http://stakkanes.123.is/ Fjórða kerfið..... is Sat, 11 Apr 2026 00:00:00 GMT Sat, 11 Apr 2026 05:39:25 GMT www.123.is http://stakkanes.123.is/blog/record/807175/ Við niðurlag fyrri hluta stóð ég á hlaðinu að Þormóðsstöðum og spáði í skriðuna miklu sem féll sumarið ´95. Eins og þar kom fram er talsverður húsakostur á býlinu en langvarandi notkunar- og viðhaldsleysi fylgir óhjákvæmilega hnignun. Hér má sjá hvernig mæniás stóru hlöðunnar hefur brotnað, líklega undan snjóþunga, og sígandi þakið síðan dregið gaflinn innávið. Það verður ekki langt þar til hvorttveggja fellur niður í húsið, því veggurinn hlíðarmegin er að gefa sig og þakið illa farið þeim megin.Myndin er tekin til norðurs (og aðeins nær vestri), það er horft út Sölvadal og í fjarska út með fjöllunum vestan Eyjafjarðarsveitar.Bakhlið íbúðarhússins og bæjarhlaðið. Til hægri gengur Þormóðsstaðadalur inn en fyrir miðri mynd heldur Sölvadalur áfram. Á milli dalanna er Tungnafjall, yfir 1000 mtr.Ég rölti hringinn um húsið, sem er talsvert farið að láta á sjá, enda aldarfjórðungur síðan búskap lauk. Einhver búseta mun hafa verið á bænum eftir að Ísfirðingurinn brá búi vegna skriðuskemmdanna, en mínar upplýsingar bentu til að ekki hefði verið rekinn búskapur sem nefna mætti því nafni. Nú standa hús öll auð...Þegar ég rölti fyrir hornið sem næst sést á myndinni rak ég tærnar í upprúllaða hönk af vír sem einna helst líktist síma-loftlínuvír, hálffalda í háu grasinu. Ég missti jafnvægið, baðaði út handleggjum og skældist einhvern veginn nokkra metra meðfram húsveggnum, þar til ég náði jafnvægi á ný. (þetta eru auðvitað ónauðsynlegar upplýsingar, en þó brúklegar fyrir framhaldið) Eftir að hafa skoðað nægju mína að Þormóðsstöðum hélt ég til baka. Eins og fram kom standa í Sölvadal fjögur býli (eða leifar þeirra), það neðsta er Seljahlíð, þá Eyvindarstaðir, næst Draflastaðir og innst eru Þormóðsstaðir. Þegar ég ók frameftir tók ég eftir mannaferðum við Draflastaði. Þar stendur íbúðarhúsið ekki lengur en stórt og mikið útihús, líklega hlaða, er neðar í túninu. Þegar ég renndi hjá í bakaleiðinni stóð maður uppi við veg og heilsaði. Ég mátti til að stoppa og spjalla dálítið. Maðurinn kvaðst vera eigandi Draflastaða og fjölskyldan væri þar með hesta. Hann sagði son sinn vera að smala saman hrossahóp í hlíðinni ofar, sem stæði til að reka í tún. Búið var að leggja lausar girðingar yfir veginn með nokkurra metra millibili. Ég mátti til að spyrja manninn um búsetu á Þormóðsstöðum og skriðuna miklu, og svo það sem mig hafði grunað en var ekki alveg viss um, þ.e. slysið sem varð í gilinu neðan Eyvindarstaða sl. vetur, þegar ungur maður lenti í krapaflóði við heimavirkjunina og lést. Um þetta allt saman fékk ég talsverðar upplýsingar og hefði eflaust getað fræðst enn frekar hefði sonurinn ekki nálgast með hrossahópinn. Þar með gafst ekki tími fyrir frekara spjall, ég þakkaði fyrir mig og kvaddi.Á myndinni að neðan eru Eyvindarstaðir, laglega hýst jörð en nú mannlaus. Þeir voru tveir, drengirnir við virkjunina, sá eldri var ábúandi og sá yngri (sem fórst) var gestkomandi og hjálparhella. Eftir slysið hvarf ábúandinn á braut og eftir standa auð hús.Horft upp eftir Núpá, fram Sölvadal til suðurs. Vinstra megin (austan) við ána má sjá móta fyrir vegslóða á árbakkanum. Ofan við litla fossinn er stíflan sem krapaflóðið fyllti og vélarhús virkjunarinnar er einnig í hvarfi við bakkana.. Áin og gilið eru ósköp sakleysisleg svona að sumarlagi, en það þarf ekki mikið ímyndunarafl til að sjá fyrir sér hvílíkt veðravíti og fannakista þessi staður getur orðið á hörðum vetri. .... Gilið sem sést hér að neðan er á mínu korti nefnt Illagil. Yfir það er göngubrú sem sést á myndinni. Eflaust hefur hún oft komið smalamönnum vel...Lækurinn í gilinu sameinast Núpá.Ég rölti dálítið um þessar slóðir og geymdi bílinn á mel neðan vegar, þaðan sem gott er að ganga og vel sést til allra átta.Á neðsta býlinu vestan Núpár, Seljahlíð, var búið til 1960, Þetta er íbúðarhúsið, braggi með steyptum göflum. Húsið var merkilega heillegt þrátt fyrir að standa opið, en á eldri myndum má sjá að lengst af hefur það verið lokað, spjöld í gluggum og dyrum. Þegar maður skoðar þessi fyrri tíma húsakynni verður maður stundum að minna sig á að þar réðu grunnþarfirnar fyrst og fremst - hefði fólk stól til að sitja á, rúm til að leggja sig í og sæmilegan yl til að hlýja sér - hvers var þá hægt að óska sér frekar. Braggahúsið að Seljahlíð var fyrst og fremst íbúðarhús - ekki íburðarhús!Dálítill kvistur er á þekjunni hlíðarmegin, og inn um hann mátti líta eldhúsið, eða það sem eftir var af því: Eftir þessa skoðunarferð um Sölvadal og nágrenni lá leiðin aftur út til Akureyrar. Ég hugðist fá mér gott að borða og skreppa svo í sundlaugina. Þegar ég kom heim í Furulundinn, þar sem orlofsíbúðin mín var, greip ég hins vegar í tómt. Ég fann hvergi húslykilinn, hvernig sem ég leitaði. Allt annað var á sínum stað í vösunum, aðeins lykilinn vantaði. Það gat aðeins bent til eins: Að lykillinn lægi inni á borði, þar sem hann lá vanalega þegar ég var inni. Securitas á Akureyri sinnir lyklavörslu fyrir stéttarfélagið mitt og þangað mátti ég leita eftir aukalykli. Það var auðsótt mál og innan hálftíma var ég aftur kominn upp í Furulund og inn á gólf. Þar var hins vegar enginn lykill sjáanlegur.Andskotans.........Þá þurfti að leggjast í rannsóknarvinnu á eigin ferðum og hegðun frá morgni til heimkomu. Staðreyndir málsins voru eftirfarandi: Ég var með gat á hægri buxnavasanum sem gerði hann ónothæfan til lyklageymslu. Þ.a.l. voru bæði bíllyklar og húslyklar í vinstri vasanum. Í hægri vasanum var veskið nokkuð öruggt, enda þykkt og mikið að vanda! ( ekki þó af seðlum - ég er haldinn þeirri áráttu að geym alla miða sem til falla í veskinu). Veðrið var svona eins og sést á myndunum svo það var engin þörf á yfirhöfn. Þ.a.l. hafði ég aðeins þessa tvo vasa um að velja þegar ég vildi losna við símann úr hendinni, væri ég á göngu, og notaði þá oftast þann vinstri. Það hafði þann ókost að þar sem símahulstrið er með segulloku vildu stundum stakir málmhlutir fylgja með upp úr vasanum.Þar með liggja staðreyndirnar fyrir. Ég treysti því að húslykillinn, stakur smekkláslykill á grænni plastkippu, hefði ekki fallið úr vasanum á bílastæðið þegar ég fór að heiman að morgni. Þá var Lögmannshlíðarkirkja næst. Þangað fór ég, endurgekk hvert skref frá morgninum og rannsakaði hvert grasstrá. Enginn lykill.Næst var Möðruvallakirkja. Ég gekk alla sömu slóð og að morgni en mundi þó vel að ég hafði verið með símann í hendinni alla gönguna og aldrei snert vasann nema á bílastæðinu - enda fann ég engan lykil. Annar mögulegur staður var fyrrum Shellsjoppan við Orkubensínstöðina á Akureyri. Ég hafði komið þar við til að hreinsa flugur af framrúðunni áður en ég hélt inn í sveit. Engan lykil var þar að sjá og afgreiðslan kannaðist ekki við a neinn hefði komið þangað með óskilalykil. Ekki gat lykillinn heldur legið úti í sveit, þar sem ég hafði myndað yfirbygginguna af Dalvíkurtogaranum, því þegar ég hafði farið út úr bíl á þeirri leið hafði ég tekið símann liggjandi í sætinu og skilið lykilinn eftir í svissinum. Þ.a.l. hafði ég ekki snert vinstri buxnavasann, þar sem húslykillinn átti að vera.Það var farið að skyggja og ég átti eftir að leita inni í sveit. Það var langur akstur alla leið inn í Djúpadal og þaðan inn Sölvadal og vonlaust að ná því fyrir myrkur. Sú leit varð því að bíða næsta morguns. Sonurinn ætlaði að aka norður heiðar frá Reykjavík þann dag, ég var með ákveðna dagskrá í huga fyrir okkur síðdegis svo ég ákvað að taka þriðjudaginn snemma og leita sveitina.Klukkan var korter gengin í níu þriðjudagsmorguninn 15. september þegar ég lagði upp frá Leirunesti. Það var enn frost þótt lítið væri, og rakinn í vegköntunum var hélaður. Á stöku stað í innsveitinni gætti hálku. Það tók nákvæmlega þrjú korter að aka frá Leirunum alla leið inn sveit og fram Sölvadal að Þormóðsstöðum. Á leiðinni inneftir varð ég nefnilega sífellt sannfærðari um að lykillinn hefði yfirgefið vasann þegar ég baðaði út öllum öngum, hálfflæktur í símavírshönkina sem falin var í grasinu. Svo bjargföst var þessi trú að ég ákvað að byrja þar og leita svo úteftir ef byrjunin yrði árangurslaus.Á slaginu níu steig ég út úr bílnum á bæjarhlaðinu, litaðist um einn hring og gekk svo beint niður fyrir húsið að vírhönkinni. Yfirlits að sjá var þar ekkert sem skar sig úr, en þegar rýnt var í grasið sást eitthvað ljósgrænt milli stráa, litur sem ekki féll að einlitu umhverfinu.....Um það er svo sem ekkert meira að segja - það hefði svo sem ekki haft nein stórkostleg eftirmál hefði lykillinn tapast. Líklega hefði kostnaður við skráarskipti í íbúðinni lent á mér og ekkert við því að gera, en þarna lá semsagt lykillinn nákvæmlega á þeim stað sem hugboðið hafði sagt. Ég ók í rólegheitunum til baka til Akureyrar við hækkandi hitastig og þverrandi hélu.Ég ákvað að halda lánslyklinum til lokadags, þar sem drengurinn var á leið norður og heppilegt gat verið að hafa tvo lykla. Þar til hann kæmi drap ég tímann við slæping. Þegar hann svo renndi í hlað var næsti áfangi skipulagður. Í næstu ferð á undan hafði ég farið um Vaðlaheiðina, í fyrsta sinn á ævinni svo mitt minni ræki til. Sonurinn hafði hins vegar aldrei farið um hana og nú skyldi úr bætt. Á yfirlitsmyndunum hér að neðan er horft inn eftir Fnjóskadal og niður Dalsmynni.Við héldum svo áfram álíka leið og ég hafði farið áður á hjólinu, þ.e. niður Dalsmynni ( en slepptum Fnjóskadalnum sjálfum) og ókum sem leið lá út undir Grenivík og þaðan inn Eyjafjörð til Akureyrar. Það leið að kvöldi og sýnt að ekki yrði meira ferðast þann daginn enda fór birta þverrandi. Miðvikudagurinn 16. rann upp og við lögðum snemma af stað ( á almennum frí-mælikvarða) og héldum austur á bóginn um Vaðlaheiðargöng. Ferðinni var heitið að Skjálfandafljóti og upp með því austanverðu. Í fyrrasumar kom ég innan frá Laugafelli niður Bárðardal og fór þá með fljótinu vestanverðu niður á miðjan dal. Þar er brú yfir fljótið, nærri skólanum sem áður var en hýsir nú hótel Kiðagil. Austur yfir hana fór ég í fyrra til að komast sem fyrst að Fosshóli en þar var bensínstöð og ég orðinn tæpur.Nú skyldi því halda fram Bárðardal vestanverðan upp að brú, síðan yfir hana og áfram inneftir að austanverðu, eins langt og hægt væri. Á leiðinni komst ég að því að sonurinn, þótt víða hefði farið, hafði aldrei komið fram að Aldeyjarfossi. Það fannst mér miður enda umhverfi fossins stórkostleg náttúrusmíð. Við ákváðum því að aka framhjá brúnni og áfram inneftir að vestanverðu, sömu leið og ég hafði komið af fjöllum árið áður. Muni ég rétt eru aðeins um 17 km. frá vegamótunum við skólann/hótelið að Aldeyjarfossi og við höfðum nægan tíma. Leiðin inneftir er skemmtileg og m.a. er ekið um mikið kjarrlendi og skógrækt, þar sem haustlitirnir nutu sín stórkostlega. Klukkan var ekki nema um ellefu að morgni þegar við lögðum bílnum á bílastæðinu við Aldeyjarfoss og gengum af stað í áttina að árgilinu. Á bílastæðinu stóðu yfir framkvæmdir, því búið var að fjarlægja gamla og lúna hreinlætisaðstöðu sem þó kom mér ágætlega í fyrrasumar. Í staðinn voru komnar undirstöður stærri og eflaust betri "þjónustumiðstöðvar".Ég held að ég sleppi öllu frekara blaðri á blað og láti myndirnar tala. Um Aldeyjarfoss má finna talsvert efni á netinu og þeir sem á annað borð rata inn á þessa síðu geta auðveldlega aflað sér betri þekkingar en ég get komið á framfæri í stuttum kafla....Í austri mun vera Sellandafjall, 988 m.y.s.Horft niður Bárðardal:Örstuttu ofan við Aldeyjarfoss er Ingvararfoss, önnur mögnuð náttúrusmíð sem hefur fallið dálítið í skuggann af frænkunni neðar.Sprunga í berg, sem eflaust á eftir að skríða og víkka. Dýptin var talsverð, en þó ekki næg til að fela rusl sem túristar höfðu fleygt þangað niður Frá Aldeyjarfossi og Ingvararfossi héldum við aðeins lengra inn eftir, að Hrafnabjargafossi. Ég leit lauslega á hann í fyrra en nú var lag að skoða betur. Einhverra hluta vegna tók ég ekki myndir við Hrafnabjargafoss en vil í staðinn benda á stórkostlega myndasíðu HÉROkkar leið lá svo til baka niður Bárðardal að brúnni títtnefndu, yfir hana og til hægri er yfir var komið. (þ.e. til suðurs austan Skjálfandafljóts eftir vegi 843, Lundarbrekkuvegi.) Þar með vorum við komnir á þær slóðir sem fyrirhugað var að skoða þennan daginn. Vegurinn liggur fram sveitina framhjá kirkjustaðnum Lundarbrekku. Sem áhugamaður um kirkjur og kirkjuskoðun ákvað ég að láta Lundarbrekku bíða þar til ég hefði betra tækifæri og rýmri tíma, því ferðafélaginn (í þessu tilfelli sonurinn) var og er ekki jafn áhugasamur um kirkjur og ég. Þessvegna læt ég duga hér að benda á aðra frábæra myndasíðu þar sem fegurð staðarins nýtur sín betur en ég hefði nokkurn tíma getað sýnt. SJÁ HÉRVegurinn sem við ókum liggur alla leið inn að Svartárkoti og endar þar þótt slóðar liggi lengra. Áður en að Svartárkoti kæmi beygðum við inn á afleggjara til norðurs sem merktur var Engidalur. S.k.v. okkar korti var Engidalur eyðibýli en vegurinn virtist liggja lengra til norðurs en að bænum, þá merktur sem slóði. Við vorum báðir algerlega ókunnugir á þessum slóðum og völdum því frekar þennan veg heldur en þann að Svartárkoti, sem fyrirfram var vitað hvar endaði og bíður því betri tíma. Vegurinn inn að Engidal reyndist hinn besti malarvegur, og þegar að býlinu kom, snyrtilegum húsum í ágætri umhirðu að sjá, tók við allra þokkalegasti slóði áfram til norðurs. Við dóluðum áfram, skimuðum í allar áttir og gleyptum í okkur allt sem fyrir augu bar. Þar má helst nefna Sandvatn austan vegar, frekar stórt vatn en grunnt að sjá. Slóðinn liðast um landið, niðurgrafinn og holóttur á köflum en annars ágætur. Við höfðum ekið u.þ.b. tíu kílómetra frá Engidal, yfir hæð sem svo hallaði til norðurs, þegar við mættum tveimur fjórhjólum. Af búnaði aftan á þeim mátti ráða að þar færu smalar í fjárleit. Örskömmu síðar blasti við okkur stórt sveitabýli þar sem augljóslega var rekin talsverð ferðaþjónusta. Á upplýsingaskilti við veginn stóð nafnið Stöng (sjá Hér)Þarna kom ég af fjöllum - í orðanna fyllstu merkingu! Ég hafði ekki hugmynd um að þarna, sem ég taldi lengst inni í r###gati, væri rekin myndarleg ferðaþjónusta. Sonurinn hafði þó hugmynd enda sjóaður í túristabransanum en hafði þó aldrei á staðinn komið. Það kom svo í ljós stuttu síðar að Stöng var ekki sá afkimi sem ég hélt, þegar við bókstaflega duttum inn á þjóðveg #eitt örfáum kílómetrum norðar. Við vorum farnir að finna til svengdar enda talsvert liðið á daginn og nestið að heiman löngu uppurið. Við afréðum því að aka suður fyrir Mývatn að versluninni við Reykjahlíð og kaupa okkur næringu þar. Frá Reykjahlíð héldum við svo um Kísilveg til Húsavíkur í stutta skoðunarferð og vorum komnir "heim" til Akureyrar rétt um það bil sem birtu tók að bregða..........Upp rann fimmtudagurinn 17. september og líkt og áður var ferðaáætlun dagsins tilbúin að morgni. Ætlunin var að heimsækja áfangastað sem lengi hafði verið á óskalistanum en aldrei náð í framkvæmd. Nú skyldu skoðaðar þær slóðir sem eitt sinn stóð til að sökkva, líkt og gert var við Stíflu í Fljótum en þó margfalt yfirgripsmeira. Um þetta tímabil í virkjanasögunni hefur margt verið ritað og talað, og m.a.s. var fyrir stuttu gerð kvikmynd um bændur í Laxárdal og við Mývatn sem gripu til öflugra aðgerða gegn fyrirhuguðum virkjana- og stífluframkvæmdum.Áfangastaður fimmtudagsins var Laxárdalur.Við vorum snemma á fótum, gleyptum í okkur morgunmat og þeystum svo af stað austur um Vaðlaheiðargöng. Við völdum okkur leið um Hringveg yfir í Reykjadal og þaðan niður að Grenjaðarstað og að Laxárvirkjun. Eftir að hafa litið á virkjunarmannvirkin sjálf héldum við fram Laxárdal eftir þokkalegum malarvegi. Við höfðum kort til að styðjast við en það var frekar ónákvæmt. Aðra leiðsögn höfðum við ekki. Fyrst og fremst langaði okkur að sjá þennan dal sem eitt sinn stóð til að fylla af vatni með risastórri stíflu. Sem betur fór tókst að stöðva þau áform svo enn má ferðast um þessa náttúruparadís og njóta...Skv. kortum og öðru lesefni var Laxárdalur eitt sinn fjölmenn sveit með mögum bæjum og búum. Nú hefur fólki fækkað mikið og líklega er aðeins búið á tveim bæjum allt árið, Auðnum og Hólum. Annarsstaðar standa tóftir, sumarhús og jafnvel reisuleg íbúðarhús í mismikilli umhirðu. Við dóluðum í rólegheitum inn dalinn og reyndum að missa ekki af neinu. Þegar við höfðum lagt u.þ.b. þriðjung dalsins að baki klofnaði vegurinn í tvennt. Eystri hluti hans lá yfir Laxá á brú og rétt ofan hennar austan megin stóð hús sem greinilega var veiðihús, enda merkt þannig. Neðan brúarinnar austan megin stóðu hins vegar áberandi rauðir vikurhólar, ekki óáþekkir Rauðhólum hér syðra enda reyndust þeir við athugun bera sama nafn. Enn fórum við drjúgan spotta á þokkalegum malarvegi ( á gamlan, vestfirskan mælikvarða) og komum að reisulegu býli vestan ár, sem stóð á áberandi stað dálítið uppi í hallandi ásnum sem skilur milli Laxárdals og Reykjadals. Þetta var kirkjustaðurinn Þverá, og um leið og ég sá bæjarskiltið rifjaðist upp fyrr mér nokkuð sam sagt var við mig fyrir "ekkisvolöngu" : "Ef þú ferð Laxárdalinn verður þú að skoða Þverá". Á þeim tíma var merkingin ekki ljós fyrir mér en hún varð það þarna. Að Þverá stendur nefnilega einn af örfáum torfbæjum á landinu sem haldið er við en eru ekki í alfaraleið líkt og Laufás, Glaumbær og Keldur á Rangárvöllum. Torfbærinn að Tyrfingsstöðum á Kjálka (sem ég var nýbúinn að heimsækja og skrifa um) er að sönnu afskekktur en Þverá er þó hálfu afskekktari og líklega eiga ekki margir annað erindi þangað en beinlínis að skoða þennan sögufræga stað - að frátöldum laxveiðimönnum. Að Þverá var nefnilega stofnað fyrsta samvinnufélag Íslands, Kaupfélag Þingeyinga (sjá HÉR) og viðburðarins er minnst og honum gerð skil með upplýsingaskiltum inni í torfbænum. Við vorum á leið inn dalinn og vissum sem var að leið okkar myndi liggja til baka síðar um daginn. Við ókum því framhjá Þverá og áfram inn að Auðnum, þar sem frá vegi að sjá er rekið stórbýli. Við Auðnir er hlið á veginum og innan þess stóðu tvö hross. Þau komu brokkandi þegar við opnuðum hliðið og hleyptum okkur í gegn en urðu líklega vonsvikin þegar þeim varð ljóst að við vorum ekki að koma eftir þeim. Innan við Auðnir versnaði vegurinn til mikilla muna enda var ljóst af öllum okkar upplýsingum að innar voru aðeins eyðibýli. Engar frekari upplýsingar höfðum við þó um þau því Árbók F.