Ég ákvað að setja viðbótina ofanvið að þessu sinni. Mér ætlar nefnilega ekki að auðnast að ljúka pistlinum áður en haldið verður til Ísafjarðar. Það er föstudagsmorgunn, átjándi maí, klukkan er sjö fjórtán og eftir vinnu í dag liggur fyrir að keyra vestur með kerru í eftirdragi. Það var komin hánótt þegar búið var að tæma bílskúrinn á Lyngbrekkunni og dótinu hafði verið dreift um öll gólf hér á höfðingjasetrinu. (sem sumir eru raunar farnir að kalla Höfðaborg í höfuðið á síðasta "fátækrahverfi" Reykvíkinga. Ég man vel eftir þeirri Höfðaborg og get alveg sætt mig við það nafn á höfðingjasetrinu mínu!)
Ég á enn eftir nokkur handtök á Brekkunni. Garðskúrinn er fullur af ýmisskonar "útgerðardóti", sumt af því flyst hingað en annað fer væntanlega í endurvinnslu, enda spannar safnið rúm fjörutíu ár og rúmlega þó því hluti þess er frá dögum pabba í Aðalvík á sjötta áratugnum. Þá er strandferðaskipið Fagranes geymt ofan á bílskúrnum og enn á eftir að finna því nýjan geymslustað. Einhverjir muna kannski eftir því skipi frá ferðinni út í Engey, sem tíunduð var með myndum í október 2010.
Vinnan kallar og ferðalag að henni lokinni. Ísafjörður, here we come..........
Þessar línur eru ekki hugsaðar sem eiginlegur pistill, heldur aðeins til að ýta á sjálfan mig. Ég ætlaði fyrir löngu að skrásetja eigin feril þann fyrsta maí sl. en hef ekki komist í verkið vegna ýmisskonar anna. Það er ekki útlit fyrir að erlinum linni fyrr en að lokinni Ísafjarðarferð um komandi helgi svo nú liggur á að finna tíma fyrir skrif. Nikkólína sagði forðum: "Nóttina á ég sjálf" og sennilega verð ég að nýta komandi nætur til að stinga niður stöfum. Það er kalt á Höfðingjasetrinu, uppi undir rjáfri á norðurvegg er gömul lofttúða sem virðist standa opin inn í loftstokk innanhúss. Stokkurinn er ekki þéttur og því blæs hressilegur norðanvindur óheftur um húsakynnin - þá helst um svefnsalina! Afleiðingin er sú að nýja Tempur- dýnan er líkari gangstéttarhellu að leggjast á en mjúku rúmi. Trúlega er því þægilegra að eyða nóttinni niðri í stofu við tölvuna en uppi í herbergi við indversk þægindi.
Fyrsti maí hófst kl. sjö að morgni við undirbúning ferðar upp á Mýrar á Runólfi þeim sem áður var minnst á í fyrri pistlum. Deginum lauk með siglingu frá Akranesi til Reykjavíkur þar sem bundið var við bryggju kl. 10 að kvöldi. Það var ekki mikið um afslöppun þann daginn!
Ef næsta nótt verður ámóta köld og tvær síðastliðnar er von á löngum pistli...........
Mikið assgoti var kalt í morgun þegar fyrsta sjóferð Stakkanessins var farin. Hún var enda stutt, rétt útundir austurenda Viðeyjar og heim aftur. Hásetanum var orðið kalt jafnvel þó breitt væri undir hann teppi. Hann hefði betur munstrast sem vélstjóri, því í "vélarrúminu" er alltaf hlýtt.
Ég man ekki lengur hvort ég var búinn að útlista eitthvað í sambandi við kaupin á litla vörubílnum sem ætlað er að flytja Stakkanesið milli landshluta. Í stuttu máli var ferlið þannig að upphaflega bauðst annar bíll til sölu á bland.is en við skoðun á þeim bíl kom í ljós að hann var ranglega skráður í upphafi. Hann var sumsé skráður með minni vél og minni burðargetu en raunin var, og þegar við bættist blýþungur járnpallur sem á honum var, var svo nærri gengið burðargetunni að bíllinn mátti tæplega bera Stakkanesið, hvað þá meira. Ég var rétt kominn af stað í því ferli að fá skráninguna leiðrétta hjá Umferðarstofu þegar annar samskonar bauðst, einnig á -bland.is-. Sá var rétt skráður og að auki með glerfínan álpall (sem að vísu var farinn að láta dálítið á sjá). Bíllinn var ekki í fullkomnu lagi en þar sem ég kaupi yfirleitt ekki bíla í fullkomnu lagi var alveg í fullkomnu lagi að kaupa hann. Ég kom honum svo fyrir til skammtímageymslu bak við iðnaðarhúsnæði félaga míns í Hafnarfirði. Leiðin frá kaupsstað (má ekki segja það?) að því húsnæði var þægilega stutt enda hafði bíllinn átt "heimahöfn" þar í bæ lengst af.
Klukkan er rúmlega sex á þriðjudagsmorgni, það er áttundi maí og tími til að halda áfram:
Það fór ágætlega um Isuzu vörubílinn þarna í Hafnarfirði. Það sem fyrst og fremst hrjáði hann var ónýt kúpling, hún olli því að bíllinn var ekki hreyfanlegur fyrir eigin vélarafli. Ég pantaði kúplingu gegnum umboðið, Ingvar Helgason því svo sérkennilegt sem það var virtist enginn varahlutasali hafa neinar upplýsingar um þessa bíltegund og allir gáfu frá sér að panta í hann varahluti. I.H. gat hins vegar útvegað kúplinguna á ágætu verði og hún kom á uppgefnum tíma til landsins. Á þeim tíma fóru hins vegar aðrir hlutir að velta heima fyrir, eins og fram hefur komið hér neðar. Allt það ferli olli því að áhugamálin voru sett í bið og Isuzu hálfgleymdist þarna bak við iðnaðarhúsnæðið í Hafnarfirði.
Svo gerðist það á dögunum að vinnufélagi benti mér á samskonar bíl sem væri í útboði hjá dráttarbílafyrirtækinu Króki í Hafnarfirði (bilauppbod.is). Þegar ég kíkti á útboðið sá ég að þar var kominn hinn Isuzuinn, sá með stálpallinn og röngu skráninguna. Þegar ég skoðaði þann bíl stóð hann suður á Vatnsleysuströnd og eigandinn, sem ekkert hafði botnað í ræðuhöldum mínum um þungan pall og ranga skráningu taldi sig jafnvel vera búinn að selja hann fyrir miklu hærra verð en ég vildi borga (enda sá ég ekki önnur not fyrir bílinn en í varahluti). Eigandinn hafði sagt mér að sá bíll væri í fullkomnu lagi en í útboðslýsingunni kom allt annað fram, þar voru taldar upp bilanir sem aldrei var minnst á í okkar samtölum. Ég fylgdist með útboðinu og þar sem aðeins örstutt var milli aðstöðu Króks hf. og þess staðar sem minn nýkeypti bíll stóð á fannst mér vera farið að hitna undir honum - hann var fullkomlega gangfær þó kúplingin væri óvirk, og því tilvalið fyrir þann sem eignaðist útboðsbílinn að ná sér í alla þá varahluti sem vantaði í skjóli nætur!
