að það dró úr henni. Bassi var orðinn tíu og hálfs árs og hún taldi litlar líkur á að hann næði sér að fullu auk þess sem aðgerðin yrði honum mjög erfið. Ég bað um ráðleggingar og fékk. Á þeim var helst að skilja að best væri að leyfa Bassa að fara....

 

Ég hringdi í Elínu Huld og bað hana að koma til mín. Ég réði bókstaflega ekki við þessar aðstæður einn. Þetta var algert niðurbrot fyrir okkur bæði og erfiðari ákvörðun hef ég aldrei tekið á ævinni. Ég vil trúa því að ákvörðunin hafi verið rétt, og að það hafi verið Bassa fyrir bestu að fá að fara. Ég gat ekki séð hann fyrir mér fatlaðan að meira eða minna leyti, jafn gríðarlega orkumikinn hund með endalausa hreyfiþörf. Eftir nauðsynlegan undirbúning fékk hann viðeigandi sprautur, og síðan hélt ég höfði hans og strauk honum meðan hann sofnaði útaf.

 

 

 

Ég ákvað að láta brenna Bassa. Við óskuðum ekki eftir öskunni, því hvað er aska í krukku á móti jafn einstöku dýri og hann var? Þegar hann var dáinn og farinn var bókstaflega ekkert það eftir sem okkur þótti vænst um. Skrokkurinn var því látinn hverfa en minningarnar lifa með okkur til loka.

 

(Þessi færsla er skrifuð þann 17. september, en tímasett í rétta röð færslna. Í dag eru fimm mánuðir frá því Bassi dó. Hans er enn saknað á hverjum degi)


15.04.2016 09:25

Enn hjól.



Það fjölgaði í Höfðaborgarfjölskyldunni í kvöld, þegar sonurinn keypti sér sitt fyrsta mótorhjól. Hjólið var keypt í Keflavík og eigandinn skilaði því hingað heim. Þetta er Kawasaki ER-6N árgerð 2006, ekið tæpa 15 þús. km.


Flettingar í dag: 81
Gestir í dag: 20
Flettingar í gær: 144
Gestir í gær: 24
Samtals flettingar: 484682
Samtals gestir: 70390
Tölur uppfærðar: 24.2.2017 12:31:12


Tenglar