Í um svæðið hafði orðið eftir á Akureyri vegna minnar gleymsku. Við fetuðum slóðina í rólegheitum enda haustlitadýrð umhverfisins allsráðandi, eins og sjá má á myndunum hér neðar. Á þeirri efstu er horft til baka niður Laxárdal, á næstu er horft fram dalinn í átt til Mývatns og á þeirri þriðju - ja, bæði upp og niður....:Svo birtist allt í einu eyðibýli sem okkur kom saman um að hlyti að vera Ljótsstaðir. Við það endaði vegurinn í raun þótt slóð lægi innar. Okkar lágbyggði slyddujeppi réði ekki við háan grashrygginn í miðjunni svo við fórum ekki lengra. Innan Ljótsstaða stóð eitt sinn býlið Varastaðir en skv. okkar upplýsingum voru þar aðeins tóftir. Við vorum ekki göngubúnir svo Varastaðir verða að bíða um sinn.Húsið að Ljótsstöðum virtist fljótt á litið vera nýendurbyggt en við nánari skoðun sást að svo var ekki. Gluggar höfðu þó flestir verið endurnýjaðir sem og gler, en í einum þeirra var þó rúða brotin, líklega eftir byssuskot. Dyrabúnaður hafði sömuleiðis verið endurnýjaður fyrir nokkru síðan og þakjárn og rennur, sem litu út fyrir að vera frá deginum áður, reyndust vera úr ólituðu áli og því svo glansandi. Húsið allt hafði verið pússað utan og heildarútlit þess var ótrúlega gott. Á miða við útidyr var ábending til ferðamanna, þar sem þeim var gefið leyfi til að nýta húsið að vild, en með fylgdi sjálfsögð ósk um góða umgengni. Textinn var ritaður bæði á íslensku og ensku en upplitaðir stafirnir báru með sér að talsvert væri liðið frá því þeir voru skrifaðir.Okkur virtist sem húsið hefði ekki verið byggt í einu lagi heldur í áföngum og innsti (syðsti) hluti þess, sá sem næstur er á myndinni, myndi vera elstur. Nyrðri hlutinn var eins konar tengibygging yfir í tveggja hæða hús. Á öllu var greinilega endurnýjað þak og sama álklæðningin. Að baki tvílyfta norðurhússins var hlaða sem ekki hafði fengið sömu yfirhalningu og húsið sjálft. Hún var þaklaus og steypan verulega farin að láta á sjá. ennfremur var að húsabaki áfastur geymsluskúr, siginn og skakkur, feyskinn opg fúinn eins og gamli, sorrý Gráni....Þar sem húsið var læst veltum við fyrir okkur hvernig þeim ferðamönnum sem á miðanum voru boðnir velkomnir, væri ætluð innganga. Við hverri spurningu er til svar og svarið fundum við í jörðinni, án þess það verði frekar tíundað hér ( en lausnin var snilldarleg og auðskilin hverjum hugsandi manni)Það var algerlega ótrúlegt að koma inn í þetta gamla hús - inn á þetta gamla heimili - sem virtist hafa verið yfirgefið snögglega og allt skilið eftir, hvaða nafni sem það nefndist. ( þegar við heimkomnir lögðumst í rannsókn á ástæðunni varð hún ljós, nokkurn veginn eins og okkur sýndist og kemur fram við sögulok). Gamansamir ferðamenn höfðu þó aðeins tekið til hendinni:Í eldhúsinu var flest eins og aðeins ætti eftir að kveikja undir kaffinu þegar von væri á fólki heim af engjum eða frá gegningum... við nánari skoðun var þó ekki allt sem sýndist, og blöndungur Sólóvélarinnar var aftengdur. Skiljanleg ráðstöfun m.t.t. gesta sem gætu látið sér detta í hug að kveikja upp án þess að hafa til þess kunnáttu.Í kjallararými tvílyfta hlutans var þessi forláta LISTER ljósavél. Flest var á sínum stað en þó dagsljóst að ár og dagar voru frá því að að hún hafði gegnt hlutverki sínu. Þetta var bensínvél, gerólík þeirri sem ég sá í Fagradal í Breiðdal í sumar og við athugun kom í ljós að heddið var ekki skrúfað á hana heldur lá það laust og ofan á því steinninn sem sést á myndinnni. Bensíntankurinn var laus og ótengdur.Vélin var vatnskæld og í stað aftöppunarkranans var trétappi. ( Á þeim tíma sem þessi vél var framleidd og sett upp var frostlögur munaðarvara og algengara að kælivatninu væri tappað af vélum væri búist við frosti) Miðarnir við útidyrnar. Á þeim efri stendur: "Veiðimenn. Verið svo vænir að ganga ekki inn á brodduðum vöðlum. Þökk. Húshaldari.Efstu orð enska textans skýra sig sjálf. Í textanum er gefið leyfi til að gista í rúmunum, en eins og staðan var, var það ekki fýsilegt lengur því uppábúin rúmin voru þakin ryki og músaskít.Í eldhússkápunum var margt sem minnti á "gamla daga" Heildarútlit og svipur hússins var sterkt og svipmikið og viðgerðirnar höfðu greinilega kostað talsvert fé og mörg handtök. Lítið hafði þó verið gert í langan tíma en vonandi verður framhald á því það væri synd ef allt sem gert hefur verið færi forgörðum...Á myndinni hér að neðan sést brotna rúðan í miðju húsinu. Það var ekki fyrr en ég var kominn langleiðina til baka til Akureyrar sem það rann upp fyrir mér að réttast hefði verið að fara heim að Auðnum og láta vita - það hefði jafnframt verið nóg af efni og verkfærum í húsinu sjálfu til að útbúa plötu fyrir gluggann. Því miður gerði ég hvorugt og verð að naga mig í handarbökin fyrir.....Á leiðinni niður dalinn til baka renndum við heim að Þverá, eins og fyrirhugað hafði verið. Bærinn var mannlaus eins og búast mátti við, það voru ekki merki um að veturseta væri að Þverá þótt íbúðarhúsið væri reisulegt og snyrtilegt. KIrkjan og torfbærinn standa spölkorn norðan við íbúðarhúsið, og við litum fyrst á kirkjuna. Hún var læst eins og við mátti búast en við skoðuðum eins og við gátum. Um kirkjuna má lesa nokkur orð HÉRÉg varð að nota sömu aðferð og oft áður, þ.e. að leggja símann á glerið, mynda inn og vonast til að árangurinn yrði viðunandi:Af ummerkjum mátti skilja að torfbærinn væri opinn og til sýnis að sumarlagi. Nú var sumarið hins vegar liðið og enginn til staðar til að sýna okkur bæinn. Það var dálítið miður en þó ekki svo mjög, því þar með var fundið tilefni til að heimsækja þessa fallegu sveit að nýju næsta sumar - eða þarnæsta....Á dálitlu malarplani neðan vegar, skammt frá heimreiðinni að Þverá, stendur þessi minningarstöpull um einn af máttarstólpum þjóðvegakerfisins á Íslandi og þess þrekvirkis sem á sínum tímavar unnið í vegalagningu og tengingu byggða sem áður voru afskekktar. Jón J. Víðis var fæddur að Þverá í Laxárdal og var einn þeirra manna sem karl faðir minn nefndi jafnan með virðingu, hafandi sjálfur tekið þátt í lagningu og viðhaldi vega á Vestfjörðum um árabil. Eftir þessa heimsókn að Þverá kvöddum við Laxárdal að sinni og héldum til baka niður að Laxárvirkjun við dalamótin. Þaðan ókum við upp hálsinn austan Aðaldals, upp í Reykjahverfi og suður Kísilveginn að Mývatni. Þar keyptum við okkur í svanginn og ókum síðan "heim" til Akureyrar að nýju. Að morgni voru hússkil og leið föstudagsins lá suður að nýju.Við lestur finnanlegra heimilda um Ljótsstaði og í leit að skýringu þess að bærinn virtist hafa verið yfirgefinn svo að segja fullbúinn og verið í eyði um árabil, kom margt í ljós. Eitt af því var stórmerkileg staðreynd í mínum augum, því að Ljótsstöðum var fæddur Ragnar H. Ragnar, söngstjóri, kórstjóri, stofnandi og skólastjóri Tónlistarskóla Ísafjarðar og einn frumkvöðla í öflugu tónlistarlífi Ísfirðinga um áratugaskeið. Bróðir Ragnars úr stórum hópi, Helgi Skúta Hjálmarsson var bóndi að Ljótsstöðum með foreldrum sínum meðan þeirra naut við, síðar með ráðskonu, sambýliskonu og barnsmóður en síðustu veturna einbúi. Helgi var virtur maður og vinamargur í sinni sveit. Hann varð bráðkvaddur heima við snemma vetrar 1965 ( HÉR), aðeins 63 ára gamall og síðan hefur ekki verið búið að Ljótsstöðum..........við hverri spurningu er til svar.......Endir.xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx Sat, 28 Nov 2020 20:29:56 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/807108/ Aftur norður, en í þetta sinn hvorki á ferðabílnum né mótorhjóli !---------------------------------------------------------------------------------------------------------Svo hagaði til að ég hafði í sumar leigt íbúð á Akureyri vikuna 11-18. september í ákveðnum tilgangi. Á tímanum sem leið þar á milli urðu hins vegar þær sviptingar í samfélaginu að tilgangurinn raskaðist og um tíma var útlit fyrir að engin not yrðu fyrir íbúðina á leigutímanum. Til að svo yrði ekki var sett saman vikulöng ferðaáætlun fyrir einn um staði sem annaðhvort voru lítt kannaðir eða alls ekki. Svo voru aðrir staðir í bland sem ég hafði oft farið um ( og suma margoft), svona til að fylla dagskrána.Föstudagurinn 11. sept. var venjulegur vinnudagur, jafnt hjá mér og öðrum. Ég nennti ómögulega að keyra norður eftir vinnu svo ég valdi laugardaginn frekar. Ekki man ég annað en að ferðin hafi verið tíðindalaus og aðeins stoppað í Varmahlíð til að fá sér einn kaffibolla. Þegar til Akureyrar kom og búið var að sækja lyklana að íbúðinni var næst á dagskrá að kaupa inn til kvöldsins og einnig eitthvað til næstu daga. Þegar átti að kveikja upp í grillinu sem fylgdi í búðinni reyndist kveikibúnaður þess ónýtur. Í eldhússkúffu lágu tveir kertakveikjarar, báðir tómir. Ég mátti því drífa mig niður í Hagkaup og fjárfesta fyrir stéttarfélagið mitt í einum (reyndar tveimur) slíkum. Með því var hægt að grilla dýrindis veislumáltíð fyrir einn - og eins og sjá má er smekkur veisluhaldarans einfaldur....Ég hringdi í Hauk Sigtrygg á Dalvík. Það er fastur liður þegar maður kemur norður að hringja í Hauk og fala kaffibolla. Það var ákveðið að hittast morguninn eftir, sunnudag. Á leiðinni úteftir kom ég við á Hjalteyri og naut þeirrar bryggjuparadísar um stund...Svona var veðrið upp úr kl. 9 að morgni:Eftir kaffi og spjall á Dalvík lá leiðin áfram út í Ólafsfjörð. Þar ætlaði ég að hitta frænku sem reyndist ekki vera heima. Ég hélt því áfram inn sveitina, leið sem ég hef ekki farið árum saman, og yfir Lágheiði í hálfgerðum þokuslæðingi. Einn af minnispunktunum fyrir þessa norðurferð var Knappsstaðakirkja í Stíflu (Fljótum). Ég hef ekki farið mjög oft um Lágheiði en í hverri ferð heitið sjálfum mér að skoða Knappsstaðakirkju "næst" Nú var komið að þessu "næst" og í leiðinni gat ég séð heim að lúxushótelinu að Deplum. Svo langt er síðan ég fór um Fljótin að ég man ekki til að hafa séð það áður. Það lætur ekki mikið yfir sér enda eru fínheitin víst aðallega innan dyra - og svo er hitt, að engir peningar geta keypt þetta stórkostlega umhverfi...Knappsstaðir eru aðeins spöl neðar (norðar) en Deplar. Býlið er greinilega sumardvalarstaður og kirkjan stendur í brattanum ofan þess. Á myndinni er horft niður dalinn í átt að Stífluhólum, bak við skiltið. Skýjafarið gefur ekki rétta mynd af veðrinu, sem var hlýtt og stillt.Býlið Knappsstaðir. Horft er yfir Stíflu og inn eftir Tungudal. Býlið Tunga var þarna handan vatns. Nú er talað um að virkja Tungudalsá, svona rétt eins og ekki hafi nóg verið skert í þessarri fallegu sveit.Það er sérstök heimtröð að kirkjunni og við hana er ágætt bílastæði. Umhverfið er afgirt, ég skildi bílinn eftir við hliðið og tölti áfram..Það er mikill en látlaus virðuleiki yfir þessarri fallegu kirkju undir hlíðinni. Maður hægir ósjálfrátt á sér, hálfpartinn læðist um garðinn og gætir þess að draga ekki andann að óþörfu....Þarna ríkir kyrrðin og þetta litla, einfalda guðshús er í æpandi mótsögn við lúxusjeppana sem aka öðru hverju til og frá Deplum.....Grunnur kirkjunnar er vel gerður og jafn, og stögin - jarðfesturnar - sterk og góð. Mér varð hugsað til Silfrastaðakirkju sem ég hafði skoðað stuttu áður og er nefnd í pistli hér neðar. Þar eru bæði grunnur og festur á fallanda fæti....KIrkjan var að sjálfsögðu læst - nokkuð sem þótti nær óhugsandi hér áður fyrr, þegar kirkjur áttu að standa öllum opnar. Tímarnir breytast, mennirnir með og ekki alltaf til hins betra. Ég mátti því mynda inn eins og oft áður, með því að leggja símann minn á glerið....Klukknaportið, með hreiðri eins og svo mörg fleiri. Þessum klukkum er ekki oft hringt svo það má leiða að því líkum að hreiðurbúinn hafi fengið þokkalegn frið til að koma upp fjölskyldu...Eftir Knappsstaði hélt ég áfram niður Stíflu, fór yfir Fljótaá til vesturs við Skeiðfossvirkjun og þá leið niður á Siglufjarðarveg. Síðan eftir honum lengra til vesturs að Flókadal og inn eftir vestari Flókadalsvegi. Mig hefur lengi langað að fara inn dalinn er aldrei orðið úr fyrr en nú. Undir Mósfjalli standa þrír bæir, Ysti-mór, Mið-mór og Syðsti-mór. Sá fyrsti í eyði, hinir í ábúð. Innar eru Vestari Hóll, Sigríðarstaðir, Austari Hóll ( á mynd hér að neðan), eyðibýlið Nes ( á næstu mynd) og svo Neskot ( þriðja mynd) Vegurinn krækist um Neskot og liggur niður í dalbotninn. Þaðan liggur hann áfram sem hálfgerður troðningur að sumarhúsi enn innar, þar sem mun hafa staðið býlið Illugastaðir. Á myndinni er horft upp í tvo dali ofan Neskots, sá hægri (nyrðri) mun heita Blikárdalur og sá syðri Illugastaðadalur.Myndin hér að neðan er tekin frá réttinni sem merkt er á kortið við rauða depilinn og horft er inn Flókadal. Lengra fór ég ekki í þetta sinn, en eflaust á ég eftir að fara þessar slóðir á mótorhjólinu seinna meir og þá á vegarenda.Við réttina var þetta laglega vað á Flókadalsá, grunnt og engin fyrirstaða hvorki hjóli né bíl - en það voru heldur engar vorleysingar heldur komið fram á haust. Eflaust getur áin grett sig talsvert meira í leysingum....Á leiðinni til baka stoppaði ég augnablik við Ysta-mó og myndaði reisulegt íbúðarhúsið, sem eflaust væri mikils virði í þéttbýli en stendur þarna autt að sjá, verðlítið og fáum til gagns....Frá Flókadal hélt ég "heim" til Akureyrar um Siglufjörð og Ólafsfjörð. Það var farið að kvölda þegar ég kom í hús svo við tók kvöldmatur, sjónvarp og síðan bók sem ég sofnaði ofan í.....Á eftir sunnudegi fylgir óumflýjanlega mánudagur. Þessi mánudagur var ekki til mæðu - allavega ekki til að byrja með. Eftir venjubundið morgunkaffi í "Bakaríinu við brúna" fór ég í bíltúr upp í Hlíðarfjall til að skoða leifarnar af Bryndísi ÍS, sem stendur við Hlíðarenda og grotnar niður. Bryndís ÍS 69 leit eitt sinn út eins og sjá má HÉR en eftir að galvaskir menn hófu "uppgerð" hennar fyrir mörgum árum lítur hún út eins og á myndinni að neðan.Skammt frá Hlíðarenda er Lögmannshlíðarkirkja. Hana hafði ég oft séð en ekki fundið leið að henni (og kannski lítið leitað). Nú gerði ég leit að veginum og fann hann fljótlega. Einhverjir sem slysast til að lesa skrifin mín hafa eflaust orðið varir við kirkjuáhugann sem stundum bregður fyrir. Ég telst varla trúaður og fer sjaldan í kirkju, helst þá að tilefni gefnu. Mér finnst hins vegar ákaflega gaman að skoða og mynda þessi sérstæðu hús, sem mörg hver eru allt frá torfkofatímabili okkar Íslendinga. Lögmannshlíðarkirkja er tvímælalaust í hópi þeirra fallegustu sem ég hef skoðað. Kvisturinn á þakinu er sérstæður, og eins óvenjulega lágur turn miðað við stærð kirkjunnar sjálfrar. Engin klukknaport eru á turninum en í honum eru tvær klukkur. Hringingunar má heyra HÉR . Það er ekki laust við að dálítill Bessastaðasvipur sé á turninum:Það er enginn kvistur á norðurhlið þaksins, heldur aðeins í sólaráttina....Sunnan við kirkjuna er þessi einkennilegi leg"steinn". Það hafa jú allir sína trú...Frá Lögmannshlíð lá leiðin norður eftir hlíðinni, eftir vegi sem ég hafði aldrei farið um áður. Þar var margt að skoða svo ég ók hægt. Mér sýndist svo leiðin greinast jafnvel enn lengra norður en athugaði það ekki frekar nú heldur hélt beint áfram og kom niður við Lónsá, og tjaldsvæðið sem ég dvaldi á í næstu norðurferð á undan. Við Lónsá sneri ég til norðurs á Þjóðvegi#eitt og á Moldhaugahálsi út á Ólafsvíkurveg. Næsti staður sem skoða skyldi þennan morgun var nefnilega:Það kann að vera með ólíkindum að áhugamaður um kirkjur aki árum saman fram hjá Möðruvallakirkju, stórfallegri kirkju við alfaraleið, án þess að líta á hana. Þannig er það nú samt, en nú skyldi bætt úr.KIrkjusmiðurinn, Þorsteinn Daníelsson á Skipalóni var ákaflega merkur maður og um hann má lesa nokkur orð HÉREyfirska skáldið Davíð Stefánsson frá Fagraskógi var jarðsettur að Möðruvöllum. Mig langaði að finna leiðið en tókst ekki þrátt fyrir talsverða viðleitni.Frá Möðruvöllum er hægt að aka sveitabæjaleið (813) út með hlíðinni. Þar sem sá vegur tengist svo Ólafsfjarðarvegi aftur, þ.e. skammt frá bæjum að Hofi, eru svo önnur vegamót, aðeins örfáum metrum norðar. Þar er ekið inn á veg 812 til austurs, þ.e. í átt til sjávar. Vegurinn liggur skammt frá sjó og tengist að lokum Hjalteyrarvegi. Þetta er ákaflega skemmtileg sveitabæjaleið og af henni má sjá margt skemmtilegt, líkt og gömlu yfirbygginguna af b.v. Dalborgu EA, sem endurnýtt var sem sumarhús. Ágæta mynd af Dalborginni með þessa yfirbyggingu má sjá HÉRÉg ók veginn til enda, út að Hjalteyrarvegi og síðan eftir honum og Ólafsfjarðarvegi til baka inn að Moldhaugahálsi og hafði þá ekið leið sem svarar nokkur veginn til tölunnar 8.Næst á dagskrá var vegur sem ég vissi ekkert um, annað en að hann liggur frá Eyjafjarðarbraut inni undir Grund, og upp í hlíðina til suðurs (þ.e. inn Eyjafjarðarsveit ofan þjóðvegarins). Þessi vegur er merktur sem 824 og á skilti við mót hans stendur Möðrufell. Vegurinn er búinn að vera lengi á óskalistanum og nú skyldi hann kannaður. Þetta reyndist enn ein frábærlega skemmtileg sveitabæjaleið sem liggur langt fram í Djúpadal og endar við býlið Litla Dal, en á leiðinni er ekið fram hjá Stóra Dal, reisulegu og snyrtilegu býli. Af vegi 824 má hins vegar aka aftur niður á Eyjafjarðarbraut áður en farið er fram í Djúpadal, eftir vegi 825. Á myndinni hér að neðan er horft innan úr Djúpadal út eftir Kaupangssveit og það má sjá að Vaðlaheiðin er farin að hvítna aðeins í toppana...Vegarendi að Litla Dal. Horft er fram Djúpadal. Mér fannst athyglisvert þetta stóra A-hús þarna ofantil. Þetta byggingarlag er (eða var) algengt á sumarhúsum en þetta hús var miklu stærra og veglegra en öll þau A-laga sumarhús sem ég hef hingað til séð. Neðsta húsið, íbúðarhúsið, mátti hins vegar muna sinn fífil fegurri...Landið á þessum slóðum er mjög skorið og ekki auðvelt fyrir ókunnuga að átta sig á örnefnum, en dalurinn sem horft er inn í til vinstri gæti heitið Strjúgsárdalur. Eftir honum rennur Strjúgsá, en framar er djúpidalur margskorinn og rennur spræna eftir hverjum afdal. Allar sameinast þær í Dalsá sem virkjuð var fyrir nokkrum árum og stendur annað stöðvarhúsið niðri við Eyjafjarðarbraut. Sjá meira HÉRÚr Djúpadal la mín leið aðeins í eina átt - til baka. Ekki þó alla leið heldur aðeins að vegi 825 og þaðan niður á Eyjafjarðarbraut. Næst á dagskránni var nefnilega merkilegur staður, sem mig hafði líka lengi dreymt um að skoða. Sölvadalur er innarlega í austanverðri Eyjafjarðarsveit. Hann er frekar þröngur og greinist innantil í tvennt um Tungnafjall. Annarsvegar gengur Sölvadalur austanvert, en vestan við fjallið er Þormóðsdalur. Við mót dalanna er eyðibýlið Þormóðsstaðir. Þar bjó um árabil Ísfirðingur sem ég kannaðist vel við en ég hafði aldrei tök á að heimsækja hann meðan búið var. Hefðbundnum búskap var hætt að Þormóðsstöðum fljótlega eftir að gríðarstór aurskriða féll úr hlíðinni ofan bæjarins. Skriðan skemmdi ræktarland, en einnig heimarafstöðina í ánni neðan og innan bæjar. Í Sölvadal var aldrei rafveita, heldur voru ár virkjaðar á tveimur stöðum. Þormóðsstaðir höfðu sína eigin rafstöð en neðri bæirnir, Eyvindarstaðir neðar og Draflastaðir þar á milli, höfðu sína eigin rafstöð í gilinu neðan Eyvindarstaða. Enn neðar, nærri mynni Sölvadals var býlið Seljahlíð, löngu farið í eyði og líklega fyrir tíma rafstöðvarinnar.Lesa má um skriðufallið að Þormóðsstöðum HÉR og HÉR Að Þormóðsstöðum hefur verið vel búið á sínum tíma, ef marka má húsakostinn. Íbúðarhúsið er að sjá parhús, hvor endi spegilmynd. Útihúsin eru stór og mikil, bæði fjós og fjárhús en stóra hlaðan næst fjallinu er farin að gefa sig. Melurinn hægra megin á myndinni ofan húsanna er hluti skriðunnar frá 1995, svo stutt hefur hún verið frá húsunum. Endir fyrsta hluta......xxxxxxxxxxxx Sun, 22 Nov 2020 15:46:14 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/807040/ Snæfellsnes. Endalaus uppspretta áhugaverðra fyrirbæra (þótt geimverurnar hafi ekki látið sjá sig hér um árið).