Þar með vantaði mig nýjan geymslustað ekki seinna en strax. Ég ákvað að halla mér að öxl sem áður hefur reynst vel. Hún er áföst Kristmundi Kristmundssyni Sörlasonar Hjálmarssonar frá Gjögri. Kristmundur á vélsmiðjuna Stálver við Eirhöfða, aðeins steinsnar frá Höfðingjasetrinu og þar hefur Stakkanesið staðið í vetur og haft það fínt. Ég bað Kristmund að geyma fyrir mig bílinn og fékk leyfið strax. Reyndar tók dálítinn tíma að ná í Kristmund, því hann var upptekinn við byggðakvótaveiðar úti í Faxaflóa á trillunni sinni, Lunda ST 11, auk þess sem síminn hans hafði fallið í sjóinn og "hafmeyjar svara ekki í síma" eins og hann orðaði það sjálfur.
Mér þótti óráðlegt að draga bílinn sunnan úr Hafnarfirði upp á Eirhöfða og hringdi þess vegna í Vöku. Á fyrirfram ákveðnum tíma sendu þeir sinn stærsta bíl til flutninganna, enda hafði ég ekkert dregið úr lýsingum á stærð Isuzu vörubílsins. Mig langaði að vera dálítið grand á því þegar hann loks yrði fluttur milli staða! Því miður var bílstjóri flutningabílsins svo snöggur að svipta Isuzu uppá pall að ég var ekki búinn að kveikja á myndavélinni. Ég var hins vegar mun sneggri upp á Eirhöfða og "ef myndin prentast vel" má sjá hvar Vökubíllinn kemur fyrir horn með farminn á palli:
Við Stálver var tilbúið ektafínt stæði fyrir Isuzu og það vafðist ekki fyrir bílstjóra flutningabílsins að komast að því, þó þröngt væri:
.......og nú koma myndir sem beinlínis voru teknar fyrir Magna:
Mér þótti við hæfi að mynda Isuzu bílinn gegnum Stakkanesið:
Það var ekki liðið nema augnablik eða svo, þegar Isuzu bíllinn var sestur í það sæti sem honum er ætlað að sitja í næstu vikur:
Það má alveg koma því að að hægra megin við Isuzu sér í afturenda á hvítum Man- Volkswagen vörubíl. Þetta er varahlutasafn "Gamla brýnisins", Péturs í Ófeigsfirði, en hann notar samskonar bíl með flutningakassa til að flytja grásleppuhrogn milli staða norður á Ströndum, meðan sú vertíð stendur yfir. Sá bíll Péturs í Ófeigsfirði kemur við sögu í lok næsta pistils, sem væntanlegur er fljótlega. Pistillinn spannar einn dag, fyrsta maí. Sá dagur hófst snemma og lauk seint, eftir landshornaþeyting frá morgni til kvölds.
Sko! Málið er að ég var byrjaður á ferðasögu páskadagsins, þegar ég fylgdi General Bolt-on upp á Mýrar í eignakönnun. Myndirnar úr ferðinni klúðruðust hins vegar og lentu á röngum stað. Ég er að vinna í að ná þeim til baka. Það er ekki að vita nema það klárist í kvöld.......
Nú er allt annað kvöld og myndirnar klárar! Það var semsagt á páskadeginum sem generállinn hringdi og hafði hug á að kanna eignastöðuna uppi á Mýrum. Þar átti að standa forláta Benzrúta, fyrrum hópferðabíll með drifi á öllum hjólum og það var einmitt þetta fjórhjóladrif sem freistað hafði generálsins. Bíllinn átti að vera þokkalega ferðafær að undanskildu einu atriði - og þar stóð hnífurinn nefnilega rígfastur í kúnni. Þrátt fyrir öflugan drifa- og fótabúnað geta ýmsir hlutar gangverks bilað og það sem stoppaði þennan gamla hópferðafák var bilun í legubúnaði hægri framfótar. Vegna heltinnar var vonlaust að færa fákinn úr stað og það lá fyrir að gera yrði að meininu á staðnum. Mitt hlutverk var að fylgja generálnum á staðinn, gera úttekt á ástandinu og áætlun um úrbætur.
Það var eitthvað um hádegið sem General Bolt-on hringdi og sagðist vera að yfirgefa yfirráðasvæði sitt í Sandgerði. Að eðlilegum ferðatíma liðnum birtist hann fyrir utan Höfðingjasetrið á sínum franska Runólfi. Runólfur er apparat sem ég treysti ekki lengra en ég get hent því og ég treysti mér ekki til að henda Renault Megane Scenic mjög langt! Nú þurfti ég að reiða mig á þetta rammfalska spilverk upp á Mýrar og heim. Það var huggun harmi gegn að haltur leiðir blindan og það var kannski von til þess - ef við næðum upp á Mýrar - að Runólfur og halti-Benz gætu komið okkur til byggða á ný, sameinaðir ef ekki vildi betur til.
Ferðin gekk ótrúlega vel, svo vel að undir Hafnarfjallinu var generállinn orðinn kátur og brosmildur og þáði myndatöku. Brosið náðist að vísu ekki á myndina:
Þegar uppfyrir Borgarnes kom rann upp ljós fyrir generálnum: Hann vissi ekki nákvæmlega hvar hópferðafákurinn var, við hvaða sveitabæ hann stóð eða hver væri beygt af þjóðveginum niður heimtröðina. Við áttum aðeins eina lausn: Að beygja niður alla þá afleggjara sem við sáum af þjóðveginum. Það var nokkurn veginn á hreinu í hvora áttina leiðin átti að liggja og það eitt þrengdi hringinn þónokkuð.
Rétt ofan við Borgarnes var afleggjari til vinstri í átt að sjónum. Hann var talinn líklegur og því valinn. Ekki var þó langt ekið er tvær grímur fóru að renna á generálinn. Umhverfið var ekki kunnuglegt og hvergi bólaði á bláum Benz utanvegar. Ég viðraði varlega þá skoðun að kannski hefði hann bara farið þetta áður í draumi en ekki veruleika og kannski væri enginn blár Benz til í vökuheimum. Ekki fékk ég háa einkunn fyrir hugmyndina, en meðan leitað var að stað til að snúa við var tilvalið að bregða sér út úr bíl og mynda dálítið til vesturs:
Á hól skammt frá okkur var minnisvarði. Ég mátti til að rannasaka hann og sá plötu með áletrun.
Þar með lá það ljóst fyrir að Áni skipverji hefur skotið rótum þarna vestan þjóðvegarins um Mýrar. Það hefur þó verið nokkuð fyrir daga þjóðvegarins sjálfs, ef að líkum lætur. Vestur á Hrafnseyri við Arnarfjörð eru sagnir um Án Rauðfeldarson sem kom frá Noregi og var sonur Áns bogsveigis. Þessi Án þarna á Mýrunum hefur verið án þjóðvegar...........
Við snerum bílnum og ókum upp á áðurnefndan þjóðveg og við hallandi vegskilti snerum við Runólfi til norðurs.