Það eru ekki nema svona tíu ár síðan við Bassi minn blessaður fórum um Jökulháls í fyrsta sinn. Síðan hef ég margoft farið leiðina, akandi eða hjólandi. ( maður hjólar ekki á bíl en ekur maður á mótorhjóli?) Þegar við Bassi fórum um hálsinn vorum við að koma frá Ólafsvík, að lokinni næturdvöl þar. Veðrið var ekkert sérstakt, hálfskýjað og þokuslæðingur sjáanlegur við jökulinn. Þegar við komum upp undir há-hálsinn ókum við ( þ.e. ég - Bassi ók ekki neitt, eðlilega) inn í þétta þoku sem byrgði alla sýn lengra en fram á þurrkublöðin. Ég lagði því bílnum úti í breiðum vegkanti og hleypti Bassa út til að létta á sér.( Nú var ég að átta mig á því að allt sem skrifað er hér að ofan er bergmál. Þessi ferð okkar Bassa var skráð í smæstu smáatriðum á sínum tíma og er finnanleg í listanum hér til hægri, sé fundið þar árið 2011 og smellt á "Nóvember". Ég sleppi því öllu frekara blaðri og einnig öllum seinni tíma ferðalýsingum, sem flestar má finna einhversstaðar á FB, og vind mér beint í efnið) -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Af veginum um Jökulháls norðanverðum liggur leið til vesturs sem eitt sinn var merkt á skilti sem "Eysteinsdalur" Ég sá skiltið í fyrstu ferðinni um þessar slóðir en velti því mátulega fyrir mér utan að leggja nafnið á minnið til seinni tíma könnunar. Við hringveginn um Nesið, milli Saxhóls og vegarins út í Öndverðarnes stóð annað samhljóða skilti. Í tímans rás hafa þessi skilti verið endurnýjuð og á báðum mun nú standa "Snæfellsjökull". Þessi uppgötvun mín um tvö samhljóða skilti fannst mér benda til þess að leiðirnar tengdust. Ekki man ég hvort ég viðraði þessa stórkostlegu uppgötvun við nokkurn mann en vona að svo hafi ekki verið Það liðu mörg ár þar til ég loks beygði af Jökulhálsi inn á Eysteinsdalsveg. Ástæðan var líklega sú að mér finnst svo gaman að fara Jökulháls að ég gat ómögulega sleppt ánægjunni fyrir óvissu...Auk þess var ég þá á mótorhjóli, og á mótorhjóli er ekkert gaman að fara troðnar slóðir, heldur leitar maður stöðugt uppi nýjar. Það var svo nú að áliðnu sumri sem mér datt í hug að gaman gæti verið að ganga spölkorn um þessar slóðir. Spáin fyrir laugardaginn 5. september var afbragðsgóð en spá sunnudagsins öllu síðri. Ég ákvað að renna úr Reykjavík á ferðabílnum - að þessu sinni án mótorhjóls - og aka út fyrir Snæfellsjökul. Ég hafði stutta viðdvöl að Arnarstapa vegna þess að mig langaði í kaffisopa en nennti ómögulega að hella uppá sjálfur. Að Arnarstapa reyndust þá flestar veitingasölur lokaðar. Hótelið var þó opið og þar var hægt að fá kaffi og kökubita.Tilgangur ferðarinnar var þríþættur, þ.e. mig langaði að skoða þrjá staði gangandi, staði sem höfðu verið lengi á dagskrá en aldrei komist að. Sá fyrsti var Eysteinsdalur og nágrenni. Þegar ég fór um dalinn síðast tók ég eftir endurvarpsstöð uppi á hnjúk vestan dalsins. Mér þótti sýnt að endurvarpsstöð væri valinn staður þar sem vel sæist til sem flestra átta og ákvað að ganga þangað upp "við tækifæri". Næsti staður var Brimnes, vestan Hellissands. Framan í Brimnesinu strandaði bátur fyrir langa löngu og ég hafði séð einhverjar leifar af honum ofan af þjóðvegi, og einnig þegar ég skoðaði gömlu hafnargarðana í Krossavík fyrir nokkrum árum. Þar sem þessi bátur var áður frá Ísafirði og ég kannaðist vel við hann þaðan, ákvað ég að ganga út Brimnesið "við tækifæri" og líta á brakið ( sá fyrirvari var þó á að fara þyrfti utan "kríutíma" því það er mikið um þann ófriðarsegg á Brimnesinu sumarlangt). Þriðji staðurinn á þessum lista var svo Svöðufoss. Svöðufoss er eins konar "mini" útgáfa af Skógafossi ( svona tilsýndar, allavega) og blasir við í suðurátt þegar ekið er um þjóðveginn ofan Rifs. Í hvert skipti sem ég hef farið um Nesið (og það er oft) hef ég horft í átt til Svöðufoss og lofað sjálfum mér að ganga að honum "við tækifæri"Eftir kaffið og kökuna að Arnarstapa var lagt upp í næsta áfanga. Ég fór ekki Jökulhálsinn í þetta sinn, því mér leiðist glamrið í diskum og glösum, sem óhjákvæmilega fylgir búnaði ferðabílsins á slæmum vegum. Hélt mig við malbikið eins langt og hægt var og fór því fyrir Nes, framhjá Saxhóli og beygði þar inn á malarveginn sem eitt sinn stóð "Eysteinsdalur" en nú "Snæfellsjökull"Uppi í dalnum liggur vegurinn skammt frá á, og yfir hana er göngubrú því á þessum slóðum eru vinsælar gönguleiðir. Ég fetaði uppeftir á ferðabílnum, ekki langa leið en fór ákaflega hægt til að hlífa öllum Kínaleirnum og borðsilfrinu, sem glamraði ákaflega í á grófum malarveginum. Fann mér þennan fína stað að leggja á, stæði með borði, bekkjum og brúnni.....Á kortaklippuna hér að neðan hef ég merkt nokkur þeirra örnefna sem koma fyrir í textanum. Það er athyglisvert að á kortinu er merkt eyðibýlið Saxhóll og örlitlu austar eru merktir "Saxhólar". Eftir því sem mér hefur sýnst, er nú aðeins talað um vestari gíginn (sem við stendur hæðartalan109) sem Saxhól, og muni ég rétt vísar þannig merkt vegskilti beint á gíginn. Þrepalagður göngustígur hefur verið gerður upp á brún hans og útsýnið er skemmtilegt þaðan í góðu veðri.Klippa af -ja.is- , þar sem merkingin sést vel þótt vegskiltið geri það ekki. Á því er sama merkingin..Svo var lagt á "brattann". Útsýnið jókst og batnaði við hvert fótmál, og á myndinni að neðan er kirkjan að Ingjaldshóli sem hvítur depill og lengra til hægri sér til húsa að Rifi, handan Búrfells. Kletturinn lengst til vinstri er Hreggnasi.Ég er ekki vanur að ganga mikið, nema þá helst á flatlendi og þá mjög sjaldan. Ástæða þess að ég lagði í þessa göngu var mestmegnis sú að fyrst mér tókst ( í næstu ferð á undan) að komast niður í Merkigil og upp úr því aftur án þess að fá hjartaáfall, þá langaði mig að ganga aðeins meira. Þar sem ég átti þessar slóðir ókannaðar á listanum var tilvalið að reyna sig....Það kom mér á óvart hversu hratt miðaði á brekkuna, þrátt fyrir allt. Eysteinsdalur (með bíl og brú), Geldingafell og Snæfellsjökull l.th. Fyrir ofan bílinn er Sjónarhóll, 383 m.y.s.Merktur göngustígur liggur upp í öxlina milli Miðfells, þar sem endurvarpsstöðin er, og Hreggnasa, sem sést í mynd. Ég ætlaði á Miðfell en horfði til Hreggnasa og hugsaði með mér: " Það verður minn bani ef ég legg í þessa göngu. Þetta væri mitt Everest! "Útsýnið af hálsinum til norðvesturs: Þarna sést allt út til Öndverðarness, og í miðmynd eru gígarnir við Saxhól. Þrepastígurinn liggur upp þann vinstra megin og frá toppnum sér yfir eystri gíginn...Uppi á hálsinum var þetta litla vatn í greinilegum gíg. Það var ekki merkt á kortið mitt og ég hef ekki nafn á því. Frá þessum stað var vel sýnilegt að við jaðrana var vatnið grunnt en í miðjunni var hola sem ekki sást til botns í. Ég var bara nokkuð ánægður með mig að hafa lifað þó þetta langt og að vera ekki einu sinni móður svo nokkru næmi. Fullur af ímyndaðri orku og drifinn áfram af taumlausri bjartsýni í bland við meðfædda þrjósku, lagði ég í hlíð Miðfells, beint upp. Glæsilegur Hreggnasi, Ingjaldshóll, Búrfell og Rif.Svo var ég allt í einu kominn upp á öxl Miðfells, undir Bárðarkistu. Dalurinn sem opnast undir henni hægra megin er Saxhólsdalur. Bárðarkista hefur á mínu korti hæðartöluna 666 m.y.s., sem eitt og sér ætti að vera næg ástæða til að láta hana eiga sig....Horft niður í innsta hluta Saxhólsdals. lengst til hægri sér til sjávar í Beruvík.Ég gekk svo fram Miðfellið að endurvarpsstöðinni sem var hið " fyrirheitna land" ferðarinnar.Eftir að hafa notið útsýnisins og unnins afreks um stund, labbaði ég hring um topp Miðfells. Þar rakst ég m.a. á þennan myndarlega örn:Horft frá "erninum" út yfir Öndverðarnes:Hellissandur og Rif, sitthvoru megin við Hreggnasa. Það mun hafa verið á þessum stað sem ég tók upp kortið mitt og uppgötvaði að Miðfell (þ.e. hæsti hluti þess, örninn minn) var skráð nokkurn veginn jafnhátt og Hreggnasi, eða um 470 mtr......og fyrst ég hafði lifað af gönguna upp og var bara ekkert teljandi móður eftir, þá fannst mér ég vera ósigrandi - en Hreggnasinn ekki! Ég lagði af stað niður á ný.....Á niðurleiðinni skoðaði ég leiðina sem tæknimenn Mílu þurfa að fara til að þjónusta endurvarpsstöðina. Sú leið liggur upp úr innanverðum Eysteinsdal og svo beint upp í öxlina undir Bárðarkistu. Slóðin er nokkuð greinileg og svo brött að þar hljóta menn að nota sexhjól til að komast upp með tæki og annan farangur. Leiðin er stikuð nokkuð háum prikum, svo sjá megi hana í snjó.Niðri á hálsinum, rétt við litla vatnið í gígnum er þessi móbergstappi, alsettur smásteinum. Hann er nokkuð stór um sig, og vel ríflega mín hæð ( sem vekur reyndar hvergi eftirtekt)Eitt af því sem ég "velti mér fyrir" voru þessar holur í mosanum. Mér fannst merkilegt að einhver hefði lagt á sig að tína upp allt þetta grjót, sem mér fannst að hlyti að hafa myndað holurnar. Svo áttaði ég mig á að þarna hafði ekkert grjót verið fjarlægt - þetta var einfalt og skýrt dæmi um uppfok, samspil vatns og vinds..Myndin hér að neðan er vel heppnuð, þótt netsíðan rýri gæði hennar talsvert. Hún er tekin á leið upp Hreggnasa og sér yfir Eysteinsdal. Frá vinstri má sjá Geldingafell (824), þá Snæfellsjökul og l.th. Bárðarkistu. Röndin í hæðirnar hægra megin er slóð Mílumanna. Hóllinn Bárðarhaugur í miðjum dal, sem áin rennur meðfram, er á mínu korti sagður 488 m.y.s., sem mér fannst engan veginn standast.Hreggnasi var svo ekkert vandamál, og ég var bókstaflega að rifna af stolti yfir sjálfum mér þegar ég náði toppnum. Rétt við hann eru leifar af kassa sem eitt sinn geymdi gestabók. Lokið er farið af og nú geymir kassinn aðeins "jarðvegssýni". Öndverðarnes í fjarska.Þarna lengst til vinstri, þar sem þjóðvegurinn um nesið bylgjast, má (kannski) sjá flugbrautirnar tvær sem lagðar voru á sínum tíma. Þær voru ekki lengi í notkun og nýr flugvöllur í Rifi leysti þær síðar af hólmi. Kannski hefur veður ekki verið hagstætt þarna útfrá, eða eitthvað annað og fleira ráðið. Þetta hafa allavega verið talsverð mannvirki á sínum tíma. Wikipedia hefur nokkur orð um flugvöllinn: ." Í landi Gufuskála, á svokölluðum Gufuskálamóðum, var gerður flugvöllur árið 1945. Þaðan var áætlunarflug í rúman áratug, þar til vegasamband komst á fyrir Jökul."Brimnes, Hellissandur, Ingjaldshóll og Rif:Svo klifraði ég upp á vörðuna sem er efst á Hreggnasa og myndaði niður fyrir tærnar :-) Þegar mesta sigurvíman var runnin, var kominn tími til að leggja af stað niður. Brimnesið var næst og það saxaðist á daginn. Leiðin upp á Hreggnasa er öll merkt með svona stikum, allt frá göngubrúnni í Eysteinsdal."Sjáið tindinn, þarna fór ég...." Hreggnasi séður af bílveginum á leið til baka.Ég keyrði niður á Brimnes eins langt og komist varð á bílnum með góðu móti. Þar lagði ég skammt frá gömlu Krossavíkurhöfninni (HÉR) og lagði land undir fót.Horft frá Brimnesi til Snæfellsjökuls. í miðju er "Hvíta húsið" fyrrum fiskhús við Krossavíkurhöfn, síðan autt og opið í áraraðir en loks endurbyggt sem íbúð og vinnustofa.. (sjá HÉR)Þann 17. nóvember 1983 - fyrir réttum 37 árum - strandaði vélbáturinn Ragnar Ben ÍS við Brimnes.( sjá HÉR) Ég man vel eftir þessum bát á Ísafirði, afar fallegri og vel hirtri fleytu. Báturinn var seldur úr bænum og þetta slys varð ekki löngu seinna. Ég var löngu búinn að koma auga á ryðgað járnabrak niðri á nesinu og taldi víst að það væri úr Ragnari Ben. Nú gafst loks tækifæri til að kanna málið....Fyrst kom ég að síðulaga tanki, líklega olíutanki....Svo var það stærsta brakið, og það sem best sást frá veginum. Þetta eru leifar stýrishússins, og ég þurfti talsvert að leggja höfuð í bleyti til að finna út hvað var hvað. Eins og ég sé þetta, þá liggur húsið á "bakinu" og það er b.b. hlið þess sem snýr að. Stýrishúsið sjálft er stóra gapið, þakið hægra megin, gólfið vinstra. Leifar af klæðningargrind í stb.hlið. Rafmagnstaflan sem sést giska ég á að hafi verið í niðurgangi (stigahúsi) vélarrúmsins og sé á milliþili milli gangsins/stigans og stýrishússins. B.b. úthlið hússins er svo vöðluð inn í stigahúsiðSé þessi tilgáta rétt er hér horft undir gólf stýrishússins og þar með í loft vélarrúmsins. Stb. hliðin á "keisnum" og afturhlið hans eru beyglaðar flatar inn undir gólfið. Framan (ofan) við stokkinn á hlið stýrishússins hefur svo hurðin verið. Framhlið hússins hefur að öllum líkindum verið úr áli og því löngu farin veg allrar veraldar - ál þolir ekki mikið brim í hrauni....Ég hef skoðað þær örfáu myndir sem til eru á netinu af Ragnari Ben ÍS 210 og sýnist að þetta muni hafa verið stoð í toggálga við afturhorn stýrishússins. Þetta gat líka verið hluti frammastursins en stoðin er líklegri... ( Mynd Vigfús Markússon)Ég hef engar upplýsingar um hvort Ragnar Ben hafi verið með ljósavél, en finnst það líklegt . Þessi LISTER vél gæti hafa verið ljósavélin...Fleira brak var ekki að finna sem líklegt væri úr Ragnari Ben. Ég rölti áfram um nesið, fram á hraunbrúnina við sjóinn og út undir Gufuskála. Síðan austur með aftur og upp með fjörunni Hellissands - og KrossavíkurmeginFramhaldsins vegna, og eins vegna þess sem á undan er komið, bjó ég til eina kortaklippuna enn. Þar eru merkt helstu örnefni sem komin eru fram eða eiga eftir að koma fram...Það síðasta á dagskránni var Svöðufoss. Hann er tilsýndar svona eins og smækkuð útgáfa af Skógafossi, eins og ég skrifaði áður. Mig hafði lengi langað að skoða hann en aldrei orðið úr, mest vegna þess að ég vissi ekki hvernig ætti að komast þangað. Nú er komið skilti með nafni fossins við þjóðveginn um Nesið og því auðratað. Snemma í vor renndi ég hringinn um Snæfellsnes á gulu Hondunni minni, kappklæddur í kulda og nepju. Þá beygði ég af leið við skiltið að Svöðufossi og hjólaði ábentan veg. Hann lá hins vegar framhjá fossinum í nokkurri fjarlægð og áfram að eyðbýlinu Vaðstakksheiði og endaði við veglokun þar sem féll annar foss öllu minni, Kerlingarfoss. Ég tíundaði þá ferð á Facebook í maí sl. og læt þá frásögn duga. Nú var hins vegar komið að því að finna leiðina að Svöðufossi!Leiðina fann ég - en hún reyndist bara ekki liggja að Svöðufossi, heldur aðeins að eins konar "útsýnisstað" langt neðan fossins. Að þessum "útsýnisstað" hefur verið lagður stígur frá stóru, malbikuðu máluðu og merktu bílastæði með glerfínum grjóthlöðnum garði nokkra metra að öðrum glerfínum og grjóthlöðnum garði. Þar er þeim sem langar að skoða Svöðufoss boðið að setjast niður og virða náttúrufegurðina fyrir sér úr fjarlægð. Sá eða þeir sem hönnuðu þetta verk hafa líklega ekki haft neina tengingu við náttúruskoðun eða neitt þvíumlíkt. Þetta er rándýr framkvæmd sem skilar bókstaflega engu, því það er alveg eins hægt að skoða fossinn í kíki frá þjóðveginum við Rif eins og frá þessarri fáránlegu framkvæmd. Ég veit ekki við hvað er helst að líkja þessum fíflasirkus, því líkingin verður eflaust langsótt, ef hún þá finnst. Til að fullkomna framkvæmdina þurfti enga grjóthlaðna veggi, heldur eina til tvær litlar trébrýr yfir nálægar sprænur, og svo einfaldan göngustíg að fossinum. Manni dettur einna helst í hug að til verksins hafi verið ætluð ákveðin fjárhæð sem hafi svo klárast á miðri leið við alla grjóthleðsluna og því ekki verið hægt að ljúka verkinu. Myndin hér að neðan er tekin með aðdrætti og er sú skársta sem ég hef uppá að bjóða.Frá þessum bekkjum í Einskismannslandi mega áhorfendur fossins horfa sér til ánægju og yndis. Manni dettur í hug svona útlenskt "Peepshow", sem flestir hafa eflaust heyrt um en auðvitað fæstir skoðað........Þar sem aðeins má horfa en ekki snerta! Þarna er boðið uppá peepshow að hætti Snæfellsbæjar.........Það er eflaust annars ágætt að sitja á þessum bekkjum, svona ef margnefnt bæjarfélag legði augnabliks vinnu í að ryðja af þeim hrossaskítnum sem skreytti þá þennan dag....Þessar sprænur hér að neðan hefði þurft að brúa til að gönguleiðin væri greið að fossinum. Varla yrði það ofraun neinu sveitarfélagi?Á bílastæðinu malbikaða og merkta, voru einnig vel útilátin sýnishorn af húsdýraáburði. "Því miður" myndaði ég ekki dýrðina, en tilfinningin sagði mér að á þessum marggirtu slóðum væri kannski ekki mikið um lausagöngu hrossa, svo mögulega hefðu heimamenn misskilið þetta malbikaða og merkta bílastæði sem opið haughús - eða jafnvel misskilið þá alkunnu staðreynd að gras vex ekki upp úr malbiki þótt borið sé á það ríflega af hrossataði. Þetta bílastæði verður því seint framtíðarbeitarland, þrátt fyrir góða viðleitni.Það var farið að halla degi. Ég brá mér inn í Ólafsvík og fyllti bílinn af olíu til heimferðar daginn eftir. Grillsteik átti ég í farangrinum en ákvað að skreppa í heita pottinn í frábærri og nýlega endurgerðri sundlaug Ólafsvíkur. Þar hitti ég mann sem ég hafði rekist á fyrr um daginn við Hreggnasa, og átti við hann fróðlegt og skemmtilegt spjall um svæðið og staðina sem ég hafði heimsótt þennan dag. Ég áræddi að spyrja svona óbeint út í framkvæmdina sem ég lýsti hér að ofan, en þá varð fátt um svör. Ég hafði á tilfinningunni að fleirum en honum fyndist framkvæmdin undarleg - svo varlega sem það var orðað. Ég skildi það vel - auðvitað vilja menn standa með sínu fólki og sé manni málið skylt en ekki hægt að hrósa hlutum er stundum best að segja ekkert.....Eftir sundið ók ég út á Hellissand og lagði bílnum á fínu tjaldsvæði sem verið er að gera enn fínna - þeim er ekki alls varnað, Snæfellingum. Þess vegna er þessi fáránleikaframkvæmd við Svöðufoss ( eða öllu heldur EKKI við...) enn óskiljanlegri...Eins og í upphafi kom fram var veðurspáin aðeins hagstæð til eins dags, laugardagsins. Hann var að líða og meðan kjötið grillaðist dró í loft og fór að blása kröftuglega. Um tíuleytið var ég kominn undir feld með krossgátublað og sofnaði svo ofan í það undir miðnættið. Um kl. 04 vaknaði ég um stund og tók þá eftir stöðugum hvin eða són sem fylgdi kröftugum vindhviðum. Ég skaust aðeins út úr bílnum til að hlusta og áttaði mig fljótlega á að hljóðið kom frá mastrinu að Gufuskálum. Hljóðið var þó ekki hærra en svo að inni í bílnum heyrðist það aðeins sem fjarlægur ómur. Ég breiddi yfir haus og steinlá á ný.Það var komið fram á morgun þegar ég sleppti takinu á sænginni, kveikti upp í gasinu og smurði mér brauð í morgunmat. Á miðjum morgni dólaði ég svo af stað inn norðanvert nesið. Ég hafði ætlað mér að fara úteftir aftur og sömu leið til baka og ég kom, þ.e. um Arnarstapa. Út fyrir Nes var loftið hins vegar bókstaflega svart að sjá og lítið spennandi að eiga eftir akstur í slíku veðri. Norðanvert var veðrið þó sýnu rólegra þó hvasst væri og ausandi rigning. Svo hægt fór ég inneftir að það var komið hádegi þegar ég náði til Grundarfjarðar. Þar var opin verslun sem seldi kaffi og bauð auk þess fjögurra kleinu pakka á tilboði. Ég tók tilboðinu og sat með kleinur og kaffibolla þar til nægilega dró úr úrhellinu til að fært væri til bíls á ný. Afgangurinn af heimferðinni var tíðindalaus en þetta varð síðasta ferð bílsins á árinu 2020 og við tók vetrarstaða.xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx Sun, 15 Nov 2020 17:12:50 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/806960/ Eins og áður var fram komið dróst það fram á fimmtudag 20. ágúst að haldið væri af stað aftur frá Reykjavík - ekki löng töf, þar sem við höfðum jú komið til Rvk að morgni þriðjudags eftir næturkeyrsluna að austan og þriðjudagurinn frá hádegi ásamt miðvikudeginum var varið til ýmissa verka, eins og t.d. að gera gulu Honduna ferðafæra. Milli okkar Hondunnar er ósýnileg en sterk tenging, og þótt mér hafi alltaf líkað vel við bláa Yamaha-hjólið frá því ég eignaðist það á ég nú orðið mun fleiri kílómetra að baki á Hondunni auk þess sem hún hefur ákveðna yfirburði á þröngu sviði, yfirburði sem glögglega komu fram í brekkunum upp í Nesháls við Loðmundarfjörð. Eitt veikleikamerki hafði Hondan mín þó sýnt við prófun í Reykjavík á miðvikudeginum: Þegar átti að gangsetja hana eftir stöðuna ( frá því ég kom frá Drangsnesi) þá hafði hún aðeins start í nokkra hringi, svo dró af rafgeyminum og loks gafst hann upp! Það var því ekki um annað að gera en að kaupa nýjan geymi í hvelli og ganga frá honum í hjólið. Með geyminum fylgdu leiðbeiningar um hleðslu, hann kom semsé ekki fullhlaðinn heldur þurfti að undirbúa hann skv. fyrirmælum framleiðanda. Eftir að sýran sem fylgdi væri sett á geyminn átti að hlaða hann í 2-3 klst. þar til setja mætti álag á hann. Við þetta var ég að brasa á fimmtudagsmorguninn. Það gekk erfiðlega að fá geyminn til að sýna fulla hleðslu, svo erfiðlega að um miðjan dag gafst ég upp og ákvað að fara með hann í hjólinu engu að síður - full hleðsla eður ei.... ( til vonar og vara setti ég gamla geyminn í farangursgeymslu bílsins ásamt verkfærum til að skipta, svona ef.....)Nóg um það. Það var semsagt farið að síga á fimmtudaginn þegar lagt var af stað frá Höfðaborg áleiðis norður í land. Tímans vegna ( ég átti að mæta í vinnu eftir helgina) var útséð um Vopnafjörð, Bakkafjörð, Rauðanes og Raufarhöfn að sinni. Ég ætlaði ekki lengra en austur að Ásbyrgi og hjóla þaðan hringinn um Dettifoss - suður eystri veginn og norður þann vestari, með viðkomu í Hólmatungum. Vegna tafanna var ég ekki kominn til Akureyrar fyrr en á miðju kvöldi og klukkan var að verða tíu þegar ég skráði mig inn á tjaldsvæðið að Lónsá. Veðrið hafði verið með ágætum allan daginn og alla leiðina norður, og lofað var sama eða betra daginn eftir.Sú spá gekk eftir. Föstudagurinn heilsaði með blíðuveðri, og það var ræs fyrir allar aldir á tjaldsvæðinu að Lónsá. Eftir morgunmat var haldið á bensínstöðina og fyllt á bæði bíl og hjól. Til að fylla á hjólið þurfti ég að klifra upp á kerruna, því ekki varð öðru við komið. Dálítið klöngur en allt í lagi samt....Svo var lagt af stað inn eftir Drottningarbrautinni. Veður dagsins er efst á myndinni .......og önnur veðurmynd út Eyjafjörð, svona fyrir seinni tíma skýrslu.Ég fór auðvitað Víkurskarðið - hver vill loka sig inni í fjalli í svona veðri? Á Húsavík var engin viðstaða höfð, þótt mannlíf föstudagsins væri komið á fullt. Túristar ársins höfðu eðlilega ekki verið margir og þeim var töluvert farið að fækka nú að áliðnum ágúst. Mannlíf á Húsavík þennan föstudagsmorgun var því kannski ekki nema svipur hjá sjón en þó var talsverða hreyfingu að sjá kringum þá hvalaskoðunarbáta sem enn voru í notkun. Norðan Húsavíkur var sýnin svona. Horft er út með Tjörnesi út í Hallbjarnarstaðakrók.Ferðabíllinn sá að mestu sjálfur um aksturinn - hann malaði áfram á hraðastilli og ég þurfti aðeins öðru hverju að leiðrétta stefnuna á annars beinum og breiðum vegi. Svo var lestin allt í einu kominn að þjónustumiðstöðinni við Ásbyrgi. Sem snöggvast hélt ég að búið væri að loka, því aðeins var tvo bíla að sjá á planinu auk ferðabílsins.Nei, það var ekki búið að loka, því úr öðrum bílnum kom manneskja og gekk inn í húsið. Ég ákvað að drífa hjólið af kerrunni og fá mér svo kaffisopa inni áður en ég legði af stað í Dettifosshringinn. Þegar ég var að losa böndin af hjólinu tók ég eftir því að ljós logaði á báðum ljóskösturunum þess. Ég bölvaði!Ég hafði enga hugmynd um það hvenær eða hvernig hefði kviknað á ljósunum, en hitt vissi ég, að nýi rafgeymirinn var óskrifað blað og engin leið að vita stöðuna á honum þegar lagt var af stað að sunnan. Mér fannst líklegt að þegar ég var að klifra upp á kerruna fyrr um morguninn á Akureyri, til að setja bensín á hjólið, hefði ég rekið mig í ljósatakkann á stýrinu. Væri svo, var örugglega búið að loga á kösturnum í hálfan annan tíma. Ég renndi hjólinu af kerrunni og prófaði að starta því. Nei nei, auðvitað var ekki nóg rafmagn eftir í start!Ég bölvaði aftur, og nú sýnu hærra......Ég átti tvo kosti: Að tengja startkapla og gefa hjólinu start með bílnum, eða setja gamla geyminn í og taka séns á honum.....ég vissi þó allavega að hann var farinn að dala en átti þó ekki að vera alveg ónýtur. Eftir tíu sekúndna umhugsun valdi ég þá leið. Nýi geymirinn gat jú verið gallaður og hreinlega ónýtur. Þá var eitt start með köplum jafnvel ávísun á meiri vandræði, því ég gat allt eins lent í vandræðum inni við Dettifoss og ekki víst að þar væri neinn til að gefa mér start. Einföld rökfræði gaf því þá niðurstöðu að betra væri að vera lasinn en dauður. Það tók ekki nema nokkrar mínútur að skipta um geyminn ( enda var ég í æfingu) og eftir það datt hjólið í gang eins og þessi geymir hefði aldrei látið sér til hugar koma að svíkja.....Ég drap á og labbaði yfir planið í kaffi.Svo var lagt af stað. Klukkan hefur líklega verið farin að ganga ellefu þegar ég loks komst af stað. Leiðin lá frá þjónustumiðstöðinni norður yfir brúna á Jökulsá að mótum #Eitt og eystri Dettifossvegarins (sem á korti heitir 864 Hólsfjallavegur), og þaðan suðureftir. Fljótlega eftir að komið var inn á heiðarnar mætti ég þessu setti. Kind með tvö stálpuð lömb er allajafna ekki óalgeng sjón, en ég hafði aldrei áður, svo ég myndi, séð kind með geitarhorn. Eftir talsverða rýni og vangaveltur, þar sem illa gekk að fá fyrirsæturnar til að stilla sér upp á viðunandi máta, þóttist ég greina að mamman með geitarhornin væri ferhyrnd. Ég hafði séð uppstoppaðan haus af ferhyrndri kind á safni, en aldrei fyrr á fæti. Mér fannst þessi dagur byrja vel.......Áfram, áfram inn heiðina og vegurinn fór úr því að vera þokkalegur yfir í að vera svona la la og þaðan yfir í að vera laus og grýttur. Ég mætti nokkrum bílum af mismunandi stærðum og gerðum og það buldi talsvert í undirvagni þeirra minnstu á grjótinu. Mér sýndist flestir vera bílaleigubílar, og varð í þúsundasta skipti hugsað til haustauglýsinga bílaleiganna, þar sem bílaleigubílar eru auglýstir þannig að látið er eins og hálf þjóðin hafi beðið í ofvæni eftir að geta loksins eignast þessar ótrúlega vel þjónustuðu gersemar. Loks kom ég að skilti sem á stóð "Hafragilsfoss". Ég hafði enga hugmynd um neinn Hafragilsfoss í veröldinni, svo ég beygði af leið til að kanna hvaða fyrirbæri væri um að ræða.Á þokkalegu bílastæði með merktum gönguleiðum lagði ég hjólinu og drap svellkaldur á því. Ef mín örlög væru þau að veslast upp einn í óbyggðum með rafmagnslaust hjól, þá yrði svo að vera. Ég skildi jakkann og hjálminn eftir á hjólinu og gekk af stað. Fljótlega sá ég Hafragilsfoss. Þá skildi ég líka hvers vegna hafði þótt ástæða til að merkja hann sérstaklega. Þegar þessi náttúrufegurð blandaðist veðurblíðunni var einna líkast því sem maður væri staddur í Paradís - og kannski var maður það. Í hvarfi ofan við leitið efst við Jökulsá er Dettifoss, og frá þessum stað var úðinn frá honum greinilegur.Að neðan er horft frá stað sem kallast Sjónnípa, og er einhver besti útsýnisstaðurinn yfir Hafragilsfoss og nágrenni hans. Horft er til norðurs.Horft frá Sjónnípu til suðausturs (eða þar um bil) í átt til bílastæðisins, þar sem einn túristabíll var mættur auk hjólsins.Að neðan: Útsýni af Sjónnípu til Hafragilsfoss og suður eftir Jökulsá í átt að Dettifossi. Manni varð ósjálfrátt hugsað til þess að Hafragilsfoss getur aldrei orðið nema "númer tvö" á eftir Dettifossi. Svona nokkurs konar litli bróðir, sem er kannski litið á í leiðinni að þeim stóra- aðalnúmerinu. Mér varð líka hugsað til annarrar álíka tvennu, sem ég skoðaði í fyrrasumar, á leiðinni innan úr Laugafelli og niður í Bárðardal. Í ofanverðum dalnum (þegar komið er niður af heiðunum) er fyrst komið að Hrafnabjargafossi. Hann sést ekki frá veginum, en er merktur með skilti. Neðan hans er svo Aldeyjarfoss með öllu sínu stórkostlega stuðlabergi. Hann er kyrfilega merktur, við hann er hreinlætisaðstaða og svo blasir hann við frá veginum ( eða gljúfur hans). Hversu margir skyldu leggja leið sína fram Báðardal til að skoða Aldeyjarfoss en láta Hrafnabjargafoss, örfáum km ofar, eiga sig?Í sönnum, sósíalískum anda fannst mér Hafragilsfoss alveg jafn "rétthár" og Dettifoss........alveg jafn merkilegur, alveg jafn glæsilegur....( Það þarf svo vart að taka fram að gula Hondan mín rauk í gang í fyrsta starti og engan hörgul á rafmagni að finna )Næst var það Dettifoss sjálfur. Numero Uno - Aðalnúmerið! Við hann að austanverðu er þokkalegt bílastæði með hreinlætisaðstöðu (aðstaðan er miklu betri að vestanverðu enda er það "opinber" skoðunarstaður með malbikuðu plani og fínheitum). Frá bílastæðinu er svo dálítill gangur niður kletta og stórgrýti að sjálfu gljúfrinu. Gönguleiðin hefur verið lagfærð þokkalega og er enginn farartálmi sæmilega "fættum".Við Dettifoss. Regnbogi upp úr gljúfrinu, enda ekki ský á himni.Horft frá Dettifossi norður eftir gljúfrinu, í átt að Hafragilsfossi.Greinilega var mun fleira fólk á ferð vestan fossins, og má sjá hluta þess bera við himin.Enn horft í norður, niður gljúfrið í átt að Hafragilsfossi. Líklega er það Sjónnípa sem ber hæst sem dálítinn píramída næst ánni hægra megin.Ég lagði í gönguna frá bílastæðinu nær algallaður, skildi aðeins hjálminn og hanskana eftir við hjólið. Á miðri leið mátti ég losa mig við jakkann og buffin og geymdi hvorttveggja á steini við stíginn. Það gaf dálítla hvíld að stoppa þar og hengja á sig að nýju.Svo var haldið áfram suður eftir, á síversnandi vegi sem þó hafði lítil áhrif á hraða litlu bílaleigu-Yarisanna sem komu á móti og hentust framhjá með grjótglamrið í undirvagninum. Öðrum hleypti ég framúr, þegar þeim virtist liggja meira á en mér. Kannski ætluðu sumir túristarnir að skoða allt Ísland á tveimur, þremur dögum og lá því svona á.....Mér lá hins vegar ekkert á og tók því hlutunum eins rólega og mögulegt var.Svo birtist húsaþyrping sem mér var ókunn. Ég vissi það eitt að þetta voru ekki Grímsstaðir, því þá hafði ég séð áður. Kortið mitt ( og vegskiltið) sagði "Hólssel" og augað sagði: "Mikil uppbygging gistiþjónustu án nokkurra gesta" Þarna var semsé ekki sálu að sjá enda staðurinn örugglega ekki í rekstri þá stundina, en fallegt og snyrtilegt var heim að líta.Spöl neðar (sunnar) voru svo Grímsstaðir, og þar þekkti ég mig. Frá Grímsstöðum er svo aðeins stuttur spölur niður að mótum Hólsfjallavegar og #Eitt. Herðubreið í fjarska. Hún er á dagskrá næsta sumars Svo var hjólað vestur yfir Jökulsárbrú og að mótum vestari Dettifossvegar (862). Sá vegur var malbikaður fyrir stuttu frá Hringvegi #Eitt og að bílastæði nærri Dettifossi. Ég vissi að unnið væri að áframhaldandi vegagerð norður að Ásbyrgi en leiðin væri samt opin. Ég hafði gengið að Dettifossi vestanvert fyrir skömmu og hjólaði því framhjá bílastæðinu inn á nýlagðan vegarkafla. Þessi nýi kafli var þegar malbikaður alla leið norður fyrir Hólmatungnaafleggjara.Hólmatungur ( sjá HÉR ) eru náttúruperla sunnan Hljóðakletta og afleggjarinn að þeim er nokkurn veginn miðja vegu milli Dettifoss og Hljóðakletta. Þangað hafði ég aldrei komið (enda aldrei farið þennan nefnda vegarkafla frekar en eystri veginn) svo ég hjólaði þangað niðureftir og fékk mér göngutúr. Því miður gleymdi ég símanum í töskunni á hjólinu og gat því ekkert myndað á göngunni....!Ég fór ekki niður að Hljóðaklettum í þetta sinn. Fór þangað 2017 og staðurinn var enn ljóslifandi í minninu. Rétt sunnan afleggjarans að Hljóðaklettum voru vegavinnumenn að störfum við ómalbikaðan kafla sem mér sýndist eiga u.þ.b. korter eftir í "álegg". Verkinu var semsé að ljúka og nú mun vera komin hraðbraut milli Ásbyrgis - þ.e. Norðausturvegar - og Hringvegarins vestan Jökulsár á Fjöllum. Af þeirri hraðbraut liggja svo áðurtaldir spottar að einum mestu náttúruperlum landsins, Hljóðaklettum, Hólmatungum og Dettifossi.Viðstaðan við Ásbyrgi var frekar stutt. Hjólið fór beint upp á kerru og ég skellti í mig einum kaffibolla og kleinu í þjónustumiðstöðinni. Síðan var ekið án viðstöðu til Akureyrar. Þar var bílnum lagt að nýju við Lónsá, hjólinu snarað af kerrunni aftur og hjólað í næstu búð eftir kvöldmat á grillið. Um leið tók ég eftir að í hamagangi dagsins hafði peran í afturljósinu gefið sig, svo ég varð að fá nýja á bensínstöðinni og setja hana í. Í annað sinn þann daginn komu verkfærin sér vel.Svo var allt í einu komið kvöld, farið að skyggja og ég skreið undir feld, enda langur laugardagur framundan......Það var ræs um kl. 7 laugardagsmorguninn 22. ágúst. Fyrst var morgunkaffi í "Bakaríinu við brúna" en síðan dólaði ég í morgunhitting úti á Dalvík, þar sem Haukur Sigtryggur býr. Þar er mér alltaf tekið eins og týnda syninum, en áður en ég heimsótti Hauk kom ég við á bryggjunni og myndaði laugardagsveðrið:Eftir góða stund með Hauki á Dalvík var ferðadrekanum snúið til baka inn Eyjafjörð. Þegar ég kom inn á Árskógsströnd sá ég ferjuna Sævar leggja úr höfn í Hrísey og stefna til lands. Ég fékk þá frábæru hugmynd (að mér fannst) að heimsækja granna minn úr Höfðaborg (og einnig heitir Sævar), sem á hús í Hrísey og dvaldist þar um þessar mundir. Renndi niður á Árskógssand og lagði bílnum á bryggjunni. Tók svo upp símann og hringdi í Sævar granna minn. Jú, hann var í Hrísey en því miður staddur um borð í ferjunni á landleið með lítillega meiddan félaga sinn og var á leið til Akureyrar með honum á spítala. Það var því ljóst að ekki yrði kaffi hjá Sævari í nýkeypta húsinu hans það sinnið. Engu að síður ákvað ég að klára hugmyndina og fara út í Hrísey. Ég hef aldrei komið í veitingahúsið Brekku og fannst nú tími til kominn - væri það á annað borð opið. Við granni náðum að heilsast og kveðjast á bryggjunni. Svo hélt hann til Akureyrar með félagann haltrandi, ég hélt til skips.Nei, það var ekki opið að Brekku - sem var svo sem bara allt í lagi. Ég hef þá tilefni til að kíkja aftur í Hrísey á komandi sumri. Verslunin í þorpinu var hins vegar galopin og þar gat ég fengið nóg til hádegisverðar ásamt Bændablaðinu. Fyrir framan búðina er fín verönd með borðum og bekkjum, þar sem hægt var að sitja, borða lesa og virða fyrir sér umhverfið. Þar var reyndar fátt ókunnuglegt, ekki einu sinni veðrið.....Tíminn leið hratt, og fyrr en varði var komið að næstu ferð ferjunnar til lands. Ég ætlaði ekki að dvelja lengur í Hrísey í þetta sinn en aðeins rétt milli ferða svo fljótlega var ég kominn niður á bryggju á ný og um borð í bátinn. Hádegið var liðið, ferjan lagði frá og eftir korter var hún við bryggju handan sunds, á Árskógssandi. Þar beið bíllinn og ég ók beina leið inn til Akureyrar, þar sem hjólið beið á tjaldsvæðinu við Lónsá. Bílnum var lagt, hjólagallinn tekinn fram og svo var burrað af stað inn bæinn. Ferðinni var heitið yfir Vaðlaheiði, leið sem ég minnist ekki að hafa nokkurn tíma farið áður.Ég var undir það búinn að hjóla hálfgerðar torfærur á ónýtum vegi, en því var nú ekki aldeilis að heilsa. Upp alla hlíð Akureyrarmegin var fólk á einkabílum í berjamó, og greinilegt að vegurinn er lang því frá aflagður, þótt hann sé kannski ekki fjölfarinn lengur og kannski ekki sá besti fyrir minnstu bílana. Útsýnið, veðrið og vegurinn gerðu það að verkum að hamingjumælirinn sló í botn hvað eftir annað á uppleiðinni Uppi á hátindinum stendur endurvarpsstöð sem blasir við frá Akureyri. Þangað upp lá slóði lokaður með keðju. Þá það, mér fannst útsýnið stórkostlegt til allra átta þótt ég færi ekki upp á toppinn ( í þetta sinn):Svo, örskömmu seinna, opnaðist útsýni yfir utanverðan Fnjóskadal og niður í Dalsmynni:Ég hafði ekki komið inn að Illugastöðum (sumarhúsahverfinu) síðan 1992. Þá vaknaði ég þar í bústað á miðvikudagsmorgni 22. júlí, muni ég rétt, og það var hvít jörð. Síðan hefur mig ekki langað að gista að Illugastöðum. Ég ákvað nú samt að hjóla Fnjóskadalinn með opnu hugarfari og njóta þess að þennan dag var ekki útlit fyrir að neitt myndi snjóa......Mér fannst það afar skemmtileg upplifun að hjóla Vaðlaheiðina í fyrsta sinn í jafn einstakri veðurblíðu, og ekki spillti fyrir að inn Fnjóskadalinn var að sjá enn bjartara. Rétt við vegamótin í Fnjóskadal, þar sem mætast þrjár leiðir, þ.e. gangnamunninn á Hringvegi, gamla Vaðlaheiðin og svo vegurinn inn dalinn, stendur gamalt, rauðmálað skólahús. Ég vissi að þar var rekið kaffihús og á skilti við veginn stóð "Kaffi Draumur" ( sjá HÉR). Ég ákvað að koma við þar á bakaleiðinni og hella í mig einum bolla eða svo..