Einhvers staðar ekkisvoobbosslegalangt fyrir ofan Langá á Mýrum var annar afleggjari til vesturs. Hann var næstur í prófunarröðinni og ekki var langt ekið þegar generállinn þóttist kannast við umhverfið. Hvernig það er hægt á stað þar sem hver þúfan er annarri lík er mér hulin ráðgáta en áfram var ekið burt frá alfaraleiðinni út í óvissuna. Fljótlega fór að hilla undir sveitabæ í fjarska, svo nálgaðist fjarskinn og eitt og annað í útsýninu fór að minna á hversu langt frá siðmenningunni við vorum komnir. Þarna hafði Gimba t.d. sett upp tærnar og þá var það bara þannig - tærnar máttu alveg snúa upp, svo lengi sem enginn sneri þeim í aðra átt. Miðað við líkamlegt ástand og útlit var Gimba efalítið búin að liggja þarna langa hríð:
Rétt hjá Gimbu stóð svo heiðblár hópferðafákur sem greinilega hafði lokið hlutverki sínu. Af stöðu hægri framfótar mátti ráða að við værum á réttum stað, enda taldi generállinn það dagsljóst að þetta væri hans eigin bíll. Hann átti reyndar að hafa séð hann áður en miðað við öryggið í leitinni að staðsetningunni þótti mér vissara að taka eignarhaldsyfirlýsingunni með öllum fyrirvörum.
Þetta virtist vera hinn ásjálegasti bíll, tiltölulega lítið ryðgaður miðað við aldur og akstur, prýðilega vel búinn í flesta staði og hefði einhverntíma þótt efnilegur húsbíll. Hon um var þó ætlað annað hlutverk og eftir lauslega skoðun á fótarmeininu og snöggsoðna áætlanagerð til úrbóta sneri ég myndavélinni að gömlum Bedford vörubíl sem þarna stóð:
Sú var tíðin að þessir Bedfordar þóttu hrein bylting frá gömlu, amerísku pakkhúsbílunum sem voru algengastir vörubíla í minni sveit á sínum tíma. Þá voru, í bland við Forda eins og pabbi og Óli Hall óku, Doddsa eins og Baldur Sigurlaugs og Óli bíl. áttu og Chevroletta eins og Halli Ólafs og Bubbi Bjarna óku, einstaka Benz 1113, Scania Harðar Ingólfs og Henschelar Sigga Sveins (tveir, minnir mig, annar grænn og hinn gulur). Þetta var nokkurn veginn vörubílaflóran á þeim tíma sem Bedfordarnir boðuðu komu sína vestur. Baldur Sigurlaugs fékk rauðan, Óli Hall fórnaði Fordinum fyrir dökkgrænan Bedda með Perkinsvél (en hún þótti taka original Leylandvélinni langt fram) og Dóri kútur náði sér líka í rauðan Bedford. Fleiri fylgdu á eftir, en Halli Ólafs steig skrefinu lengra fram og náði sér í "handsmíðaðan" Benz sem var fyrirrennari 1113 bílanna, týpunúmerið man ég ekki lengur. Sérstaða Bedfordanna fólst ekki síst í því að þeir voru frambyggðir og hlóðust betur en húddbílarnir. Svo var í þeim svefnaðstaða, sem ekki var verra fyrir vörubílstjóra sem margir hverjir liðu fyrir slæmt bak, afleiðingu langra seta í slæmum ekilsstólum á slæmum vegum. Þessi svefnaðstaða í Bedfordinum kom sér vel þegar Baldur Sigurlaugs tók að sér að aka síldarnót frá Ísafirði til Húsavíkur og þeir tvímenntu í Beddanum, hann og pabbi. Þá var ekið á vöktum og sofið á milli (eftir því sem hægt var að sofa á vestfirskum og norðlenskum malarvegum áranna uppúr 1960).
Það var fleira en Gimba, Benz og Bedford sem fangaði athyglina. Þarna stóð eðaleintak af Deutz dráttarvél sem virtist hafa lokið sínu hlutverki eins og fyrrnefnd þrenning:
Það var svo sem ekki yfir neinu að hanga þarna lengur, við höfðum skoðað það sem skoða þurfti og vorum nú orðnir kaffiþyrstir. Ég vissi að Barði frændi, móðurbróðir minn var í sumarbústaðnum sínum, Jaðri, og við generállinn renndum þangað. Að Jaðri var hins vegar enginn heima, mannskapurinn hafði brugðið sér í sund í Borgarnes. Þar var því ekkert kaffi að hafa þetta sinnið.
Ég hef áður lýst skoðun minni á Hyrnunni í Borgarnesi og það er óþarfi að birta hana í þriðja sinn. Shellskálinn var rifinn í vetur og nýr er í byggingu á sama stað en ófullgerður. Það var því Olísskálinn sem varð fyrir valinu í þetta sinn, enda fínasti áningarstaður með ágæta þjónustu. Meðan við drukkum kaffið myndaði ég nýja Shellskálann handan þjóðvegar eitt:
Deginum var lokið, þannig séð og aðeins eftir að aka til Reykjavíkur. Heimferðin var tíðindalaus en heimkoman tilhlökkunarefni.........
Enn er klukkan rúml átta - raunar farin að halla í hálfníu - og það er skítaveður! Ég kann ekki annað orð yfir það sem ég heyri og sé utan við dökk-filmuklæddar gluggarúðurnar hér á Höfðingjasetrinu. Ég horfði á hana Ásdísi spá sjö metrum í spá gærkvöldsins. Trúið mér, það eru engir sjö metrar! Hvinurinn í þakgluggum setursins var þvílíkur í morgun að hefði dugað til að vekja mann upp frá dauðum.
Ég veit um fólk sem hefur beðið alla páskana eftir að komast á skíði. Ég fullyrti við þetta sama fólk í gærkvöldi að það væri spáð fínu skíðaveðri! Ég er í verulega vondum málum í dag, trúið mér!
Bergrós Halla gerðist athafnakona í gær, leigði sér bás í Kolaportinu og seldi það sem hún og aðrir nákomnir voru hættir að nýta. Hún heimsótti mig hingað á setrið á föstudaginn en taldi sig þá vera komna með nægar söluvörur þó svo hér flæddi upp úr öllu kössum. Hún stóð svo vaktina í gærdag ásamt vinkonu sinni sem leigði samliggjandi bás. Þegar ég spurði frétta af gangi mála í gærkvöldi var mér sagt að hún hefði verið "tólfþúsundkall í plús". Nú er ég bara ein einföld sál, og varla nema hálf eða kvart þegar kemur að viðskiptum. Þess vegna láðist mér að spyrja hvort tólfþúsundkallinn hefði verið brúttó eða nettó - básinn kostaði 9500- krónur og þess vegna skipta brúttó og nettó verulegu máli, eins og hver maður sér.
Þessir páskadagamorgnar hafa verið tilvaldir til að þrífa bíla niðri á skoðunarstöð, þar sem ágæt aðstaða er til slíks. Árangurinn er sá að tveir fyrrum "heimilisbílar", þ.e. hrossadráparinn og litli, blái "frúarbíllinn" ljóma eins og sólin, lausir við vetrartjöruna og stífbónaðir. Sá blái fylgir "mömmu" sinni og hverfur því úr minni eigu eftir helgina. Það var ekki seinna vænna að hreinsa hann upp, er ekki venjan sú að það sem selt er er afhent hreint?