Ég hjólaði svo áfram í dýrðinni inn dalinn, inn að Illugastöðum og litaðist þar um. Það var svo sem ekkert að sjá þar sem ekki var viðbúið, fátt virtist hafa breyst á tæpum þrjátíu árum, Snjórinn var þó farinn! Ég lagði km. stöðu hjólsins á minnið og hélt áfram inneftir.Alls hjólaði ég fjórtán kílómetra inn fyrir Illugastaði, framjá sveitabæjum, hitaveitumannvirkjum og sumarhúsum allt þar til vegurinn var orðinn að mjóum veiði-og gangnamannaslóða. Þá fannst mér nóg komið og hjólaði til baka. Báðar leiðir hjólaði ég á eins lítilli ferð og framast var unnt, með hjálminn opinn til að njóta ilms af grasi og laufi sem best. ( svo er líka eins gott að hjóla hægt ef ætlunin er að hjóla með óvarið andlit - býfluga beint í andlitið er ekki þægileg sending)Undir þessum bratta og lausa mel lá vegurinn um mjóa rönd á árbakkanum. Flottur staður en líklega dálítið viðhaldsfrekur eftir illviðri vetrarins.Svo var ég allt í einu kominn til baka að "Kaffi Draumi". Eins og sjá má var ekki fjölmenni á staðnum. Ég var eini gesturinn það augnablikið og var tekið samkvæmt þvi, líkt og týnda syninum. Staðurinn var rekinn af hjónum sem störfuðu þar bæði ásamt dóttur sinni. Í rými innan við gluggann hægra megin við "bíslagið" sat myndlistarkona frá Dalvík og sýndi myndverk sín upphengd á veggi. Aðrir voru ekki í húsinu. Mér var vísað til sætis í skólastofu sem minnti svo mikið á stofur gamla barnaskólans á Ísafirði að manni fannst maður beinlínis detta inn í fortíðina. Yfir grænu krítartöflunni héngu landakort, þar með gamla Íslandskortið sem maður þekkti svo vel.Kaffið var sannkölluð lífsbjörg, enda fyrst kaffibollinn frá því ég kvaddi Hauk Sigtrygg á Dalvík um morguninn. Súkkulaðikakan með rjómanum var heldur ekki skorin við nögl. Fyrir og eftir fékk ég svo lifandi leiðsögn um húsið og söguna. Þetta var akkúrat svoa heimsókn sem maður gleymir ekki, og á eftir að sitja jafnföst í minninu eins og snjórinn að Illugastöðum 22. júlí 1992. Það er eiginlega bráðnauðsynlegt að skoða hlekkinn sem ég setti við nafn kaffihússins í upphafi, og í framhaldinu jafn - bráðnauðsynlegt að heimsækja þennan sérstaka stað um leið og vetrinum (og ástandinu) lýkur. Það mun ég a.m.k. gera......Frá fallega kaffihúsinu í gamla skólanum að Skógum hjólaði ég bæjaleið niður Dalsmynni og þegar kom niður undir Grenivík var klukkan farin að ganga sex. Ég hafði ætlað mér að ná í Bónus á Akureyri fyrir lokun svo það mátti skrúfa frá öllum 36 hestöflum gula hjólsins og vona að fjáröflunarteymi lögreglunnar væri upptekið annarsstaðar. Það gekk eftir og ég slapp til Akureyrar innan tímamarka. Keypti mér allt sem þurfti til ærlegrar eins manns grillveislu, enda fannst mér ég skulda sjálfum mér eina slíka að afloknum frábærum degi. Síðan var hjólinu snarað á kerruna, bundið og gengið frá, og damlað á krúsinu út fjörð, um Dalvík, göng og Ólafsfjörð, aftur um göng, Héðinsfjörð, aftur um göng og til Siglufjarðar. Það var farið að kvölda á Sigló þegar ég kom þangað. Ferðabílnum kom ég fyrir á afmörkuðum reit á tjaldsvæði #2, þ.e. því sem er í miðjum bænum. Á Siglufirði eru ein þrjú tjaldsvæði, eitt er neðst á eyrinni, annað er svo í miðjum bænum og það þriðja ( og líklega friðsælasta) er í hlíðinni innan við þéttbýlið. Ég lagði semsagt í miðjum bænum, enda svo sem ekkert fjölmenni á því svæði og hin voru tóm. Út fór grillið, á fóru krydduðu grísabógsneiðarnar frá Akureyri og eftir pottþétta máltíð var litið í kaffi til Leós R. Ólasonar stórvinar míns, (HÉR) og (HÉR) sem þá var nýkominn í bæinn og var að koma sér fyrir í slotinu sínu við Aðalgötuna. Eftir kaffisopann dreif Leó okkur báða út í kynnisferð um bæinn. Ég hélt reyndar að ég hefði séð mestallan Sigló fyrir löngu, en svo kom á daginn að það var nú aldeilis ekki. Við fórum upp á alla snjóflóðagarðana, þaðan sem er stórkostlegt útsýni yfir bæinn og fjörðinn, og ég fékk öll örnefni beint í æð. Það er alveg magnað að ganga um garðana eftir prýðilega gerðum göngustígum, enda hefur mikið verið lagt í að öll útivist þarna geti verið örugg og aðgengileg. Það er full ástæða til að benda þeim sem hyggjast heimsækja bæinn og þekkja ekki til gönguleiðanna um garðana, á að leggja land undir fót og njóta þessarrar fínu útivistar og óborganlegs útsýnisins.Dagurinn hörfaði hratt og fyrr en varði var komið hálfrökkur. Leó átti samt eitt spil eftir uppi í erminni. Við ókum inn í fjörð og inn á vegstubbinn sem liggur (eða lá) um skíðasvæðið og upp í Siglufjarðarskarð. Rétt eftir að komið er inn á veginn ofan við íþróttavellina að Hóli beygðum við inn á afleggjara sem lá inn í Skarðsdalsskóg (sjá nánar HÉR). Þar var bílnum lagt og við gengum um götur og stíga sem Leó þekkti í smáatriðum, þar til við komum að fallegri vin með enn fallegri fossi. Á nokkrum stöðum voru borð og bekkir og sýnilegt á mörgu að ekki hafði verið lögð minni vinna í þennan stað en gönguleiðirnar á flóðavarnargörðunum. Annar staður sem allir sem heimsækja Siglufjörð hreinlega verða að skoða og kynnast...Svo var komið myrkur og við héldum hvor til sína "heima". Leó í íbúðina sína við Aðalgötuna og ég í ferðabílinn, sem er næstum því besta "heima" í heimi (allavega á sumrin)Svo rann upp sunnudagur. Enn sama veðurblíðan og hafði fylgt mér allt sumarið (og kannski fleirum). Ég var snemma á fótum að vanda og hóf daginn með gönguferð um eyrina. Ég náði velflestum götum áður en ég sneri aftur til bíls, tók hjólið af kerrunni og gallaði mig eina ferðina enn. Nú var nefnilega komið að hápunkti dagsins, sjálfu Siglufjarðarskarði.Ég hafði haft spurnir af því að vegurinn upp Skarðsdal væri líklega ill- eða ófær vegna framkvæmda við tilfærslu skíðasvæðisins, og hélt því beina leið um Strákagöng langleiðina inn í Fljót. Þar var skilti við vegendann sem gaf til kynna að leiðin væri ófær - en það er hins vegar mjög afstætt hvað er ófært, ekki síst fyrir mótorhjól eins og Honduna mína gulu sem marga fjöruna hefur sopið. Þessi "ófærð" kom þó fljótlega í ljós, því neðarlega á leiðinni hafði nokkuð stór aurskriða runnið yfir veginn og myndað á hann allstóra moldarhryggi. Þar þótti mér loks komið hið eina, sanna "Torleiði" Vegagerðarinnar og hafði þó víða verið leitað. Skriðan var lítil fyrirstaða hjólinu og við tók grýtt leið, þar sem mikið af lausagrjóti hafði hrunið úr háum bökkum ofan vegar, auk leðjutauma sem lágu yfir veginn á stöku stað. Ofar, þar sem ekki voru bakkar meðfram veginum, hafði hann víða breyst í farveg leysingavatns, því skurðir sem áður höfðu gegnt því hlutverki voru löngu fullir af aur og grjóti. Leiðin var því ýmist þverskorin af vatni eða stórgrýtt þar sem vatnið hafði skolað burt öllu fínu efni fyrir langalöngu. Í stuttu máli - á leiðinni upp í skarðið mátti finna allar þær tegundir af slóðum og vegleysum sem gleðja hjarta mótorhjólamannsins.Rétt neðan við sjálft Siglufjarðarskarð var svo snjóskafl sem sólargeislar sumarsins höfðu ekki náð að bræða. Hann var með öllu ófær Hondunni minni, þótt greina mætti í honum för eftir fjallareiðhjól. Ekki ætlaði ég að reyna að teyma 180 kg.hjólið yfir skaflinn, steig því af og setti það á standarann. Til þess að skarðið gæti samt ekki hrósað sigri yfir hjólaranum skildi ég hjálminn eftir og hélt af stað fótgangandi yfir skaflinn, þessa örstuttu leið sem eftir var upp í skarð.Á myndinni að neðan má sjá "hraðbrautina" og svo niður yfir Fljótavík og allt vestur á Skaga. Lognið sést .því miður ekki á myndinni, en það kórónaði þessa paradís og fullkomnaði hamingju hjólarans.....Að skaflinum sigruðum var komið í sjálft skarðið. Ég fór þessa leið á bíl tíu árum áður með félaga og EH og myndaði þá borðið og bekkina:Nú leit þetta svona út. Við þetta borð mun enginn snæða bita framar....Fyrir tíu árum leit sjálft skarðið svona út:Nú var það svona og dagsljóst að hér myndi enginn bíll aka um nema að undangenginni hreinsun...Ofan við skarðið, milli þess og Afglapaskarðs (fari ég rétt með) standa þessi möstur, leifar fallinnar raflínu.Úr skarðinu myndaði ég svo skaflinn sem lokaði leiðinni. Neðan við hann beið Hondan mín og sést sem örlítill dökkur depill.Fyrir tíu árum var þarna enginn skafl, aðeins dálitlar snjórastir ofan og neðan vegar.Áður en haldið var til baka niður á malbikið, gekk ég gegnum skarðið og myndaði yfir til Siglufjarðar. Dökki reiturinn er Skarðsdalsskógur, sem ég nefndi áður:Efsti hluti vegarins Siglufjarðarmegin skarðs var þakinn grjóti sem hrunið hafði úr háum bökkunum ofanvið. Allt var þetta eggjagrjót, frostsprungið og molnað úr stærri björgum og skaðræði öllum venjulegum bíldekkjum..Á niðurleiðinni myndaði ég aurspýjurnar sem tepptu leiðina venjulegum bílum og jepplingum. Yfir þær lágu hjólför stærri jeppa og fjallareiðhjóla og ég bætti mínum við, svona sem fingrafari til sönnunar ferðinni ..Leiðin lá til baka um siginn og skakkan Siglufjarðarveg og Strákagöng. Ég setti hjólið á kerruna og batt fast, skipti um föt og hélt til endurfunda við Leó. Um leið myndaði ég þessar skemmtilegu, norðlensku leiðbeiningar. Sinn er siður í landi hverju og eflaust í héraði líka, en ég giska á að í flestum öðrum landshlutum hefði verið skrifað: "...brennir viðinn" Broskarlinn var hins vegar eins alþjóðlegur og hugsast gat...Ég má til að nefna stórskemmtilegt ljósmyndasögusafn sem Leó sýndi mér. Þar er margt áhugavert að finna, en best er að smella á hlekkinn HÉR til að kynnast safninu betur.Svo kvaddi ég Leó og Sigló og hélt enn um Strákagöng yfir í Fljót og áfram inn Skagafjörð. Eitt af því sem mig hafði alltaf langað að gera en aldrei komið í verk var að skoða farartækjasafnið að Stóragerði. Nú lét ég verða af því ( einn af fjölmörgum kostum þess að ferðast einn er að það þarf aldrei neinar samningaviðræður eða málamiðlanir)Hún hélt reyndar, daman í afgreiðslunni, að ég væri að koma með ferðabílinn á safnið (vonandi samt í gríni) því hann er nokkurn veginn jafnaldri löggubílsins á myndinni, auk þess að vera sömu gerðar. Ég lofaði á móti að koma með hann þegar ég hætti að ferðast á honum (auðvitað í gríni). Með aðgöngumiðanum pantaði ég kaffi og vöfflu með sultu og rjóma - hvað tilheyrir betur því að skoða gamla bíla og hjól, en vaffla með sultu og rjóma? Þjóðlegra verður það varla...Þórhallur Halldórsson í Súgandafirði átti á sínum tíma Benz rútu sem var sömu gerðar og sú græna en í sömu litum og sú ljósa. Ég man vel eftir þeim bíl og fleirum samskonar fyrir vestan. "Einu sinni átti ég hest / ofurlítið rauðan..." o.s.frv. Ég átti reyndar tvo svona "hesta", annan rauðan og hinn rauðgulan (eða gulrauðan?). Það var mikil upplifun og ekki orð um það meira (enda veit ég ekki hvað lögreglan á Ísafirði afskrifar umferðarglæpi á mörgum árum...)Það var svona farið að halla í lokun í Stóragerði þegar ég hafði lokið við allan pakkann, skoðunarhringinn, kaffið og vöffluna með sultunni og rjómanum....leiðin lá til Sauðárkróks. og þar skyldi náttað næst.Ferðabíllinn malaði eins og venjulega á krúsinu inneftir, fyrir mynni Hjaltadals og áfram. Eitt hafði þó stundum verið að angra mig öðru hverju, ekki þó svo neinu næmi en samt hafði ég á tilfinningunni að eitthvað gæti verið að hjólunum. Mér fannst bíllinn titra öðru hverju lítillega á ákveðnum hraða, en titringurinn -væri hann raunverulegur - var svo lítill að ég gat engan veginn staðsett hann. Þó fannst mér þetta hafa staðið yfir mestallt sumarið en kannski verða örlítið greinilegra eftir að við sonurinn komum með Grána austan af Fljótsdal til Reykjavíkur - og ég var jú staddur í næstu ferð á eftir.... Stundum varð mér hugsað til dekkjanna, þeirra sömu og ég fékk gefins austur á Reyðarfirði árið áður og höfðu verið sett undir til mátunar, aðeins til að sjá hvort þau pössuðu. Þetta voru mun stærri dekk en voru fyrir undir bílnum, og mun mýkri að auki. Hins vegar var vitað að þau voru öldruð og orðin fúin en þar sem þau höfðu haldið lofti var ég ekkert að flýta mér að taka þau undan aftur. Það snjóaði svo yfir samviskuna smám saman með þeim árangri að ég var búinn að ferðast allt sumarið 2020 -þ.e. hingað til - auk síðustu ferðarinnar í fyrra, á þessum lélegu dekkjum. Hins vegar hafði ég, þegar í ljós kom að þessi stærð gengi undir bílinn, keypt glænýjan gang af samskonar dekkjum og sá gangur var geymdur á góðum stað í Reykjavík. Það var svo sem alveg möguleiki að eitt af þessum gömlu dekkjum væri að gefa sig. Ég ákvað að kíkja á það þegar á Krókinn kæmi.Svo kom ég til Sauðárkróks undir kvöldið og mitt fyrsta verk var að fylla bílinn af olíu. Áfyllingin er vinstra megin og meðan ég dældi horfði ég á vinstra afturdekkið. Það var jú að sönnu svart og kringlótt eins og hin, en mér fannst samt eitthvað vanta upp á fullkomna hringlaga lögun þess. Þegar dælingu var lokið leit ég betur á dekkið og þá kom sannleikurinn í ljós: Dekkið var svo kássufúið og vírslitið að á það var kominn hryggur, sem svaraði til sirka fimmta hlutar hringsins. Það var því tvennt alveg dagsljóst: Þarna var komin ástæðan fyrir þessum titringi sem ég þóttist finna öðru hverju í bílnum ( og skýrara dæmi um algera afneitun verður vart fundið) og svo hitt, að á þessu dekki væri ég heppinn að komast frá olíudælunni að tjaldsvæðinu án þess að það tættist í sundur. Til Reykjavíkur væri ég allavega ekki að fara......Þá hringdi síminn. Það var sonurinn að hringja frá Blönduvirkjun og spyrja frétta. Sjálfur hafði hann verið inni í Kerlingarfjöllum við göngur og príl, og hafði farið þaðan inn að Hveravöllum. Hann sagði veginn svo slæman suðurúr að hann hefði ákveðið að renna bara stubbinn sem eftir væri norðurúr og svo þjóðveg eitt heim. Ég gaf honum upp mína staðsetningu, og þar með að ef hann vildi renna austur yfir Vatnsskarð og út frá Varmahlíð væri tilvalið hjá okkur að renna í Grettislaug á Reykjaströnd og fara þaðan eitthvert í síðbúinn kvöldmat. Úr varð að þá leið skyldi fara. Síðan kom ég ferðabílnum fyrir á tjaldsvæðinu og lagði á ráðin um hvernig koma mætti nýju dekkjunum frá Reykjavík norður á Krók. Ég átti góða að hjá Eimskip/Flytjanda og átti ekki von á neinum vandræðum, enda svo sem alveg "ligeglad", nóg eftir af sumarfríinu og nóg við að vera í Skagafirði. Svo átti ég enn sama möguleikann og á Drangsnesi fyrr um sumarið - þ.e. að fara bara suður á hjólinu, skilja bílinn eftir hjá vinum á Króknum og koma svo bara sjálfur á "mínum fjallabíl" norður með dekkin ( og þá farþega til að ferja bílinn suður aftur). Sonurinn var kominn á Krókinn innan klukkutíma, við gerðum sundfötin klár og lögðum af stað út Reykjaströnd. Ekki var fjölmenninu fyrir að fara við Grettislaug frekar en annarsstaðar, í laugunum var aðeins eitt erlent par auk okkar. Við lágum í bleyti hátt í klukkutíma en héldum svo til bíls og til baka inn á Sauðárkrók. Við erum hvorugur neitt sérstaklega mikið fyrir fínni veitingahús og enduðum því hjá N1 í hamborgara með tilheyrandi.Við höfðum velt dálítið fyrir okkur gistingu fyrir drenginn, en þegar til kom ákvað hann að aka beint suður eftir matinn, þótt klukkan væri farin að halla í tíu. Veðrið var enn það sama og spáin fyrir næstu daga var óbreytt. Okkur samdist því um, þar sem hann var líka í fríi, að hann æki suður á sínum bíl, tæki svo minn bíl að morgni (hann stóð heima við Höfðaborg), lestaði hann nýju dekkjunum og kæmi akandi með þau norður á Krók. Það var jú sunnudagur, og mánudagur að morgni svo ef ég væri heppinn gæti ég fengið dekkjaskipti á kaupfélagsverkstæðinu þegar dekkin kæmu. Fyrri hluta dagsins gæti ég sjálfur notað til að halda þeirri dagskrá sem ég áður hafði sett mér, þ.e. að (mótor)hjóla fram sveitir, inn á Kjálka og allar götur inn að Merkigili. Ég hafði jú sumarið áður komið að Merkigili sunnanfrá (þ.e. býlinu) þótt ég hefði gefist upp á að hjóla að gilinu sjálfu þeim megin frá - gilið er nokkurn spöl norðan býlisins en leiðin afar torfarin vegna stórgrýtis. Nú langaði mig að koma að gilinu norðanfrá, Gilsbakkamegin.Svo lagði sonurinn af stað suður undir nóttina en ég fékk mér göngutúr fyrir svefninn:Veðrið sveik heldur ekki daginn eftir. Dagurinn heilsaði hlýr og bjartur svo ég dreif mig með alla lestina út að Kjarnanum þeirra Sauðkrækinga, stórhýsi ofan hafnarinnar sem hýsir verkstæði af öllum gerðum. Lýsti raunum mínum fyrir mönnum og fékk loforð um að dekkin yrðu sett undir fyrir dagslok, bærust þau í tíma. Strax þar á eftir tók ég hjólið af kerrunni, klæddi mig í gallann og lagði af stað austur yfir Héraðsvötn að nýju og suður Blönduhlíð. Á leiðinni veitti ég athygli afar fallegri kirkju spölkorn ofan vegar, merktri með skiltinu "Hofstaðakirkja". Í huganum setti ég skoðun á henni á listann minn. Við þjóðveg eitt fannst mér tilvalið að renna yfir í Varmahlíð og fá mér morgunkaffi og "meððí" áður en lagt yrði af stað í sjálfan leiðangurinn:Á leiðinni frameftir Blönduhlíð að Norðurárdal virti ég fyrir mér umhverfið ( það er eitt sem maður gerir allt öðruvísi af hjóli heldur en út um bílrúðu) og lofaði sjálfum mér enn einu sinni að heimsækja Silfrastaði eins fljótt og mögulegt væri, og skoða litlu, áttstrendu kirkjuna sem blasir við frá Hringveginum en ég hef svo oft ekið framhjá með góðu fyrirheiti. Svo var fljótlega komið að mótum vegarins fram Kjálka, og ég beygði af #Eitt.Þar með var ég enn einu sinni kominn á ókannaðar slóðir. Það var slegið af ferðinni, hjálmurinn opnaður og andað djúpt til að fanga sem mest af því sem fyrir augu, eyru og nef bar. Ég þurfti enda ekki aðeins að fylgjast með umhverfi vegarins, eyðibýlum og býlum í ábúð, heldur líka því sem var að sjá vestan Héraðsvatna, þar sem er t.d. eyðibýlið Teigskot. Ég sá enga heimtröð að því, enda hefur hún eflaust verið löngu uppgróin. Það kostar líklega aðra ferð að finna hana. enda þarf að fara allt fram undir Goðdali, austur yfir lágan háls og að býlinu Villinganesi til að nálgast Teigskot. Ég á reyndar eftir aðra ferð fram Skagafjarðarsveitir að Vesturdal (og jafnvel þaðan inn á Sprengisand ef vel gengur) því ég á enn eftir að skoða þar margt, og ekki ómerkari staði en kirkjustaðina Mælifell og Víðimýri. Reyki er ég búinn að skoða, sem og Goðdali.....en ég var semsé á leið fram Kjálka, austast í Skagafirði. Allt í einu sá ég torfbæ neðan (vestan) vegar. Þetta var reisulegasti bær og á skilti stóð "Tyrfingsstaðir" (hvað er eðlilegra en að torfbær heiti Tyrfingsstaðir?) Ég staldraði við, smellti af mynd og ákvað að kanna þennan bæ betur á leiðinni til baka.Fyrir miðri mynd er horft fram í Vesturdal, en til vinstri sé í mynni Austurdals. Mót jökulsánna austari og vestari eru greinileg.Það bar mikið á þessum rauða lit í bökkum sameinaðra jökulsáa, sem þarna eru farnar að heita Héraðsvötn. Þetta hlýtur að vera leir, allavega datt mér ekki annað í hug.