Eitt enn, sem kannski skiptir ekki máli: Það hefur orðið sú breyting á síðunni að ekki er lengur hægt að setja inn myndir í Explorer 9. Til að hægt sé að setja inn myndir þarf að nota Google Chrome eða Firefox. Ég á báða vafrana uppsetta en hef ekki notað þá að neinu marki, kannski vegna þrjósku og kannski vegna vanans. Þetta hefur engu máli skipt ennþá, því það hafa svo sem engar nýjar myndir verið teknar. Ég ætlaði að birta myndir af Höfðingjasetrinu en ákvað að gera það ekki - svona neðanjarðarbúskapur á ekki erindi út á netið! Það er samt ekki ólíklegt að síðar meir birtist einhverjar myndir af sjálfu vinnuplássinu, eða því sem unnið verður að þar hverju sinni.
Ég er á leiðinni suður í Hafnarfjörð í eignakönnun. Þar stendur Isuzu NPR og bíður eftir smá klóri á bakið. Ég ætla að klóra honum dálítið...............
Það er föstudagsmorgunn og á minn mælikvarða er áliðið - klukkan er orðin hálfátta. Það er einkennileg tilfinning að koma niður í stofuna og heyra ekki Bassa dilla skottinu utan í miðstöðvarofninn sem hann sefur við.
Það er nefnilega enginn Bassi. Hann fór í páskaheimsókn til sinna "gömlu foreldra" í Hafnarfirði og verður þar næstu daga. Lífið hér er dálítið tilbreytingarlaust fyrir hann, sérstaklega þegar dagarnir fara í "heimavinnu" auk snúninga út í bæ þar sem hann verður jafnvel að bíða langtímunum saman í bílnum meðan ég hleyp inn í búðir eða sinni öðrum erindum. Helstu tilbreytinguna fær hann í vinnunni, þar sem hann hittir þó samstarfsfólkið, þegar engin vinna er er hins vegar fátt um slíkt og lengst af hímir hann úti í horni eða ráfar um gólf í hálfgerðu sinnuleysi og horfir á mig bera kassa, raða dóti, mála, hengja upp myndir og fleira í þeim dúr. Það var því eins og himnasending fyrir hann að fá að fara í Hafnarfjörðinn í nokkra daga, þar sem dekrað er við hann á alla lund.
Veðurlýsingin er sú sama og átti við fyrsta apríl - þokusuddi, hráslagalegt inniveður sem best er nýtt til standsetningar á plássinu. Það verða ekki farnar margar ferðir út fyrir bæinn þessa páskana, sýnist mér. Ætlunin var að renna austur fyrir fjall, líta aðeins í ferðadrekann og reyna jafnvel að gera dálítla skoðunarferð úr túrnum ef viðraði til, jafnvel að kíkja í Sólheima í Grímsnesi. Það er hins vegar lítið gaman að fara austur í sveitir ef maður sér ekki einu sinni Selfoss fyrr en maður keyrir á brúna - eða þannig.
Fríða systir flaug vestur síðdegis í gær, skírdag. Fyrir sunnan var þoka, fyrir vestan var þoka, það vissu allir um þessa andskotans þoku nema Flugfélag Íslands sem vissi ekki rassgat og flaug enn eina útsýnisferðina án útsýnis vestur í Djúp og til baka. Alveg er þessi hringflugsáhugi þeirra F.Í. manna undraverður, það er varla til sú sál vestra sem hefur ekki upplifað þessa einstöku "skemmtun" oftar en einu sinni og oftar en tvisvar. Nú um miðjan morgun á að gera aðra tilraun. Það er enn þoka fyrir vestan ef marka má vefmyndavélar, það er þoka hér fyrir sunnan ef marka má útsýnið úr gluggunum mínum yfir höfuðborgina. Kannski nær systir vestur fyrir heppni, kannski fær hún annað hringflug, hver veit? Ef hún kemst vestur verður svo annar kapítuli að komast suður aftur, ef marka má Ásdísi Auðunsdóttur. Ég renndi nú áðan yfir veðurspá RUV í gær-kvöldfréttunum og skv. þeirri spá horfir ekki gæfulega með flug í lok páskanna......
Ef mitt hugboð er rétt hverfur neðsti pistill síðunnar aftur fyrir og yfir á næstu síðu þegar þessi birtist. Þeim pistli lýkur með orðunum: "Vor Stakkanessins rennur upp þann fjórtánda apríl n.k." eða það minnir mig. Fjórtándi apríl er næsti laugardagur og það hefur margt breyst frá því þessi orð voru skrifuð seint í haust. Stakkanesið er, held ég, ekki á leið á flot næsta laugardag, það hefur einfaldlega ekkert að gera á flot þegar ekki er tími til að sinna því. Risaþorskarnir sem Sverrir stýrimaður lýsti um daginn verða ekki veiddir alveg á næstunni - allavega ekki á Stakkanesið. Kannski verða nokkir eftir fyrir okkur, þegar allt er klárt og tími gefst til að sinna útgerðinni.
Lyngbrekkan á að afhendast um mánaðamót maí-júní. Íbúðin sjálf verður þá löngu laus en skúrinn er mitt vandamál og hann er eins og lýst var á dögunum, sléttfullur af verkfærum og verkefnum. Hér á Höfðingjasetrinu verður byrjað að hilluvæða vinnusalinn eftir páska, hreinlætisaðstaða og vinnuborð þurfa að rísa áður en hægt verður að huga að flutningi fyrir alvöru. Allt tekur tíma og vinnuhraðinn takmarkast af tveimur höndum.
Klukkan er rétt rúmlega átta á sunnudagsmorgni og ég er að fara að mála geymslugólfið mitt. Það liggur á að klára geymsluna til að geta tæmt bókasafnið út af háalofti Brekkunnar og komið því fyrir hér á Höfðingjasetrinu (nafnið kom til vegna staðsetningarinnar - vinnufélögunum fannst það tilvalið því á Höfðanum hljóta jú að búa höfðingjar....ég varð að vera sammála því.) Safnið hefur reyndar rýrnað talsvert því ég grisjaði úr allar þær bækur sem mér fannst óliklegt að ég læsi á næstu árum. Það urðu alls sjö stórir bókakassar sem fóru í dreifingu hjá Góða hirðinum - mér datt ekki í hug að reyna að selja þetta sjálfur. Það er svo ekki víst nema aðrir sjö eigi eftir að enda á sama stað. Allir bókaskápar heimilisins eru komnir hingað til mín, þeir áttu að rúma nokkurn fjölda bókanna á háalofti Brekkunnar. Þegar búið var að tína bækur út úr skápum, undan rúmum og öðrum þeim afkimum sem hægt hafði verið að troða þeim, og EH hafði tekið "sínar" bækur til hliðar, þá kom á daginn að þessir bókaskápar rúma rétt það sem fyrirfannst í íbúðinni sjálfri - háaloftsbækurnar eru alveg eftir!