Áfram var haldið, framhjá býlunum Keldulandi og Stekkjarflötum og Austurdalur opnaðist meira og meira. Þarna framfrá var farið að sjást til bæja að Bústöðum, ysta bæ í dalnum og þeim eina í byggð. Enn sjást ármót, í þetta sinn er það Eystri (Austari) Jökulsá hægra megin, og svo Merkidalsá sem rennur um samnefndan dal og tengist Jökulsá við Merkigil, beint á móti Bústöðum.Hér að neðan hef ég sett inn kortaklippu til glöggvunar. Á henni sjást afstöður bæja og vatnsfalla. Hrikaleik gljúfranna, Merkigils og svo Jökulsár um Austurdal er ekki hægt að sýna á korti... Myndin neðan kortsins er líklega tekin þar sem heitir Mosgil, rétt neðan Gilsbakka. Á leiðinni fram að Gilsbakka voru nokkur fjárhlið, sem vegfarendur voru vinsamlegast beðnir að loka á eftir sér. Ekki var það nú neitt vandamál...Loks hillti undir íbúðarhúsið að Gilsbakka. Ómar Ragnarsson gerði á sínum tíma Stikluþátt um þetta svæði og átti þá mjög fróðlegt viðtal við Hjörleif heitinn, bónda og einbúa að Gilsbakka. Hjörleifur lést í vetrarbyrjun ´92 og síðan hefur ekki verið búið að Gilsbakka svo ég viti. ( sjá nánar HÉR ) Húsinu er hins vegar mjög vel sinnt, lakari hús hafa verið rifin en íbúðarhúsið nýmálað og allt umhverfi hið snyrtilegasta. Horft er fram Austurdal og til húsa og túna að Bústöðum.Vegurinn liggur við túnfótinn að Gilsbakka, framhjá húsinu og áfram inn að Merkigili - þ.e. gilinu. Á kortaklippunni er reyndar merktur vegur yfir Merkigil og áfram inn austanverðan Austurdal allt að Ábæ. Það er ekki rétt, því sá "vegur" er aðeins fær hrossum og gangandi fólki - ekki farartækjum. (þótt vitað sé um a.m.k. eitt slíkt vélknúið sem fór frá Merkigilsbænum að Gilsbakka og aftur til baka) Akfær vegur endar neðan beitarhúsa sem standa spölkorn uppi í hlíðinni ofan gilsins. Á þeim vegarenda lagði ég hjólinu, létti af mér þeim fötum sem ég gat verið án og hélt áfram gangandi. Þarna var margt að læra. Talað hafði verið um göngubrú "yfir Merkigil" en það var misskilningur. Merkigilið sjálft er frekar stutt, en ákaflega hrikalegt. Það er eiginlega alveg neðst í Merkidal og tengist svo farvegi Jökulsár eystri rétt neðar. Ofan gilsins er dalurinn mjög þröngur og landlítill en hlíðar hans eru ávalar alveg að ánni sem rennur um dalbotninn og neðar um Merkigil, og sameinast Jökulsá. Áin var tær og vatnslítil, ákaflega meinleysisleg að sjá, svona síðsumars.Horft frá Merkigili fram Merkidal:Horft frá Merkigili yfir Austurdal og Jökulsá til Bústaða. Það má vel geta þess, fyrst Bústaðir koma fyrir á svo mörgum myndum, að þar býr í dag ungur maður, röskur og dugnaðarlegur. Ég átti spjall við hann í fyrra þegar ég fór um dalinn þeim megin, og hann upplýsti mig um margt. Ég hafði lesið bók sem skrifuð var sem minningar Sigurpáls Steinþórssonar sjómanns úr Ólafsfirði (sjá HÉR). Sigurpáll þessi hafði marga fjöruna sopið og m.a. átti hann Bústaði um tíma. Framan af leigði hann jörðina skyldfólki en seinustu árin bjó hann þar sjálfur, uns hann seldi og flutti suður til Reykjavíkur. Kaupendurnir voru bræður frá Skatastöðum, býli talsvert innar í dalnum. Þegar ég nefndi þessi fræði mín við bóndann á Bústöðum kom í ljós að hann var sonur annars bræðranna. Heimurinn er ekki stór...Hondan mín sést rétt ofan við miðja mynd hægra megin og það glittir í jakkann með endurskinsvesti á steini við hliðina.Gengið lengra, og nú er Merkigil farið að opnast...Þegar ofar kom var sem klettarnir rynnu niður og eyddust út í landslagið og dalbotninn. Þarna kom í ljós göngubrúin "yfir gilið". Hún var semsé ekki í gilinu og ekki yfir það heldur ofan þess. Gönguleiðin að henni var samt engin hraðbraut þótt hún liti svo sem ekki illa út á sumri. Það var heldur ekki erfitt að gera sér í hugarlund hvernið færið væri þarna um hávetur í illfærð...Þessa leið var Helgi Jónsson (HÉR), síðasti bóndi á býlinu Merkigili, að fara að vetrarlagi þegar hann hrapaði og lést. Frá efri brúnum stígsins handa brúarinnar að húsum á Merkigili eru líklega 2-3 km. Mér fannst ég mega til að reyna að komast niður að brúnni og yfir hana. Urðin sem fara þurfti um er mjög laus í sér og stígurinn þröngur. Mótorhjólaskór með glerhörðum, ósveigjanlegum botni voru þvi kannski ekki besti skófatnaðurinn til göngunnar. Annað var þó ekki að hafa og niður vildi ég........Um leið ákvað ég að hugsa ekkert um uppgönguna...."Den tid, den sorg...."Það hafðist, og rétt við brúarsporðinn var bekkur til að tylla sér á og hvílast.Um þennan stíg teyma menn hesta. Það er líklega eins gott að þeir hestar fái engar aðrar hugmyndir á leiðinni en að gegna .....Bekkurinn var sannarlega ekkert hásæti, en kannski hefur hann séð betri daga:Horft niður eftir gilinu. Með þessum klettum byrjar hið eiginlega Merkigil sem verður svo stórbrotin tröllasmíð stuttu neðar..Uppgangan var ekki svo slæm þegar nógu hægt var farið. Ég var enn í þykkum hjólabuxum sem háðu mér í hitanum, en bolnum hafði ég löngu farið úr. Í mittistöskunni átti ég einn Svala sem var teygaður þarna í miðri brekkunni...Á kortaklippunni sem ég setti inn hér ofar eru tveir deplar til glöggvunar. Sá blái er við göngubrúna en sá rauði er við beitarhúsin í hlíðinni ofan vegarendans. Á göngunni til baka kom ég við hjá húsunum...... enn eru Bústaðir í mynd, handan Jökulsár og Austurdals:Áður en ég gallaði mig og steig á hjól að nýju myndaði ég þetta grófgerða danspar í brún Merkigils. Kannski hafa þetta verið tröll í miðjum dansi þegar sólin kom upp....hvað veit ég? ...og enn var horft inn Austurdal, þegar ég tók eftir því að mænir íbúðarhússins að Merkigili gægðist upp fyrir grasbakkana - litlir blettir fyrir miðri mynd..Á bakaleiðinni náði ég góðri mynd af Gilsbakka: Tindurinn þarna hægra megin gæti sem best verið Mælifell.Þennan hitti ég á leiðinni niðureftir aftur, og gerði tilraun til að eiga við hann "vitrænar" samræður. M.a. spurði ég hann hvernig væri að vera svona síðasti Bítillinn, löngu eftir að allir væru búnir að láta klippa sig. Hann hristi hausinn....Svo gafst hann upp á þessarri litlu, gulu og hávaðasömu meri sem hafði líklega dregið hann að girðingunni, og rölti sína leið.Þá voru Tyrfingsstaðir næstir á dagskrá. Nú var komið að því að líta á þennan torfbæ, sem ég mundi ekki eftir að hafa nokkurn tíma heyrt eða séð minnst á. Hjólinu var lagt, og þeim fatnaði sem ég mátti vera án, enda enn sami hitinn. Svo var klifrað yfir girðingu (með svona V-laga stiga) og gengið til bæjar.Það hefur greinilega verið lögð mikil vinna í endurbygginguna, sem byrjað var á árið 2007 og stendur enn. (sjá HÉR)Þar sem bærinn var opinn og ekkert sem benti til að innganga væri óheimil, þá gekk ég til stofu....Greinargott upplýsingaskilti uppi við veginn segir söguna...Svo var haldið áfram. Ég var reyndar farinn að líta á klukkuna, því einhversstaðar á leiðinni var sonurinn með nýju dekkin ferðabílsins. Ég vissi að þeir færu heim af dekkjaverkstæðinu um fimmleytið og þá þurfti skiptum að vera lokið. Klukkan var nú samt ekki nema um eitt e.h. svo það átti að vera nægur tími til stefnu - ég hafði jú lagt snemma af stað í dagstúrinn.Tyrfingsstaðir voru kvaddir með fyrirheiti um endurkomu, hjólið var ræst og haldið áfram niður sveit. Næst á dagskrá voru Silfrastaðir, en eins og áður kom fram hafði ég aldrei gefið mér tíma til að renna þangað uppeftir og skoða, jafnvel þó áttstrenda kirkjan blasi við hringveginum. Á bæjarhlaðinu tók áhugalaus Snati á móti mér, það var of heitt til að hann nennti að heilsa svo hann lagðist bara aftur í skuggann sinn.Ég varð satt að segja dálítið hissa þegar ég skoðaði kirkjuna. Ég hélt að sem safngrip væri henni betur sinnt en raunin virtist vera. Húsið er klætt með sléttu blikki ( sem er líklega það næst - eitraðasta á eftir forskalningu), bæði veggir og þak. Grjóthlaðinn grunnurinn var farinn að skekkjast, molna og síga og húsið virtist fylgja. Ég gat a.m.k. ekki betur séð en að viðirnir væru að gefa sig undir glugganum vinstra megin turnsins (á myndinni) því blikkklæðningin var farin að gúlpa líkt og tréð bak við hana væri að síga saman.Kirkjan var læst svo ég hafði sama hátt á eins oog oft áður, lagði símann á rúðurnar og myndaði. Það var eina brúklega leiðin til að sjá inn...Gluggarnir voru sérstakt skoðunarefni. Þeir voru úr málmi og hver þeirra gerði ráð fyrir opnanlegu fagi. Sá möguleiki var þó ekki nýttur nema í einum eða tveimur, aðrir voru með fastlímdar rúður í stað fags.Mér fannst Silfrastaðakirkja vera orðin heldur döpur, og kannski væri rétt að benda þeim sem áhuga hafa á, að skoða hana sem fyrst. því grunnurinn er svo illa farinn og stagfestur svo lélegar, að það þarf líklega ekki nema eitt ofsaveður til að feykja henni af grunni. Þá verður varla um bundið....Ég hjólaði niður sveit og sömu leið til baka, þ.e. áfram norður Blönduhlíð en brá þó aðeins útaf með annarri kaffiheimsókn yfir dalinn að Varmahlíð. Ég nefndi kirkjuna að Hofstöðum í upphafi ferðar og það var enn tími til að skoða hana. Þangað var dálítið öðruvísi heim að líta en að Silfrastöðum:Ákaflega fallegt guðshús, endurbætt svo sómi var að. Sama gilti um umgjörðina, hleðsluna umhverfis garðinn. Afar snyrtilegt handverk, hvert sem litið var.Ekki gat ég merkt hvort undirstöður kirkjunnar væru endurnýjaðar eða hreinlega nýjar, en greinilega var þó kjallari undir henni, nokkuð sem ekki er algengt um eldri kirkjur.Ég sá ekki betur en að "kýrnar" ofan og utan garðs væru naut. Það var allavega skemmtilegur fjölskyldubragur á þeim - fjögur með hvíta beltið og svo eitt alsvart. Kálfarnir tveir voru nákvæmlega eins- annar með hvítt belti, hinn alsvartur:Ég gerði tilraun til panorama - myndatöku (víðlinsu-) en gekk illa, þar sem hulstrið á símanum vildi koma inn á linsuna. Möguleikinn er samt skemmtilegur....Nákvæmlega þarna á bílastæði kirkjunnar hringdi síminn. Það var sonurinn, nær kominn yfir Vatnsskarð. það var því ekki seinna vænna að leggja af stað til Sauðárkróks og koma dekkjunum á verkstæðið. Við renndum nær samtímis í hlað við verkstæðið, skiluðum af okkur og ég skipti úr mótorhjólagallanum í "mannaföt". Svo var lagst í bleyti í heita potti sundlaugarinnar. Ég gat reyndar ekki legið nema svona tæpan hálftíma, þá var minn tími kominn til að mæta á verkstæðið og leysa bílinn út. Verkinu var raunar ekki lokið en það var vissara að vera búinn að gera upp ef það drægist fram yfir lokun og skrifstofan yrði farin heim. Þetta stóðst svo allt á endum og myndin hér að neðan er tekin kl. 17.12. Bíllinn kominn út á nýju dekkjunum og fyrir mér lá að sækja soninn í sundlaugina. Nesti til heimferðar áttum við í bílunum svo það var ekkert að vanbúnaði. Við lögðum af stað suður hvor í sínu lagi og komum þangað um hálfellefu sama kvöld.Enn einu stórkostlegu ferðalagi sumarsins 2020 var lokið og vinna að morgni....XXXXXXXXXXXXXXXX Sat, 07 Nov 2020 16:38:52 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/806885/ Upp var runninn föstudagur 14 ágúst og það skein sól í heiði - þ.e. Fjarðarheiði - þegar ég vaknaði í ferðabílnum á tjaldsvæðinu á Egilsstöðum. Eins og áður var fram komið var ferð dagsins heitið til Loðmundarfjarðar. Hjólið stóð ferðbúið og fullt af bensíni við hlið bílsins, gallinn var orðinn þurr að mestu eftir úða fimmtudagskvöldsins í Geitdal og því var ekkert að vanbúnaði. Ég henti í mig litlum skammti af morgunmat með því fyrirheiti að styrkja verslunina á Borgarfirði eystri rausnarlega þegar þangað kæmi. Svo var brúmmað af stað á bláa hjólinu sem leið lá niður Hérað. Það var hægur vindur sem á köflum lægði alveg og dýrðin var svo mikil að ég var farinn að hjóla á u.þ.b. 70 km. hraða þegar komið var niðurfyrir Eiða. Ég var líka einn á ferðinni, ekki fyrir neinum enda klukkan rétt að verða níu og ég naut þess í botn að eiga allan heiminn ........eða a.m.k. þennan hluta hans.Svo sleppti flatlendinu og við tóku brekkurnar upp í skarðið milli fjallanna sem á mínu korti heita Sönghofsfjall (austar) og Geldingafjall (vestar). Í brekkunum var verið að endurnýja veginn og sú vinna var í fullum gangi þegar ég kom að. Eftir dálítið klöngur yfir ófæru var komið upp í skarðið og Njarðvík blasti við. Malbikið tók við að nýju neðan eystri gönguleiðarinnar að Stórurð og afgangurinn af leiðinni til Bakkagerðis var eins og hraðbraut. Milli Egilsstaða og Bakkagerðis / Borgarfjarðar eystri eru um 70 km. Það þýddi að ég var búinn með þriðjung heildardrægis hjólsins af bensíni og fyllti því á N1 sjálfsalanum. Svo var það búðin, morgunmaturinn og nestið til ferðarinnar.Nei takk! Klukkan mín var rúmlega hálftíu en á miða í búðarglugga var kynntur opnunartími kl. 10:00. Sem snöggvast íhugaði ég hvort betra væri að bíða eða láta slag standa og hjóla af stað nestislaus. Árangurslausar samningaviðræður við almættið um að stöðva tímann í hálftíma svo dagurinn hlypi ekki frá mér, leiddu til seinni niðurstöðunnar. Ég lagði á dalinn frameftir og síðan á heiðina sem liggur yfir í Húsavík.Í sárabætur fyrir að hafa ekki viljað stöðva tímann bauð almættið upp á svona ferðaveður.Ég bjó til kortaklippu yfir fyrsta hluta leiðarinnar, sem liggur frameftir þar sem á mínu korti heitir Afrétt. Þegar honum sleppir er farið um skarð undir náttúruperlunni Hvítserk, um Vetrarbrekkur niður Gunnhildardal og komið niður í ofanverða Húsavík. Þar greinist vegurinn til tveggja átta, annarsvegar niður til byggðar í Húsavík og hins vegar upp í afar brattan háls þar sem farið er um krókóttan veg til Loðmundarfjarðar. U.þ.b. þar sem lagt er á hálsinn er skáli F.Í. veglegt hús, merkt með rauðum punkti.Á myndinni að neðan er horft frá Vetrarbrekkum til Hvítserks. Ljóst líparítið er áberandi enda dregur fjallið nafn af því.Myndin hér að neðan er tekin niður yfir Húsavík, nokkurn veginn frá þeim stað þar sem ég fór flatur á hjólinu í of krappri beygju. Ég vil að það komi skýrt og greinilega fram að ég réði við beygjuna-hjólið ekki. Bláa hjólið er með hækkað gírhlutfall og ræður illa við mjög lítinn hraða í kröppum beygjum upp á móti. Bæir í Húsavík eru næst kverkinni vinstra megin niðri við sjóinn og skáli F.Í. er í hvarfi rétt utan myndar neðst vinstra megin.Myndin hér að neðan sýnir vel afstöður. Hún er tekin frá sömu beygju í átt að Hvítserk. Vegurinn liggur um skarðið vinstra megin hans. Gunnhildardalur er fyrir miðri mynd og skáli F.Í. við brekkurætur. Við miðja mynd hægra megin má sjá afleggjarann niður í Húsavík.Kominn upp í háskarðið og útsýnið opið til Loðmundarfjarðar (h.m.) og Seyðisfjarðar fjær. Það munar ekki nema hársbreidd að Dalatangi sjáist í fjarskanum...Horft er til Skálanesbjargs beint ofan vegarins og í Skálanesbót litlu innar, þar sem "eyði"býlið Skálanes stendur. ( sjá HÉR)( Hér ætla ég að stinga inn kortaklippu, þar sem ég er búinn að lita öll helstu örnefni og bæjanöfn sem fyrir koma í textanum. )Svo voru mestu brekkurnar á niðurleiðinni að baki og Loðmundarfjörður opnaðist.Ysti hluti nessins heitir Borgarnes, og handan þess liggur Seyðisfjörður með Skálanesbót.Ég hjólaði inn með firðinum eins rólega og hægt var því það var endalaust eitthvað nýtt að sjá - reyndar var allt nýt þeim sem þarna kom í fyrsta sinn. Framundan er bærinn Stakkahlíð en litli hvíti depillinn vinstra megin, undir Herfelli er kirkjan að Klyppstað. Dálítið sérstakt nafn, Herfell.Svo sneri ég höfðinu ( og myndavélinni) til vinstri. Svo mikið var að sjá, og svo merkilegur fannst mér fjörðurinn að hefði ég getað snúið höfðinu heilhring, þá hefði það eflaust gengið eins og þyrluspaði. Á myndinni að neðan er horft frá veginum að Stakkahlíð þvert yfir fjarðarbotninn að býlinu sem heitir Sævarendi. Þar er myndarlega hýst, enda er það líklega sá bær sem lengst var búið á í sveitinni, eða til 1973.Aðkoman að kirkjustaðnum og prestssetrinu Klyppstað. Til að komast að kirkjunni á farartæki þarf að fara yfir vað á Fjarðará. Áin var full vatnsmikil fyrir bláa hjólið ( sem ekki kallar þó allt ömmu sína) og þar sem ég ætlaði ekki lengra en að Klyppstað lagði ég hjólinu og nýtti mér göngubrú við hlið vaðsins. Eyðibýlið / sumarhúsið Úlfsstaðir eru framar en Klyppstaður, auk fleiri bæja sem eru tóftir einar. Mér fannst ég ekki eiga þangað erindi svo ég lét kirkjustaðinn vera minn leiðarenda.Rétt utan kirkjunnar og í landi Klyppstaðar er annað hús Ferðafélagsins. Það er myndarlegur skáli ekki síður en sá í Húsavík handan við Nesháls. Dökku klettarnir munu heita Goðaborgir og tindurinn lengst til hægri Skælingur.Horft frá rústum íbúðarhússins að Klyppstað í átt til kirkjunnar og suður fyrir fjörð í átt til fjallstinds sem á mínu korti gæti heitið Gunnhildur (841m)Kirkjan var læst eins og við var að búast svo ég lagði myndavélina á rúður og myndaði inn:Undirstöður hússins eru talsvert farnar að morkna og festur fótstykkisins orðnar lélegar.Tveir legsteinar í kirkjugarðinum báru af öðrum, enda annar nýlegur.Ég hef skoðað nokkrar myndir af íbúðarhúsinu að Klyppstað, sem búið var í til 1961. Sumar eru ekki gamlar en þó stendur mun stærri hluti hússins uppi á þeim. Það bendir til þess að á seinni árum hafi húsið látið verulega á sjá og hrörni hratt. Miðað við járnabindingu og steypuna sjálfa hefur þetta hús líklega ekki verið sérlega vel byggt. Kannski hefur efnið ekki verið nógu gott.....Horft til Herfjalls frá rústum íbúðarhússins. Úlfsstaðir eru í ljósgræna blettinum ofan við gluggann í veggnumHorft fram Bárðarstaðadal. Enn framar en Úlfsstaðir (lengst t.h.) vou Bárðarstaðir h.m. og Árnastaðir v.m.Frá veginum um flatan fjarðarbotninn, þar sem hann greinist til Sævarenda og að Klyppstað sá ég vegslóða sem liðaðist upp hlíðina ofan við Stakkahlíð og lá upp í dalverpi þar ofar, þar sem heitir Stakkahlíðarhraun. Ég hafði ekki séð tengingu þessa slóða við Stakkahlíð og einsetti mér að finna hann þegar ég héldi til baka. Það gekk eftir og það fyrsta sem mætti mér var þessi lúna traktorsgrafa:Ofan Stakkahlíðarhrauns eru þessar fallegu grasflatir, sem munu einfaldlega heita Fitjar. Fari ég rétt með er horft inn skál sem á mínu korti heitir Skúmhattardalur og ofar honum er samnefnt fjall. Í brúninni er svo örnefnið Skúmhattardalsbrík auðskiljanlegt.Svipmikið Karlfell gnæfir yfir Klyppstað og Stakkahlíð handan þess vinstra megin, og svo Fitjar og Hraunadal hægra megin.Á leiðinni frameftir fór ég fram hjá tvemur léttklæddum göngukonum, enda var hitinn nánast við suðumark. Lengra á leið komnir voru tveir karlmenn, sýndist mér. Ég áði stutta stund þarna framfrá enda umhverfið hrein paradís. Það rifjaðist upp að ég var ekki alveg nestislaus því í farangursboxi átti ég tvo Svala ásamt hálfum kexpakka, leifar nestis frá Kárahnjúkum daginn áður. það kom sér vel að eiga þennan bita, þótt kexið væri orðið að hálfgerðri mylsnu. Ég lagði mig aðeins í grasið og hefði líklega sofnað, hefði ég legið fimm mínútum lengur....Svo kom að því að kveðja þurfti þennan fallega, friðsæla blett og halda til baka. Á myndinni að neðan er horft frá brúnum Hrauns og Hraunadals niður yfir botn Loðmundafjarðar og til Stakkahlíðar.