Það var annars komið fram að ég smíðaði á sínum tíma hillur á háaloftið svo bókastaflarnir þar væru aðgengilegir. Ég er að berjast við það sama hér heima, þ.e. að gera allar ferðabækur og þessháttar fróðleik aðgengilegan með lítilli fyrirhöfn. Hvers virði eru bækur sem enginn kemst í?
Úti er þokumóða, rigningarúði en frekar hlýtt. Ágætis inniveður, tilvalið til að mála gólf.
Þetta fallega lag hans Sigfúsar hefur verið dálítið hugstætt undanfarið. Sumarkoman þarf nefnilega alls ekki að vera bundin ákveðnum degi eða veðrabreytingum. Sumarkoman getur verið huglæg, hún getur t.d. skapast af aðstæðum hvers og eins, jafnvel ákveðnu hugarástandi. .....
.......og mér sýnist vera stutt í að "sólskin ljómi um bæinn"
Nóg um það. Stórútgerðarmaðurinn Sverrir Guðmundsson leit inn í gærkvöldi og sagði sögur af stórþorskagengd út af Reykjavík. Við Sverrir eigum það sameiginlegt, ásamt mörgu öðru, að hafa hvorugur meira en meðalarmlengd. Þegar Sverrir breiddi út faðminn til að lýsa stærð þorskanna sem hobbyveiðimenn í Snarfara voru að bera á land þá hefði hann helst þurft að hafa ekki minna en svona venjulegt sautjándajúnífánaprik í hvorri hönd. Allavega bognuðu handleggirnir aftur á bak í viðleitninni við að sýna þessar risaskepnur sem mættar voru á Hraunið til þess eins að láta drepa sig.
Sverrir er kurteis og lét vera að ympra á því sem hann raunverulega vildi, þ.e. Stakkanesið á flot í einum hvínandi djöfulsins hvelli, upp með rúllurnar og fulla ferð út á mið! Ég get ekkert neitað því að svona sögur kveikja í manni löngun til að sjósetja en það sem togar á móti er drjúgur listi aðkallandi verkefna við flutningana. Ég á enn eftir að lagfæra talsvert í kringum mig til að geta flutt það sem þarf að flytja af Brekkunni hingað uppeftir. Svo er bílskúrinn sér kapítuli og ekki auðflutt úr honum. Kannski man einhver gamall Ísfirðingur eftir skúrnum hans Jóns Valdimarssonar niðri á höfn. Bílskúrinn á Brekkunni er ekki ólíkur að innanverðu.
Það er laugardagsmorgunn, síðasti dagur marsmánaðar og kl. 10 liggur leiðin suður í Hafnarfjörð til að skoða trillu með manni sem langar mikið í trillu.
Þannig fór nú það - og ég sem ætlaði að búa á Lyngbrekkunni til eilífðar, hafði margoft gefið það út og lýst yfir.
Ekki fer allt eins og ætlað er og þessi eilífð hefur nú runnið sitt skeið á enda. Við Elín Huld höfum (loks) slitið samvistir eftir þrjátíu ára sambúð. Sambúð sem hefur verið teygð alltof, alltof lengi og hefði í raun átt að ljúka fyrir tuttuguogsexoghálfu ári. Það er hins vegar önnur saga.
Lyngbrekkan hefur verið seld ákaflega fallegum, ungum litháiskum hjónum með góða nærveru. Vonandi tekst þeim að skapa sér þar gott heimili, staðurinn er einstaklega góður og nágrannarnir gulls ígildi.
Við Edilon Bassi Breiðfjörð höfum hreiðrað um okkur á afviknum stað á höfuðborgarsvæðinu. Almennt er búseta ekki viðurkennd á sambærilegum stöðum en við - allavega ég - eigum lögheimili annars staðar. Með því þurfti ég raunar að rjúfa loforð sem ég hafði gefið fyrir löngu, þ.e. að flytja aldrei til Reykjavíkur. Svona geta umskiptin orðið snögg, þegar loks er ákveðið að vinda sér í þau.....
Hér í hreiðrinu höfum við ágætt vinnupláss með nægri lofthæð til að rúma bæði ferðadrekann með himinháa toppnum og Stakkanesið með rá og reiða (að vísu niðurfelldum reiða!). Auk þess höfum við íverupláss þar sem mestum hluta frítímans er eytt. Það er hlýtt og notalegt hjá okkur, við höfum allt til alls og ef frá er talin dálítil eftirsjá eftir börnunum, sem sjást því miður allt of sjaldan, er lífið hreint stórkostlegt.
Því er samt ekki að leyna að þessar sveiflur hafa tekið sinn toll, bæði af naumum tíma og fjármunum. Það hefur verið óhemju dýrt að bæði selja og kaupa, að viðbættum öllum kostnaðinum við að koma plássinu í nothæft stand. Önnur verkefni, sem búið var að setja á forgangslista fyrir sumarið hafa þvi verið ísuð að sinni og ISUZU vörubíllinn sem keyptur var undir Stakkanesið er enn ósnertur. Það er þó bót í máli að hann svífur inn í vinnuplássið og það er ekki lítill kostur að eiga húsnæði sem rúmar bæði bát og vörubíl (þó varla í einu).
Við Bassi erum kátir. Við endum hvern vinnudag (og frídagana raunar líka) á því að heimsækja heita potta í einhverri sundlaug höfuðborgarsvæðisins enda eigum við ( allavega ég) kort í þær flestar. Milli vinnu á skoðunarstöðinni og pottferðanna er svo unnið í að koma öllu fyrir, bæði búslóð og verkfærum. Ég get bætt því við að Fríða systir hefur verið betri en enginn þegar kemur að IKEA ferðum og vali á bráðnauðsynlegum hlutum til búsins!
Ferðadrekinn var heimsóttur í gær austur í Grímsnes. Ekki var ég alveg nógu ánægður með stöðuna, mikill raki var í húsinu og það mátti sjá örla á myglublettum á hlutum í bílnum. Samt voru rifur á báðum hliðarrúðum og topplúgan opin til hálfs. Ég vona svo sannarlega að það fari að þorna upp úti við og hlýna í veðri, því það verður handleggur að þrífa bílinn eftir þennan veturinn. Ég hef geymt bíla þarna frá hausti 2003 og aldrei séð ástandið svona eins og það var á Arnarnesinu í gær. Það voru annars búsáhöld sem sótt voru í bílinn, hluti þess sem gamli maðurinn pabbi lét eftir sig og gert var upp í fyrrahaust. Þá tók ég þessa hluti suður og ætlaði þá væntanlegum búskap sonarins og tengdadóttur. Ekki átti ég þá von á að hálfu ári seinna yrði mér sjálfum brýn þörf á þeim, þó kannski hafi ýmislegt í kringumstæðunum bent ákveðið í þessa átt.
Það virðist ekki vera hægt að setja inn myndir í kerfinu, annars hefði ég sýnt myndir af slotinu eins og það leit út við afhendingu. Ég keypti plássið með flestum þeim húsgögnum sem nauðsynleg eru, s.s. sófasetti og -borði, eldhúsborði og stólum, ísskáp, skrifborði, sjónvarpi, kommóðu og risastóru rúmi (sem raunar fór beint í Sorpu)
Það er komið fram yfir jafndægur, dagurinn hefur sigrað kapphlaupið við nóttina og páskarnir eru á næsta leiti. Stakkanesið er sjóklárt með kannski tveggja, þriggja tíma fyrirvara og það er aldrei að vita nema því verði fleytt fyrir páska...
Ég sé að undanfarinn sólarhring hafa fimmtán manns heimsótt síðuna mína. Mér þykir vænt um að einhverjir skuli halda tryggð við hana (og mig) þó lítið sé fært inn þessa dagana. Fyrir því er ástæða sem tilgreind verður fljótlega. Öll áhugamál liggja í salti meðan unnið er úr öðrum og meira aðkallandi hlutum. Finnist einhverjum skrifað í vefréttastíl verður svo að vera - ég er nefnilega ekki alveg viss um hvernig framhaldið verður. Öll áform komandi sumars eru í uppnámi og fátt vitað um framvinduna. Kannski er rétt að taka fram að ekki er um veikindi að ræða - amk. ekki svo vitað sé.
........það eina sem dagsljóst er, er að Stakkanesið siglir aftur innan skamms.........
Vinsældirnar sem nefndar voru í síðasta pistli hafa heldur betur undið upp á sig. Yfir mig hefur dunið holskefla tilboða af öllu mögulegu tagi, um bílskúrshurðaopnara, heima-loftræstikerfi (ég setti spurningarmerki við það, ætli einhverjum í útlöndum hafi fundist þungt loft heima hjá mér gegnumtölvuna?), einhvers konar netmæli til að mæla hraða nettengingarinnar minnar (mér finnst það raunar bráðnauðsynlegt en treysti engum útlendingum þó til þess) og endalausa fjármála- og fasteignaráðgjöf. Þetta tvennt síðastnefnda kann að verða nytsamlegt í framtíðinni, sýnist mér.
Svo fékk ég tilboð sem ég var eiginlega í vandræðum með að hafna. Það hefur örugglega eitthvað að gera með fjölþjóðlegan hróður minn sem skrifara, kannski vill sú sem tilboðið sendi baða sig í frægðarsólinni og njóta ylsins frá henni (og mér, líklega þá..). Þetta tilboð birtist hér í heild sinni og nú geta menn spáð í spilin:
Halló mín kærust vin.
Ánægja mín að hitta þig, og hvernig ert þú að gera í dag? Mitt nafn er Zianab Omar Nkaje, einn ung stúlka á 23 ára. Ég er auðvelt að fara, heiðarlegur, umhyggju, kurteis, auðmjúkur, elskandi, rólegt og leita að þroska mann með góða kímnigáfu og kærleika fremur sjá það sem leið til gaman, sá ég uppsetningu á síðuna á meðan vafrað er og ákveðið að hafa samband við þig. Ég mun eins og okkur að vera vinir. Vinsamlegast hafðu samband við mig með ofangreindum netfang, mun ég upplýsingar meira um sjálfan mig til þín á næsta svari mínu til þín líka. vona að heyra frá þér fljótlega. Takk þér og hafa a ágætur dagur.
Kveðja. Zianab.........
Þessi Zianab segist vera "auðvelt að fara" en ég er ekki alveg klár á hvað það þýðir. Ef það þýðir að það sé auðvelt að koma henni út þá ætti að vera vandalaust að bjóða henni í stutta heimsókn. Ég set reyndar spurningarmerki við orðin "upplýsingar meira um sjálfan mig" en þar sem hún fullyrðir að vera "einn ung stúlka á 23 ára" þá treysti ég því að kynið sé rétt og ekkert sé svikið í þeim efnum þegar á hólminn er komið - það væri nú verra!
Það er gott að vera dáður, en enn betra að vera elskaður. Ég nota það orð afar sjaldan en þó var það orðið sem mér kom fyrst í hug á degi heilags Valentínusar sl. þriðjudag. Mér finnst þessum degi ofaukið í íslenskri merkisdagaflóru enda er hann fyrst og fremst dagur kaupmanna, þröngvað upp á íslendinga gegnum útvarpskonu, fyrrum landsþekkta en nú sem betur fer flestum gleymda - nema þegar Valentínus bankar uppá! Það hefur aldrei hvarflað að mér að nýta þennan dag til að gleðja konuna, frekar hef ég notað þann rammíslenska konudag til þess (með litlum árangri reyndar en það er önnur saga, ég er klaufi í þeim efnum). Það mátti samt litlu muna að ég missti eitthvað úr öðrum augnkróknum þegar Áróran mín birtist inni á gólfi skoðunarstöðvarinnar í Skeifunni að áliðnum þriðjudegi með poka í hönd. Ég fékk mikið knús, marga kossa á kinnar og svo pokann afhentan með orðunum: "Gleðilegan Valentínus, pabbi minn". Í pokanum var heljar kleinuhringur með súkkulaðikjarna, og kókómjólkurferna. Áróra hafði verið á búðarápi í nágrenninu, brá sér í bakarí en fannst um leið tilvalið að gauka smá bita í nafni Valentínusar að pabba sínum sem aðeins fær eina skyrdós í hádeginu og svart kaffi utan þess.
....svo var hún hlaupin út aftur, farin eitthvert annað, fugl og fiðrildi í einu..........
Ég sæki enn mynd í smiðju nafna míns og frænda frá Suðureyri, Theodórs Barðasonar. Áróra er vinstra megin, söngfuglinn og litla systirin Bergrós Halla er hægra megin.
Svo er það lopapeysan! Það kom fram hér rétt neðar að ég hefði á dögunum eignast mína fyrstu lopapeysu frá barnæsku. Ég lofaði myndum og Elín Huld tók að sér hlutverk ljósmyndara í dag. Til að fullkomna myndina klæddi ég mig í nýju ullarsokkana sem fylgdu í kjölfar peysunnar, en við tiltekt í þvottahúsinu í morgun fundum við aðra ullarsokka sem Fríða systir prjónaði á mig fyrir einhverju síðan. Mér fannst tilvalið að hafa þá með á myndunum en þar sem ég er ekki ferfætlingur smeygði ég þeim á hendurnar. Það verður seint frá henni Fríðu systur tekið að hún er ekki bara víkingur til vinnu heldur virkilega flink í höndunum ( mig langar líka að benda á fegurð fyrirsætunnar en af því ég kann mig læt ég það alveg vera )
Á dauða mínum átti ég von en því ekki að alheimurinn veitti skrifunum mínum jafn mikla athygli og raun ber vitni. Undanfarið hef ég fengið erindi í tuga- eða hundraðavís frá fólki og fyrirtækjum út um allan heim sem eiga það sameiginlegt að vilja koma einhverju á framfæri við mig.
Ég get ekki neitað því að ég er dálítið -nei, ekkert dálítið, heldur alveg rosalega - upp með mér af þessum mikla áhuga á annars frekar einfeldningslegum skrifum sem ég hef bögglað frá mér á undanförnum árum. Mér sjálfum finnst ekkert sérstaklega merkilegt við þau, þetta hafa verið svona almennar vangaveltur innan um aulafyndni og stöku endurminningar. Nokkrir ferðapistlar hafa slæðst með en varla eru þeir svo merkilegir miðað við allt það landkynningarefni sem unnið hefur verið af hæfu fólki og deilt út til víðlesinna fjölmiðla eða sjónvarpsstöðva erlendis.