Á leiðinni til baka út með firði í átt til Nesháls er þessi laglegi foss í dálítilli á, Hrauná. Á ánni er brú og rétt við hana afleggjari í átt til sjávar. Mig langaði að vita hvert hann lægi og hjólaði niðureftir.Jú, milli kletta í fjörunni leyndust hafnarmannvirki. Fúin og feyskin en samt mannvirki, steinbryggja með stálstiga niður í sjóinn og festipollum fyrir bát.Glöggir menn geta eflaust giskað á uppruna þessa "bryggjupolla"Þessi stagfesta var líka kunnugleg. Mér finnst hún líkjast einna mest beislishluta úr dráttarvél. Aðdrættir Loðmfirðinga voru aðallega sjóleiðina frá Seyðisfirði. Þarna hefur verið þokkaleg viðlega fyrir uppskipunarbát í sæmilega sléttum sjó. ( sem reyndar var víst ekki alltaf). Það hefur kostað talsverða vinnu að gera þessa bryggju og allnokkur steypa farið í verkið. Líklega hefur þar allt verið hrært á höndum, flutt á höndum og lagt út á höndum. Áfram var haldið heim á leið, út fjörð og yfir Nesháls, fetað niður brekkur og beygjur Húsavíkurmegin og þegar þangað kom valdi ég afleggjarann niður í sjálfa Húsavík. Vegurinn var ákaflega grýttur, grafinn og grófur en svo sem engin fyristaða fyrir hjólið. Ég fann samt dálítið til með þeim bíltíkum sem ég var að mæta á leiðinni, og ekki síst eigendum þeirra, bílaleigunum. Þegar niður að bæjum kom var heimsýnin svona: Býlið sem nær er heitir Dallandspartur og virtist ekki vera í íbúðarhæfu standi en greinilegt að talsvert var verið að vinna að viðgerðum. Komnir voru nýir gluggar að hluta og fleiri merki sáust um uppgerð í gangi. Dálítið utar er kirkjujörðin Húsavík. Þangað var afar snyrtilegt heim að líta, húsið nýmálað með nýlegu þaki og gluggum. Kirkjan var einnig nýmáluð og þótt hún virtist dálítið lúin undir málningunni var heildarmyndin til sóma. Bílar voru í hlaði og einnig tveir bílar ferðafólks sem var á gangi þar skammt frá. Ég hitti heimilisfólk á gangi og bað um leyfi til að fá að líta á kirkjuna. Það var auðfengið.Ég hafði aðeins heyrt Húsavík nefnda í samtölum og þrátt fyrir að hafa einhvern tíma skoðað ljósmyndir frá staðnum, kom hjann verulega á óvart. Auðvitað lagði veðrið sitt af mörkum en mér fannst vera þarna í víkinni dálítið brot af þeirri paradís sem svo margir leita að alla ævi......(....en það var reyndar svona í tíunda skiptið í sumar sem ég fékk þá tilfinningu - og ekki í síðasta skiptið )Stundum er það þannig að þegar maður hefur ferðast daglangt um ókunnar slóðir og sogið upp allt sem fyrir augu ber, að það er eins og hugurinn fyllist - fái hreinlega nóg og ekki verði fleiru að komið í það sinn. Maður verður svona eins og hálfkvalinn af tjáningarþörf en það er enginn til að tjá sig við því það er enginn ferðafélagi sem tekur þátt í upplifuninni. Þegar sú tilfinning kemur yfir mann er ekki gott að vera einn á ferð - en sem betur fer líður hún yfirleitt fljótlega hjá og þá er aftur gott að vera bara einn....Þannig var mér farið eftir þessa stund í Húsavík og undangengna dvöl í Loðmundarfirði - ég gat bara ekki meira í þetta sinni og þótt mig langaði að vera lengur þá fannst mér ég verða að fara, og hvíla hausinn um stund. Ákvörðuninni fylgdi fyrirheit um að koma aftur síðar og skoða meira.Ég hjólaði til baka um Gunnhildardal, Vetrarbrekkur og Afrétt niður í Bakkagerðisþorp. Nú var verslunin opin og ég náði mér í dálítið af fastri fæðu ásamt vökva og settist út á verönd meðan ég gerði daginn upp í huganum og nærðist um leið. Síðan lá leiðin "heim" í ferðabílinn á Egilsstöðum.-------------------------------------------------------------------------------------------------Það stóðst á endum að þegar ég var kominn til Egilsstaða var ég búinn að "hreinsa út" hausinn og búa til pláss fyrir nýjar upplifanir. Viðstaðan þar var því aðeins örstutt, svo var haldið af stað að nýju til að skoða eina kaflann sem eftir var á lauslegri ferðaáætluninni. Sumarið 2017 var ég á ferð um þessar slóðir á Grána gamla og ók þá út með Seyðisfirði norðanverðum, eins langt og komist varð með góðu móti. Nú langaði mig að loka hringnum og fara út með firði að sunnanverðu, helst alla leið út að Skálanesi ef hægt væri. Ég hjólaði því yfir Fjarðarheiði og gegnum Seyðisfjarðarkaupstað út ströndina þar sem áður var svo mikið athafnalíf. Þrisvar sinnum hef ég siglt með Norrænu út fjörðinn og þrisvar sinnum inn - ég vissi því nokkurn veginn hvað þar væri að sjá og hlakkaði til að skoða það í návígi. Það fyrsta sem mér fannst nógu áhugavert til að mynda var þessi gamla síldarsöltunarstöð við sjóinn, og ákvað að skoða hana betur í bakaleiðinni.Ég átti ekki gott með örnefnin á þessum slóðum því ekkert kort eða upplýsingar er að finna við veginn. Býlið Hánefsstaðir stendur á hjalla ofan vegar um miðjan fjörð og þessar rústir eru skammt neðan þess, við veginn. Líklega hefur þetta verið sveitabýli frekar en síldarvinnsla.Á svipuðum slóðum stóð þessi rúst á fjörukambinum. Kannski var þarna síldarverkun - kannski ekki? Mér fannst dálítið slæmt að hafa engan til að spyrja, en við því varð ekki gert. Ég þarf eiginlega að finna mér einhverja góða bók sem lýsir mannlífi og mannvirkjum á ströndinni þegar allt stóð þar sem hæst.Eitt sinn hús - sálin horfin en útidyratröppurnar ekki....Svona miðað við staðsetninguna gæti þessi tindur heitið Flanni og verið 777 m.y.s. Mér fannst hann einmitt nægilega Flannalegur til að það gæti staðist..Uppi á bökkunum fyrir miðri mynd er flugbrautin sem eitt sinn var en er nú löngu aflögð og reyndar orðin hluti vegarins.Ég komst ekki út að Skálanesi heldur aðeins út í bótina og stoppaði þar við á sem líklega heitir Ytri-Sandá. Í henni var talsvert vatn og þar sem fara þurfti yfir hana á vaði hafði ég allan vara á mér. Við vaðið var bílaleigujepplingur og í honum erlend hjón á miðjum aldri. Þau voru auðsjáanlega rög við að leggja í vatnið, mátuðu sig við ána nokkrum sinnum en hættu jafnan við. Svo kom annar jepplingur utanfrá Skálanesi. Hann lagði umsvifalítið á vaðið svo vel mátti sjá vatnsdýptina. Hún var svo sem ekki til vandræða en hins vegar mátti líka sjá af hreyfingum bílsins, að botninn var grófur og grýttur. Bílstjórinn veifaði og hélt sína leið. Útlendu hjónin, sem höfðu verið að búa sig undir að snúa við, hleyptu í sig kjarki og lögðu varlega á vaðið. Þeirra bíll hentist til á grjótinu en vatnsdýptin hamlaði ekki. Að öllu samanlögðu ákvað ég að minn vegarendi - allavega í þetta sinn - væri þarna við vaðið. Ég var á hjóli sem ég átti ekki (lengur) og auk þess aftur einn. Lenti ég í vandræðum í vaðinu var óvíst hvenær einhvern bæri að til að rétta hendi. Ég sneri við.Á leiðinni til baka myndaði ég rústina neðan við Hánefsstaði úr annarri átt:Litlu innar eru þessar verksmiðjuleifar á landdrjúgri eyri. Þarna virtist hafa verið talsverð umsetning og jafnvel síldarbræðsla, ef marka mátti stærð stálgrindarhússins sem staðið hafði á miðri lóðinni. Steypti hringurinn gat verið hvað sem er - síldarþró (samt fulllítill), einhvers konar seinni tíma fiskeldismannvirki ( jú, alveg möguleiki) eða kannski olíugildra kringum tank sem þá væri horfinn (neeee.....fullítill til þess - og þó? ) Enn og aftur fann ég verulega til þess að geta ekki spurt neinn um neitt. Svona staðir svara nefnilega ekki alltaf spurningum - þeir eiga hins vegar til að vekja fjölda þeirra...Allskonar rústir um alla eyrina. Þarna hafa verið mikil mannvirki og stór.Býlið Hánefsstaðir sést til hægri uppi á bökkunum.Þá var komið að þeim rústum sem fyrst voru myndaðar. Eins og áður sagði ákvað ég að koma þarna við í bakaleiðinni og mynda meira. Þarna við sjóinn hafa verið mörg hús, og a.m.k. eitt miklu stærra en þetta. Þarna hafa líka verið stór plön, steypt á landi en úr tré út í sjóinn.Tröppur upp að því húsi sem virðist hafa verið langstærst. Miðað við fjölda, stærð og gerð lagna sem stóðu víða upp úr gólfinu ásamt leifum af milliveggjum og mismunandi gólfbletti giskaði ég á að þarna hefði staðið margskipt hús, líklega íverubraggi - samastaður síldarverkafólks um háannatímann. Lofthæðin, sem vel mátti merkja af þakhæðinni á skorsteininum, studdi þessa tilgátu. Verksmiðjuhús eða pakkhús hefði haft meiri lofthæð, ekki satt? Blátt hjól horfir út fjörðinn sem það sigldi með Norrænu sumarið 2016 á leið í vikuferð til Færeyja. Skyldi það eiga eftir aðra slíka ferð?Svo var komið kvöld, sólin að síga og tími til kominn að halda til baka tíl bíls. Það var ekki grilluð krás þetta föstudagskvöld, heldur kom sonurinn í heimsókn með pylsur og brauð sem hann átti frá kvöldinu áður. Það var snætt og síðan var slegið til rólegheita. Þessi föstudagur var senn liðinn, á laugardeginum ætlaði sonurinn að vakna snemma og aka á Grána inn undir Snæfell, sem ganga skyldi á með góðum hópi. Sjálfur ætlaði ég að aka á sjúkra - ferðabílnum til Vopnafjarðar með hjólið á kerrunni sem fyrr, og þaðan áfram ströndina allar götur til Raufarhafnar en einnig ætlaði ég að ganga út í Rauðanes og skoða mig þar um. Síðan skyldi leiðin liggja um Hófaskarð að Ásbyrgi, þar sem hjólið skyldi tekið af og hjólaður hringurinn um Dettifoss - þ.e. suður eystri veginn að Hólsseli og Grímsstöðum, síðan vestur fyrir Jökulsá og norður nýja veginn og yfirstandandi vegagerð, um Hólmatungur og Hljóðakletta til Ásbyrgis. Síðan þetta og hitt eftir þvi sem tíminn og veður leyfði - og fríið dygði...........en svo bregðast krosstré sem aðrir raftar......-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Ég var snemma á fótum laugardagsmorguninn 15. ágúst - svo snemma að Egilsstaðir voru ekki vaknaðir þegar ég tók mér stutta morgungöngu um bæjarkjarnann. Næstu tvær myndir birti ég um morguninn á FB undir yfirskriftinni: "Egilsstaðir, eins og þú hefur aldrei séð þá."Svona hlýtur honum Palla, sem var einn í heiminum, að hafa liðið þegar hann "vaknaði" á sínum morgni......Eins og áður var komið fram átti mín leið að liggja til Vopnafjarðar í fyrsta áfanga. Ég var búinn að ganga frá hjólinu á kerruna og var tilbúinn til ferðar, en leyfði mér að drolla aðeins meðan bærinn var að vakna. Gráni og sonurinn höfðu lagt snemma af stað inn að Snæfelli enda löng leið að fara og þar átti að taka daginn snemma með fjallgöngu. Mitt síðasta verk fyrir brottför var að fylla ferðabílinn af dísilolíu hjá Orkunni og þar var ég einmitt staddur þegar sonurinn hringdi með slæmar fréttir: Gráni var steindauður á miðjum vegi lengst inni á Fljótsdalsheiði og vildi ekki í gang. Samkvæmt stuttri lýsingu dó hann hreinlega í akstri, einmitt þar sem engar vegaxlir voru til að láta hann renna út á. Þar með lagði hann undir sig heila akrein, staður eins og staur.Ég vissi af langri reynslu að þegar nauðaeinfalt apparat eins og Gráni steindeyr í akstri, þá væi eitthvað mikið að - eitthvað sem varla yrði lagfært með skrúfjárni og skiptilykli lengst inni á fjöllum. Það var samt ekki um annað að velja en að snúa ferðabílnum í gagnstæða átt, halda inn á Fljótsdal og áfram inn á fjöll til að reyna þó að gera eitthvað.Ég skildi kerruna með mótorhjólinu eftir við tjaldsvæðið og hélt af stað. Fyrst þrjátíu kílómetra inn dalinn og síðan upp brekkurnar inn á heiðina sem ég hafði farið hjólandi um á fimmtudeginum í Kárahnjúkaleiðangrinum. Ég tók ekki kílómetrastöðuna á mælinum en af því sem ég mundi frá fimmtudeginum var ég kominn langleiðina inn að afleggjaranum að Laugafellsskála þegar ég sá hilla undir Grána á veginum. Á að giska hef ég því ekið c.a. 25 km. frá vegamótunum niðri á Fljótsdal og þar til ég kom að bílnum. Þar sat drengurinn og var símleiðis búinn að boða forföll í ferðina, því félagarnir höfðu lagt af stað á undan honum á öðrum bíl.Það þurfti að eins lauslega athugun til að sannreyna það sem mig grunaði - að þarna inni á fjöllum yrði ekkert gert að gagni. Kveikjubúnaðurinn í Grána var greinilega bilaður og þannig búnaður yrði ekki lagfærður nema með varahlutum. Svo var hitt líka - kveikjubúnaðurinn samanstendur af nokkrum elektrónískum hlutum og það þurfti að sannreyna, ef mögulegt væri, hver þeirra væri bilaður. Staðan var núll núll.Ég hringdi í vin. Sá var búsettur á Egilsstöðum, öllum hnútum kunnugur þar og gat bent mér á dráttarbílseigendur sem líklegir væru til að geta sótt Grána inn á heiði og komið honum niður í bæ. Aðeins einn svaraði, sagðist geta sótt bílinn síðdegis og vildi fá um 60 þús. fyrir greiðann. Jújú, það var svo sem ekki um annað að velja, en fyrst hann gat ekki komið fyrr en seinnipartinn ákváðum við í sameiningu að ég myndi reyna að draga Grána á einhvern blett þar sem hann væri ekki fyrir umferð og einnig væri hentugt að komast að honum með dráttarbíl. Við sonurinn lögðum svo af stað með Grána í togi þar til við fundum líklegan stað til að snúa á - þeir staðir voru mjög af skornum skammti. Gráni var leystur úr taumi og saman lögðumst við á hann til að ýta honum afturábak út fyrir veg. Að ýta bíl sem er tvö og hálft tonn og að auki með dautt vökvastýri, er ekkert grín. Við hittum ekki á rampinn sem við ætluðum að nota og enduðum með Grána hálfan úti í skurði. Ekki lagaði það stöðuna, og nú kom sér vel að dráttartógið í ferðabílnum var nautsterkt og svo hafði ferðabíllinn eitt aukatonn á Grána og tvöfalda hestaflatölu auk fjórhjóladrifs. Það brakaði nú samt verulega í tóginu þegar við drógum Grána aftur sömu leið upp á veginn. Taka tvö gekk eiginlega enn verr, og nú vorum við heppnir að velta Grána ekki þegar við misstum hann aftur út fyrir rampinn. Slagsíðan var veruleg þegar hnýtt var í að nýju, eins stutt og mögulegt var og ferðabílnum komið fyrir þvert á þjóðveginn. Það kom sér vel að umferðin, meðan á æfingunum stóð, var engin. Handan vegar var vegkanturinn dálítið breiðari en annarsstaðar og ferðabíllinn var keyrður eins langt út í kantinn (eða út fyrir hann) og tæpast mátti. Með því að hnika honum fram og aftur náðist að koma honum á stefnu til baka út heiðina og eftir margar "færur" fylgdi Gráni á eftir og stóð loks eins og hross í taumi aftan í ferðabílnum.Því miður eigum við engar myndir frá þessum barningi því okkur láðist hreinlega að mynda, enda kannski lítill tími til þess.Okkur syninum kom saman um að næsta skref væri að finna hentugan stað til að skilja Grána eftir fyrir dráttarbílinn. Við lötruðum því af stað í leit að slíkum en máttum fara talsverðan veg þar til kom að einum líklegum. Þar stöldruðum við við og spáðum í spilin, enda nóg um að hugsa. Gráni er sjálfskiptur og slíka bíla má yfirleitt ekki draga um langveg né á neinum hraða að ráði. Fátækleg verkfærakista var tekin fram og lagt til atlögu við drifskaftið í Grána - hugmyndin var að aftengja það og hengja upp svo sjálfskiptingin snerist ekki með hjólunum. Það var hins vegar sama hversu mikið ég tók á skrúflyklinum, hann haggaðist ekki. Sama sagan með alla fjóra boltana, enginn þeirra sýndi snefil af samvinnu. Með því að bregða öðrum lykli á lykilinn tvöfaldaðist átakið með þeim árangri að lykillinn brotnaði, án þess að boltinn hreyfðist. Þar með lauk þeirri tilraun og við urðum sammála um að halda áfram aðeins lengra, á lötri til að hita ekki skiptinguna. Hraðinn var c.a. 20 km. út heiðina. Okkur miðaði svona eins og stóra vísinum á klukkunni. Ég hafði farið fram hjá stóru plani snemma á leiðinni inneftir, plani sem virtist hafa verið gert til að geyma vegarefni og/eða vinnuvélar meðan á vegagerðinni stóð ( vegurinn inn að Kárahnjúkum er allur malbikaður). Þangað vildi ég helst koma Grána og stytta með því leið dráttarbílsins til muna. Loks náðum við á þetta plan og lögðum lestinni á því. Á leiðinni þangað hafði hins vegar kviknað ný hugmynd. Ég þóttist, eftir að hafa farið fram og til baka á fimmtudeginum og í þriðja sinn fyrir stundu, gjörþekkja veginn! Meðan ég ákvað að gera aðra tilraun við drifskaftið með lengri skrúflykli sendi ég soninn gangandi áfram veginn, og bað hann að athuga hvort ekki leyndist beygja og brú handan við næstu hæð. Handan brúarinnar átti að vera löng hægri beygja og síðan halli á veginum niður í hvarf. Ekki létu boltarnir í drifskaftinu sig þótt tekið væri á með öllu sem til var. Loksins þegar eitthvað lét sig, var það lykillinn. Hann brotnaði líka, á þann veg sem ég hef aldrei séð skrúflykil brotna á mínum fjörutíu ára ferli. Þar með var draumurinn út, ég tók saman verkfærin og hafði rétt gengið frá þeim þegar sonurinn kom til baka. Lýsingin mín á því sem átti að bera fyrir augu handan hæðarinna var nógu rétt til að vera ekki röng, og þar með vissi ég að við vorum skammt frá brúnum heiðarinnar, þar sem við taka krappar S-beygjur niður í Fljótsdal. Með þá vissu ákváðum við að reyna með öllum ráðum að koma Grána niður af heiðinni og á plan við vegamótin niðri á dalnum. Enn var lagt af stað og þegar halla fór niður var hlutverkum víxlað og Gráni, hálf-hemlalaus þegar hjálparátakið frá vélinni vantaði, var hengdur framan í ferðabílinn. Þannig lötruðum við niður brekkur og beygjur og ferðabíllinn, með sjálfskiptingu í lággír hélt svo vel við þungann ( sem samanlagður var sex tonn) að það lá við á köflum að þyrfti að bæta við hraðann frekar en að draga úr - ég þurfti rétt aðeins að tylla í bremsur öðru hverju. Ofan við neðstu beygju stöldruðum við við dálitla stund meðan við stikuðum með augunum út vænlegan "lendingarstað" og á meðan runnu fram úr okkur nokkrir bílar af mismunandi gerð og stærð - og augljóslega með mismundandi hæfum ökumönnum, því af einhverjum þeirra lagði sterkan fnyk af glóandi bremsum. Sumir höfðu greinilega haft þann hátt á að aka á fullri ferð beinu kaflana en bremsa svo niður af öllu afli fyrir beygjurnar og gefa svo í aftur eftir þær. Það er ekki góð latína á sjálfskiptum bílum og lyktin var eftir því. Við fundum góðan stað til að leggja Grána til hvíldar á planinu við vegamótin. Sonurinn flutti það af dóti sem hann ekki vildi geyma í bílnum, yfir í ferðabílinn. Ég framkvæmdi hugmynd sem orðið hafði til á leiðinni niður brekkurnar, og hringdi í dráttarbílseigandann. Hann var ekki lagður af stað inneftir, svo ég þakkaði honum fyrir góðan vilja en afþakkaði þjónustuna um leið. Það var nefnilega sýnt að með því að koma Grána út í Egilsstaði væri aðeins hálfur sigur unninn. Ég myndi alltaf þurfa að koma honum til Reykjavíkur til viðgerðar, og sú eina leið sem okkur væri fær til þess væri að fá leigða bílaflutningakerru. Þá skipti auðvitað engu mál hvort Gráni stæði á Egilsstöðum og ég væri 60 þús. fátækari, eða hvort hann stæði 30 km. inni á Fljótsdal. Með það hringdi ég í N1 á Egilsstöðum og spurðist fyrir. Þeir voru hins vegar ekki með neina bílakerru til leigu, aðeins smærri kerrur. Þar með var sá draumur úti. Við sonurinn renndum framhjá Hallormsstað út í Egilsstaði, tengdum kerruna með hjólinu á aftan í bílinn og héldum áleiðis til Reykjavíkur. Klukkan var um þrjú þegar við lögðum af stað norðurleiðina í dýrðarveðri.