Það hefur annars vakið eftirtekt mína að allt þetta áhugasama útlenda fólk hefur talið tvo af pistlunum mínum sérstaklega áhugaverða. Svo áhugaverða raunar, að langflestar eða allar heimsóknir þeirra hafa verið bundnar þessum tveimur pistlum. Þeir eru nokkurra ára gamlir og heita "Þjófurinn á hlaupahjólinu" frá 16. nóvember 2008 og "Toppur" frá 5. júní 2009.
Það sem þessir nýbökuðu lesendur mínir hafa viljað koma á framfæri við mig er ákaflega margvíslegt. Það geta verið tilboð um kynni af huggulegum stúlkum, tilboð um fasteignalán, tilboð um skuldaráðgjöf (væntalega ætlaða þeim sem hafa farið flatt á fasteignalánum) og svo vangaveltur um stöðu hins óheppna blaðakóngs Ruperts Murdock sem hefur átt í vanda vegna símhlerana eins blaða sinna, "News of the world". Sýnishorn af þessum vangaveltum lítur svona út:
Given the forthcoming legal action against Rupert Murdock's News Corporation in America, the trail gets ever closer to Murdock himself. Is he bothered, I ask myself, is he still capable of remorse or fear after all this time?.
Ég hef raunar enga skoðun á Rupert Murdock eða blaðaútgáfunni hans og skil ekki almennilega hvers vegna einhver úti í heimi finnur samherja í mér! Þessir sömu lesendur mínir hafa ekki lýst skoðun sinni á því sem fram kemur í pistlunum sem þeir hafa "kommentað" á, enginn hefur til dæmis sýnt áhuga á húsbíls "toppnum" sem pistillinn snýst um, enginn hefur neina sérstaka skoðun á ferðalaginu sem lýst er í pistlinum um Þjófinn á hlaupahjólinu og enginn hefur hrósað myndunum sem fylgja þeim pistli og ég var svo stoltur af - sérstaklega þeirri af gömlu trillunni. Ég hélt að útlendingar kynnu að hafa áhuga á þeirri mynd því ljótustu trillur heims eru í útlöndum og það er því tilbreyting fyrir útlendinga að sjá jafnfallegan bát og þennan þó hann sé löngu kominn úr notkun þegar myndin er tekin.
Í fyrstu fór þessi áhugi útlendinga á pistlunum mínum í taugarnar á mér og vikulega eyddi ég út sirka 50-60 þessháttar heimsóknum. Nú geri ég minna af því, leiði þetta hálfpartinnn hjá mér enda safnar póstforritið þessu sjálfkrafa í ruslasarpinn. Bloggpistlarnir njóta hins vegar nærverunnar eins og sjá má ef hlekkirnir hér ofar eru skoðaðir. Fleiri pistlar en þeir nefndu hafa hlotið þessa upphefð, s.s. "Að Folafæti", "Út um eyjar" (ég hef eytt þeim öllum og aðeins eru eftir tilkynningar á póstinum) og "Absolutely fabulous"
Í seinni tíð hefur mig raunar grunað að þessi óvænta og óverðskuldaða upphefð sé alls ekki öll þar sem hún er séð heldur aðeins ávöxtur einhverrar óværu sem tekið hefur sér bólfestu í bloggkerfum -visir.is- og lifi þar góðu lífi vegna dug- áhuga- eða getuleysis umsjónarmanna vefjarins. Hver veit?
Ég ætlaði að fá einhvern til að taka mynd af mér í fallegu, nýju lopapeysunni sem hún Fríða systir prjónaði handa mér. Það hefur ekki gengið eftir og nú hafa ullarsokkar fylgt peysunni eftir. Ég mun sjá til þess að fljótlega birtist mynd af skrifaranum íklæddum lopapeysu og lopasokkum - og einhverju þar á milli. Ég fann hins vega ágæta mynd af systrunum Rósu (tv) og Fríðu sem frændi minn og nafni, Theodór Barðason tók sl. sumar. Það má vel ylja sér við þessa mynd þangað til. Sá stendur ekki einn sem á þessar að.......
Það er allt frekar slakt þessa dagana. Ekki þó alveg, það er barist á nokkrum vígstöðvum og má kannski helst nefna að í bígerð er sérstakur pallbíll undir stórskipið Stakkanes. Undir útgerð af þeirri stærðargráðu dugar ekki annað en almennilegur bíll, og þar stendur hnífurinn í kúnni - það er fullt til af bílum en fáir eru almennilegir.
..........svo hef ég eignast nýja lopapeysu - þá fyrstu í fjörutíu ár eða meira!
Ný skoðunarstöð Aðalskoðunar var vígð föstudaginn þrettánda janúar. Þessi stöð er í nýju húsi Bón-og þvottastöðvarinnarvið Grjótháls í Rvk, rétt vestan við Shellstöðina (sem eitt sinn hét Select við Vesturlandsveg). Opnunarhátíðin skyldi hefjast kl. 17 og allt fram til síðustu mínútu- og jafnvel örlítið fram yfir hana - var unnið á fullu í húsinu. Myndirnar hér að neðan eru teknar kl. hálfellefu á föstudagsmorgninum úr hárri tröppu, sem skrifarinn hékk í við vinnu sína:
Svo leið á daginn og smám saman rofaði til á gólfinu. Maðurinn með derhúfuna kom með stórar ljósmyndir af þekktum stöðum á landinu, en slíkar myndir prýða allar skoðunarstöðvar fyrirtækisins. Hann fórnaði hins vegar höndum þegar hann sá atganginn, mældi fyrir myndunum og hélt síðan á braut með sínar myndir, ákveðinn í að hengja þær ekki upp meðan allt væri á kafi í ryki innandyra. Hann kom svo aftur síðar um daginn og vann sitt verk með prýði.
Eitt var það sem huga þurfti sérstaklega að fyrir vígsluna. Það var ræðupallurinn. Engin er opnun án ræðu og því var raðað upp vörubrettum í einu horninu, þau vafin bláu áklæði svo úr varð laglegasta leiksvið. Enginn vígsla fer heldur svo fram að ekki komi einhver og spili á hljóðfæri eða syngi. Í þetta sinn skyldi gera hlutina Grand, ræðupallurinn varð að rúma þá félaga Ragga Bjarna og Þorgeir Ástvaldsson sem skyldu sjá um tónlistaratriðið. Um fjögurleytið mættu félagarnir, röðuðu sínum tækjum og tólum á pallinn, gerðu klárt og fóru svo aftur, enda enn klukkutími í athöfn (og klukkutími er ótrúlega drjúgur þegar allir eru á fullu að klára sitt verk). Við Raggi erum málkunnugir gegnum bílabrasið hans og heilsuðumst stuttlega enda báðir önnum kafnir þau augnablikin. Sem raunar var frekar slæmt, því á mér brann spurning sem mig langaði að spyrja Ragga.
Spurningin (sem einnig er titill pistilsins) varð þannig til: Eitt þeirra laga sem ég hef haldið uppá allt frá barnæsku er Föðurbæn sjómannsins. Lagið er eftir Þórunni Franz en textinn eftir séra Árelíus Níelsson. Þegar Þursaflokkurinn lék sér með talaðan hluta texta lagsins í alþekktri pönkútgáfu af "Jón var kræfur karl og hraustur" þá fannst mér grínið aðeins hnykkja á því hversu góður upprunalegi textinn var í meðförum Ragga. Svo liðu árin, urðu að tugum og alltaf var "Föðurbæn sjómannsins" í jafnmiklu uppáhaldi hjá mér.
Fyrir ekkisvolöngu eignaðist ég disk sem Raggi gaf út og heitir "Vel sjóaður". Þar er lagið "Föðurbæn sjómannsins" í nýjum flutningi hans. Ragnar Bjarnason er ótrúlega lífsseigur söngvari og líklega ræður þetta einstaklega létta og skemmtilega lundarfar þar miklu um. Maðurinn eldist með eindæmum vel og er lifandi sönnun þess að enginn er eldri en honum sjálfum finnst. Eins og gefur að skilja er samt talsverður munur á söng Ragga um þrítugt og svo yfir sjötugu. Þegar maður hlustar á "Vel sjóaður" fær maður á tilfinninguna að skörpustu hornin hafi rúnnast dálítið, skýrustu línurnar sljóvgast smávegis, harkan mýkst og mýktin linast - þið skiljið vonandi.
Það vildi þannig til að þegar Ragnar Bjarnason kom til að setja græjurnar sínar og Togga upp á ræðupall Aðalskoðunar að Grjóthálsi föstudaginn þrettánda janúar hafði diskurinn hans rúllað í spilara svarta hrossadráparans undanfarna daga. Ég var búinn að hlusta á "Föðurbæn sjómannsins" í nýju útgáfunni örugglega tuttugu sinnum og taldi mig hafa uppgötvað falinn sannleik í textanum, nokkuð sem ég hafði ekki gert mér grein fyrir áður. Þannig fannst mér Raggi segja í þeim hluta textans sem mæltur er af munni fram: "Já, kæri sonur / afi býr yfir hundrað hættum....."
Þessi greinilega viðvörun hefur alla tíð verið mér hulin - þ.e. þar til ég eignaðist diskinn "Vel sjóaður" og fór að hlusta á hann með vaxandi athygli. Annað var það í sama texta sem vakti athygli mína. Ég hef alltaf haldið að textinn væri svona almenns eðlis, að hver og einn sem tengdist sjó eða sjómennsku gæti heimfært hann upp á sig og sína. Nú hef ég skipt um skoðun, því það er dagsljóst að textinn er klárlega saminn með einn ákveðinn sjómann í huga. Allir kannast við textabrotið: " En ef þú sérð þá stjörnu / sem brosir blítt og bjart / þá brestur kyngi seiðsins / og myrkrið hverfur svart...." Svo kemur þetta sem veldur mér heilabrotum: Þá er pabbi Eyma / að hugsa um drenginn sinn.....")
....allavega heyri ég það þannig....
Í æsku minni vestur á Ísafirði þekkti ég tvo menn sem báðir hétu Eymundur. Annar þeirra, sá eldri var alltaf kallaður fullu nafni. Hinn var kallaður Eymi en ég hef enga vitnesku um hvort séra Árelíus hafi þekkt þann Eyma og finnst það frekar ólíklegt. Sæmundur, sonur séra Árelíusar var um árabil á Ísafirði, útgerðarstjóri og altmuligtmand í rækjunni. Trúlega hafa þeir verið á líku reki, hann og Eymi. Ég held samt að föðurbæn sjómannsins hafi verið samin löngu fyrir þann tíma og satt að segja held ég að sá Eymi sem ég man eftir vestra hafi ekkert tengst textagerð séra Árelíusar.
Ég á útgáfu lagsins "Föðurbæn sjómannsins" með Ragga Bjarna frá árinu 1967 og þar er þetta allt öðruvísi, ekkert minnst á hættulegan afa og Eymi sjómaður hvergi nærri. Kannski er skýringuna bara að finna í þeirri einföldu staðreynd að fjörutíu ár eða svo liðu milli útgáfanna tveggja og enginn syngur eins í fjörutíu ár. Mér dettur í hug, þó ég sé alls ókunnugur söngtækni, að þessi tilkoma afa og Eyma kunni að felast í útöndun - þ.e. að það fylgi því töluverður útblástur að syngja -H- og þegar menn eldast, öndunin grynnist og betur þarf að fara með það loft sem enn næst í með innöndun, sé eðlilegasta leiðin að skera niður loftnotkun í útöndun. Þannig hafi þessi sterku -h- hljóð í upphafi setninganna, sem vel hljómuðu í frumútgáfunni verið lögð undir hnífinn í áranna rás og útkoman sé sú útgáfa af "Föðurbæn sjómannsins" sem ég heyri í hvert skipti sem ég bregð diskinum "Vel sjóaður" í spilarann.
Það var nokkurn veginn þetta sem ég ætlaði að spyrja Ragga Bjarna um þarna rétt fyrir vígsluathöfnina á Grjóthálsinum föstudaginn þrettánda janúar en gaf mér ekki tíma til því ég vissi að Raggi hefði heldur ekki tíma til að svara - ef hann hefði á annað borð getað það fyrir hlátri......
.........og kannski eru allar þessar fabúleringar mínar tóm vitleysa og aðeins til þess fallnar að fólk hringi í mig með skammir.....
Þegar klukkan var rétt að detta í fimm, leit vinnusvæðið á efri myndunum svona út, þökk sé Aðalskoðunarkonunum sem stóðu hreingerningavaktina allan daginn og stjórnuðu aðgerðum:
Suðurnesjamaðurinn Emil Páll Jónsson heldur úti skipamyndasíðu og birtir þar stundum einstaka gullmola. Einn þeirra má finna nákvæmlega -HÉR-, en þetta er mynd af breska togaranum St. Chad, sem strandaði undir fjallinu Teistu, utan við Sléttu í Jökulfjörðum ( eða innanvert á Grænuhlíð, hvort sem menn vilja frekar hafa). Það má "gúggla" allar upplýsingar um þetta strand og kannski bæti ég einhverju við síðar.
Um leið og ég þakka öllum lesendum liðið ár og öll innlitin og álitin vil ég óska þeim gleðilegs komandi árs og góðs gengis í framtíðinni. Myndin sem fylgir er að þessu sinni ekki af togara heldur flutningaskipi. Það er Tröllafoss sem liggur við Bæjarbryggjuna á Ísafirði. Utan á Tröllafossi liggur Fagranesið gamla og nær landi liggur lóðsbáturinn. Kunnugir mega gjarnan ráða í aldur myndarinnar - hún er ekki ársett.
Enn og aftur: Gleðilegt nýtt (hlaup)ár og bestu þakkir fyrir lestur, leiðréttingar og ábendingar á því sem er að líða!