Á leiðinni pöntuðum við bílaflutningakerru með 3,5 tn. burðargetu hjá N1 í Grafarvogi. Hún skyldi sótt þangað að morgni mánudags og skilað sólarhring síðar. Við komum til Reykjavíkur eftir lokun hjá N1, annars hefðum við líklega lagt beint af stað aftur. Þess í stað náðum við einum hvíldardegi í Reykjavík, degi sem að hluta til var varið í gúggl um bilunina í Grána, fáanlega varahluti og fleira þess háttar.Svo rann mánudagurinn 17. ágúst upp og rétt eftir kl. átta vorum við ferðbúnir og mættir til að sækja kerruna:Við lögðum af stað rétt fyrir kl. níu og skiptumst á að aka norður til Akureyrar, þar sem við keyptum vistir til langrar ferðar. Samkvæmt okkar útreikningum áttum við að koma til Egilsstaða milli kl 15 og 16, og okkar björtustu vonir snerust um að leggja af stað þaðan með Grána á kerrunni fyrir kl. 19. Áætlaður komutími til Egilsstaða stóðst nokkurn veginn og um leið og við verðlaunuðum okkur með ís bjó ég kerruna undir flutninginn og ferðina suður, fór yfir dekk og varahjól, og jafnaði loft. Undir kerrunni voru 13" burðardekk og uppgefinn loftþrýstingur í þeim var 94 pund. Til samanburðar var ferðabíllinn með um 40 pund í dekkjunum. Svo var haldið áfram inn Fljótsdal að vegamótum Kárahnjúkavegar, þar sem Gráni beið.Svo var stillt upp og Gráni látinn renna að kerrunni. Ég hafði dálitlar áhyggjur af breidd hans, því séríslenskt smíðaklúður við afturljósafesingar kerrunnar þrengdu hjólabilið en Gráni hins vegar á álfelgum sem gáfu honum yfirbreidd. Það passaði enda, að þegar hann var látinn renna inn á kerruendann rakst annað framdekkið í þennan séríslenska fáránleika og sviptist í sundur. Það sést reyndar ekki á myndinni að neðan, nema hvað Gráni er heldur hnípnari en vanalega. Afganginn af lengdinni var hann dreginn með spili á kerrunni sjálfri auk talíu sem við höfðum meðferðis.Svo þurfti að festa niður og ganga tryggilega frá öllu til langrar ferðar.Strax í fyrsta áfanga, þ.e. á leiðinni út í Egilsstaði, kom í ljós að kerran sveiflaðist til þegar hraðinn fór yfir 60 km/klst. Við urðum því að staldra aðeins við í bænum og draga Grána eins framarlega á kerruna og unnt var (og jafnvel aðeins framar en það...) og að auki fór sonurinn í farangursgeymsluna aftast í honum, tók bæði varahjólið, tjakk og felgulykla ásamt öðru dóti, og raðaði því inn í ferðabílinn. Meira varð ekki að gert en þegar við lögðum á Fagradalinn, næsta áfanga á leiðinni til Rvk, kom í ljós grundavallarbreyting á hegðun kerrunnar, sem nú lá eins og klessa á allt að 80 km. hraða. Klukkan var farin að ganga átta að kvöldi þegar við lögðum af stað frá Egilsstöðum.Myndin hér að neðan er tekin þegar við vorum nýlagðir af stað niður Fljótsdal. Svo tók hvað við af öðru, Fáskrúðsfjarðargöng, Hafnarnes og Stöðvarfjörður. Milli hans og Breiðdalsvíkur ókum við inn í þoku við þverrandi dagsbirtu. Þokunni fylgdi talsverð bleyta og það tók að reyna talsvert á augun þegar á leið. Ferðin var annars tíðindalaus, okkur miðaði sæmilega þótt hraðinn væri ekki alltaf mikill, eða mestur rétt um 70 km/klst. Ferðabíllinn virtist ekki finna mikið fyrir Grána og kerrunni aftaní, enda höfðum við valið suðurleiðina vitandi af þoku- og bleytuspá, eingöngu vegna þess að hún er jú nánast brekkulaus. Það var orðið áliðið kvölds þegar við komum að vegamótunum við Höfn, og við vorum þá þegar farnir að ræða um hvíldarstað. Það var sýnt að ég myndi ekki hafa úthald í að keyra alla nóttina í skyggni sem var á köflum bókstaflega ekki neitt, auk rigningar og vindbelgings. Við þræluðumst samt áfram og sonurinn hafði gætur á stikunum sín megin meðan ég reyndi að fylgja hvítu miðlínunni.Á leiðinni yfir Skeiðarársand ákváðum við að halda áfram að Klaustri og taka smáhvíld þar, enda var ökulagið orðið verulega skrykkjótt. Klukkan var nánast á slaginu tvö þegar við renndum inn á stæði við Klaustur. Það kom sér vel að allur ferðabúnaður sonarins var enn í ferðabílnum. Hann gat því tekið sína sæng og komið sér fyrir í svefnrými Grána á kerrunni meðan ég lagðist til hvíldar í ferðabílnum með vekjarann stilltan á fimm.Klukkan fimm var auðvitað enn svartamyrkur, og það var enn svartaþoka og rigning. Við gleyptum í okkur fátæklegan "morgunmat" og síðan var haldið af stað að nýju. Tíu mínútur yfir fimm var ræst og enn lagt af stað til Rvk. Svo fór smám saman að birta og ég held að myndin hér að neðan sé tekin vestarlega í Eldhrauni, ekki löngu áður en við komum til Víkur. Í Vík var svo ferðabíllinn fylltur af olíu og lausleg mæling sýndi eyðslu um 14,4 ltr/ 100km - heildarþungi ækisins var sex tonn auk kerrunnar. Ekki fannst mér það eyðsla til að kvarta yfir.......Þokunni létti ekki að fullu fyrr en við nálguðumst Hvolsvöll. Við ókum svo í sólskini til Selfoss og þegar við lögðum lestinni hjá Almari bakara á þriðjudagsmorgninum var liðinn sólarhringur síðan við lögðum upp frá Reykjavík. Hann var kærkominn morgunmaturinn ..Við höfðum leigt kerruna í sólarhring og sólarhringurinn var eiginlega runninn út við Hellu. Ég hringdi í N1 í Grafarvogi, lét vita af okkur og lofaði að koma með kerruna milli tíu og hálfellefu. Okkur var því ekki til setunnar boðið og um leið og síðasta bitanum var kyngt hjá Almari bakara lögðum við af stað í síðasta áfangann. Við vorum sammála um að fara Þrengslin til að létta álaginu af Kömbunum af ferðabílnum og beygðum því út við hringtorgið í Hveragerði. Þegar að vegamótunum við Hlíðardal kom, blasti hins veggar við skilti sem gaf til kynna að Þrengslin væu lokuð vegna malbikunarframkvæmda!!! Við bölvuðum í kross, snerum við til Hveragerðis og leituðum logandi ljósi við hringtorgið að einhverri vísbendingu um lokunina, sem okkur hefði yfirsést. Hún var engin, ekkert sem gaf þessa lokun til kynna við Hveragerði.Við lögðum því í Kambana og ferðabíllinn virtist svo sem ekkert finna fyrir þessarri brekku #3 á leiðinni (hinar voru upp frá Vík í Mýrdal og svo upp úr Mýrdalnum vestast, við Dyrhólaey). Klukkan var um hálftíu þegar við renndum í hlaðið við Höfðaborg og hófumst strax handa við að draga Grána af kerrunni. Það gekk hratt, og á meðan sonurinn skipti um ónýta framdekkið skilaði ég kerrunni af mér. Um leið benti ég drengjunum hjá N1 á þennan slæma annmarka á kerrunni sem séríslenska fúskið var breiðum bílum. Þeir tóku vel í athugasemdirnar og rukkuðu ekkert fyrir umframtímann. Gráni var svo dreginn upp í innkeyrslu til aðgerðar. Ég fór strax í að undirbúa næsta ferðalag, því ég var enn í sumarfríi og ætlaði að nýta það til fulls. Kannski man einhver sem les eftir því að ég var með bláa hjólið í þessu ferðalagi því gula Hondan mín var úr leik vegna varahluta sem beðið var eftir erlendis frá. Þeir varahlutir voru komnir í höfn, fóru strax í hjólið og síðan var skipt á kerrunni - niður fór bláa og upp það gula. Miðvikudagurinn 19. ágúst fór í þessar tilfæringar, auk þess að panta frá Ameríku þá varahluti í Grána sem ég taldi þurfa, eftir lauslega skoðun. Um miðjan fimmtudaginn 20. ágúst lagði ég svo enn af stað. Leiðin lá norður í land til að ljúka einhverju af því sem áætlað var þegar Gráni bilaði og öll plön umturnuðust. Sú ferð varð bókstaflega stórkostleg, ekki síðri en vestur - og austurferðirnar dagana og vikurnar á undan. Henni verður lýst næst...... Mon, 02 Nov 2020 16:53:50 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/806438/ Eins og fram kom í niðurlagi síðasta pistils var vandræðagangur á ferðabílnum norður á Drangsnesi þegar halda átti heimleiðis eftir Strandaferð. Þar sem næsta ferð var ekki fyrirhugðuð fyrr en að tæpum mánuði liðnum var nægur tími til lagfæringa, og þær tóku ekki langan tíma þegar varahlutir voru í höfn. Annað mál var með Honduna gulu. Hún átti að fá allsherjar slipptöku eftir stífa ferð og aðra enn stífari framundan. Í þeirri aðgerð brotnaði smástykki á vélinni sem nauðsynlegt var að fá erlendis frá. Afgreiðslufresturinn var lengri en svo að næðist að ljúka viðgerð fyrir brottför, svo bláa Yamaha-hjólið, sem jafnan hefur staðið sig vel, var ferðbúið í staðinn.Svo kom verslunarmannahelgi með samkomubönnum og niðurfellingu viðburða, og þegar við bættist afleitt veður varð þessi vinsælasta ferðahelgi ársins að innihelgi með bóklestri og sjónvarpsglápi. Eftir helgi tók svo við vinna í fjóra daga (sem höfðu verið ætlaðir frídagar en veðrið breytti því) og svo var enn komin helgi. Þá héldu engin bönd, þótt spáin væri í raun jafnafleit og verslunarmannahelgina. Minni för var heitið austur á firði og þangað lagði ég af stað sunnudaginn 9. ágúst.Þann dag var sannkallað skítaveður í Reykjavík. Það hellirigndi og þurrkurnar voru settar í gang um leið og ekið var af stað. Rigningin varð dyggur förunautur og það var fyrst í Álftafirði eystra sem eitthvað fór að draga úr. Það var þó helst í fjarðabotnunum sem minna rigndi, fyrir nesin var stöðugt vatnsveður. Ég hafði ætlað mér að koma aðeins við á Djúpavogi og fá mér kaffi, en þar sem ég var bæði hálfslappur af kvefi og svo rigndi út í eitt, þá hélt ég áfram án þess að stoppa. Það sama gilti um nesin milli Berufjarðar, Breiðdalsvíkur, Stöðvarfjarðar og Fáskrúðsfjarðar. Stöðug rigning fyrir nesin en minna í botnunum. Síðasta nesið slapp ég við vegna Fáskrúðsfjarðargangnanna - en bíðið við: Það var skammgóður vermir!Það var komið fram um kvöldmat þegar ég renndi inn á tjaldsvæðið í Reyðarfirði. Ekki voru margir þar fyrir og ég fann mér ágætt pláss fyrir ækið. Kvefið var að angra mig ásamt hitavellu svo ég fór ekkert út úr bíl eftir að lagt var, heldur beint afturí í kvöldmat og síðan í ból. Þegar ég vaknaði á mánudagsmorgninum fyrir allar aldir var enn þokuslæðingur í fjöllum en það var að mestu hætt að rigna. Heilsan var líka snöggtum skárri, svo ég tók hjólið af kerrunni, skellti mér í úlpu og hjálm og hélt til bakarísins, sem er eitt það fínasta á landinu.Á dagskránni minni, eða "ferðaskránni" - ég var með ákveðnar ferðir í huga en ekki dagsettar, enda réði veðrið fyrst og fremst - var m.a. að hjóla fyrir Vattarnes, úr Reyðarfirði yfir í Fáskrúðsfjörð. Það er sú leið sem göngin leystu af hólmi, malbikuð að mestu en ekki þó alveg. Leiðin er frekar fáfarin núorðið en hún er falleg í góðu veðri og útsýnið gott. Frá bænum var að sjá þokkalegasta veður út með firði svo ég gallaði mig og hélt af stað. Sundfötin vou í farangrinum, ef ég næði einhverri laug á leiðinni sem ég hefði ekki áður farið í. Það gilti reyndar bæði um laugina í Fáskrúðsfirði og á Stöðvarfirði, hvorug hafði nokkurntíma verið opin á þeim tíma sem ég renndi í gegn.Þegar út fyrir Þernunes var komið sýndi það sig sem ekki sást frá þéttbýlinu fyrri beygjunni á firðinum, að kólgan sem sást úti fyrir fjarðarmynninu og lá yfir fjöllunum við norðanvert mynni Reyðarfjarðar, lá einnig yfir Vattarnesi og nágrenni. Ég fann ekki nafn á býlinu hér á myndinni, en það er semsagt utan til við Þernunes:Að neðan er horft frá sama stað út eftir firði í átt til Vattarness og líklega er það býlið að Hafranesi sem sést ofan vegar.Þarna úti í grámanum, yst á nesinu var svartaþoka. Henni fylgdi talsverð rigning sem var greinilega ekki nýbyrjuð, þarna var jú búið að rigna allan sunnudaginn áður. Fyrir nesið er malarvegur, sem er virðingarheiti því "moldarvegur" væri réttara nafn. Vegurinn hafði vaðist upp í leðju sem fljólega litaði allt brúnt, bæði hjólið, skóna og skálmarnar á gallanum mínum. Þegar ég kom inn í Fáskrúðsfjörðinn ( án þess að sjá nokkurn tíma glitta í eyjuna Skrúð ) og kom að kirkjustaðnum Kolfreyjustað, langaði mig að líta á kirkjuna en gat engan veginn farið að sýna mig fólki, svo forugur sem ég var. Leiðin lá því beint inn í bæ og á þvottaplan þar sem ég gat skolað af mér og hjólinu með spúlslöngu. Sundlaugin var lokuð og af því sem ég gat lesið þar um var að skilja að hún væri yfirleitt ekki opin, nema þá örstuttan tíma í einu endrum og sinnum. Ég mátti því halda af stað að nýju, fyrir fjarðarbotn og fyrir nes þar sem rigndi jafnvel enn meira en áður. Ég var gríðarlega feginn þegar loks grillti í Lönd, utarlega í Stöðvarfirði en ekki alveg jafn glaður yfir ómerktri lausamöl á viðgerðarblettum Vegagerðarinnar......og svona til að halda mér við efnið, var gatan gegnum þorpið upprifin að hluta og ein drullufor auk ótölulegs fjölda af holum. Skemmtileg svigbraut fyrir mótorhjól...Sundlaugin í Stöðvarfirði var opin og þangað hélt ég. Ekki var fjölmenninu fyrir að fara, ég deildi lauginni með tveimur fullorðnum konum sem reyndust afar skemmtilegur félagsskapur, ekki síst er í ljós kom að önnur þeirra átti bæði ættir og ættingja vestur við Djúp. Ég varð að biðja laugarvörðinn afsökunar á rennblautum gallanum mínum, sem ég skildi eftir frammi á gangi í stað þess að fara með hann inn í klefa. Þegar ég svo kom fram eftir rúmlega klukkutíma pottlegu lágu brúnleitir taumar frá gallanum inn eftir ljósmáluðu steingólfi gangsins. Ég ítrekaði afsökunina, klæddi mig í hráblaut fötin og hélt af stað "heim" til Reyðarfjarðar, að þessu sinni um göng. Á Reyðarfirði var veðrið orðið mun skárra en á syðri fjörðunum og allt að þorna upp. Ég skreið undir feld til að ná úr mér hrollinum þar til tími væri tilkominn að grilla kvöldsteikina. Þokan læddist inn aftur þegar kvöldaði og steikin var snædd innandyra.Upp rann þriðjudagur 11. ágúst. Nú var ´ann brostinn á með sannkallaðri engilblíðu svo gallinn, gasþurrkaður frá deginum áður, var tekinn af snaga, hjólið ræst og haldið af stað í fyrsta áfanga dagsins. Ég fór Þórdalsheiði, milli Reyðarfjarðar og Skriðdals, sumarið 2018 en þá af Skriðdal niður í fjörðinn. Vegurinn liggur um Áreyjadal og er brattur og grýttur. 2018 var ég á Suzuki V-Strom hjólinu glænýju og hrósaði happi yfir að fara niður en ekki upp. Nú var ég á hjóli sem þoldi mun meira jask og var betur varið að neðan, svo ég lagði óhikað á brattann. Um Áreyjadal liggur raflína frá Fljótsdalsvirkjun að álverinu í Reyðarfirði sem eflaust fæstum þykir augnayndi, en þá var bara að horfa framhjá henni því nóg annað var að sjá. Á myndinni er horft frá neðanverðum dalnum til Reyðarfjarðar.Áreyjadalur er sundurskorinn af miklu hamragili, stórkostlegri náttúrusmíð.Þegar yfir háheiðina kom, á breiðu skarði, batnaði vegurinn til muna og er neðar dró og Skriðdalur nálgaðist blöstu við þessi litbrigði í grunnu gili Þórudals. Þarna áði ég stutta stund. Handan Skriðdals sér til Hallormsstaðaháls og handan hans er Fljótsdalur. Hornið sem sér í lengst til vinstri er Þingmúli.Ég hjólaði fram Skriðdal á malbiki og er því sleppti og ofar dró var fljótlega komið að tengingu vegarins um Öxi. Þá leið fór ég í fyrsta sinn sumarið 2018 og svo aftur í maílok 2019 á leið til Seyðisfjarðar í Norrænu. Í þeirri ferð var hitinn á Öxi núll gráður og hvít jörð. Nú var öldin önnur og hitinn líklega um 14-15 gráður. Vegurinn var holóttur en bláa hjólið kvartaði ekki og ég var svo sem ekkert að spana leiðina. Tíminn var nægur, ég reyndi frekar að njóta augnabliksins og hleypti öllum fram úr sem á eftir komu. Ég átti svo sem nóg af myndum frá Öxi úr fyrri ferðum og tók því engar á leiðinni, en hér að neðan er mynd tekin sumarið 2018 og svo önnur frá maí ´19: Þegar niður af Öxi kom í Berufjörðinn var þar sama veðurblíðan, dálítil dalalæða um miðjan fjörð en bjart að sjá úteftir. Ég renndi út á Djúpavog og fékk mér kaffi í Löngubúð í góðum félagsskap. Að því loknu sneri ég til baka fyrir fjörð og áleiðis til Breiðdalsvíkur. Utarlega í Berufirði norðanverðum, skammt utan við eyðibýlið Streiti, er þetta minnismerki neðan vegar. Ég áði þarna stutta stund, gekk niður að vörðunni og las á plötuna, sem vitnaði um sorglega atburði. Afleiðingarnar svona atburðar urðu svo, á þeim tíma sem ártalið vísar til, oft enn skelfilegri en slysið sjálft, fyrir þau sem eftir lifðu...Um þennan atburð má á nokkrum stöðum finna lesefni, þó stutt sé. Ég var kominn yfir í Breiðdal, á slóðir sem nú skyldu kannaðar ítarlega. Fyrst þurfti að taka bensín á Breiðdalsvík. Svo lá leiðin fram dalinn þar sem áður var "Þjóðvegur eitt" áður en vitringunum hugkvæmdist að að í stað þess að leggja nýjan veg um Breiðdalinn væri einfaldara og hagkvæmara að færa bara þjóðveg eitt niður á firðina þangað sem búið var að malbika hvort eð var, og fella svo nýju Fáskrúðsfjarðargöngin inn í planið. Þar með gátu menn barið sér á brjóst og sagt: " Nú er búið að malbika allan hringveginn" án þess að malbika svo mikið sem einn metra. Við sem ekki erum jafnmiklir snillingar lofum almættið fyrir að ekki skuli hafa verið búið að malbika veginn fyrir Melrakkasléttu áður en nýi vegurinn um Hófaskarð komst á teikniborðið, því þá mætti gera ráð fyrir að hringvegurinn "Númer eitt" lægi þar....Semsagt, ég hjólaði fram dalinn að kirkjustaðnum Heydölum. Þar liggur tenging yfir á veginn um Suðurbyggð, veg sem liggur af Númer eitt sunnan Breiðdalsvíkur og fram dalinn sunnanverðan. Þetta er malarvegur, sveitabæjaleið sem er skemmtileg því margt er þar að sjá Því miður tók ég allt of lítið af myndum í hringnum en eitthvað þó. Leiðin lá líkt og sjá má á kortinu að neðan, þar sem komið er út Berufirði til Breiðdalsvíkur og frá þorpinu inn að Heydal, yfir á Suðurbyggðarveg og fram hann fram í Breiðdal. Þar sneri ég við ( af því að Suðurbyggð var svo skemmtileg leið) og hjólaði til baka sömu leið, þó með viðkomu í Fagradal, fallegu dalverpi með reisulegu eyðibýli og alls kyns skemmtilegu dóti. Frá Fagadal hjólaði ég svo aftur niður á Suðurbyggðarveg og sem leið lá niður á Númer eitt, aftur til Breiðdalsvíkur og aftur að Heydölum en nú beina leið inn dalinn og upp á Breiðdalsheiði.Ég veit ekki hvort nokkur maður skilur þessa lýsingu, en það á ekki að skipta máli því fáir eða enginn les hvort eð er....Á myndinni að neðan er horft fram ( inn) Breiðdal, frá innri vegamótum Suðurbyggðarvegar. Malbikaði vegurinn var áður Þjóðvegur eitt. Býlið að Fagradal. Það er dálítið gaman að sjá hvernig fjallið í baksýn skýtur kryppu uppúr þokunni.Við útihúsin í Fagradal, litlu neðar en íbúðarhúsið, var þessi forláta ljósavél í hálfföllnum skúr. Vélin virtist þó í betra lagi en skúrinn og finna mátti af henni "ferska" dísilolíulykt. Kannski var þessi einhvern tíma heimilsbíll í Fagradal. Hafi svo verið, er allavega langt síðan. Hann - eða það sem eftir er af honum - liggur í móa skammt neðan bæjarins, stutt frá heimtröðinni.Varla er sá dalur til sem ekki rennur á um, og Fagridalur er engin undantekning. Hann er þarna í baksýn og áin sem um hann rennur nýtur liðsstyrks af annarri sem rennur um Fossdal, litlu norðar. Sameinaðar renna þær svo um þetta fallega gil með enn fallegri fossi, sem því miður myndaðist illa í lækkandi sól beint í linsuna.Eftir að hafa lokið hringnum um Breiðdal hélt ég aftur frá Breiðdalsvík sömu leið fram að Heydölum en hélt nú beint áfram um hinn gamla Þjóðveg eitt áleiðis að Breiðdalsheiði. Á leiðinni fór ég fram hjá mótum vegarins fram Norðurdal en þar sem degi var farið að halla ákvað ég að geyma hann til næstu ferðar, enda talsvert svæði um að fara. Brekkurnar upp á Breiðdalsheiði hljóta að hafa verið friðaðar einhvern tíma, því þótt ég myndi lítið frá því að ég fór þetta sumarið 1986 þá rámaði mig þó í brekkur og beygjur sem í minninu voru nákvæmlega eins og þá....Ég fór smám saman að skilja "snillingana" hjá Vegagerðinni sem sáu þann kost vænstan að færa vegnúmer eitt niður á firðina sem áður var búið að malbika. Þennan veg hefði þurft að endurbyggja algerlega, hefði átt að bæta hann og malbika. Það var auðvitað mun einfaldari og ódýrari leið að breyta nokkrum vegskiltum.Uppi á há-heiðinni er þessi kofi, ásamt upplýsingaskiltum. Útsýnið var frekar takmarkað en stutt var í tengingu vegarins um Öxi og þar með var einum hring lokað.Ég hjólaði niður Skriðdal í átt til Egilsstaða og það hvarflaði að mér að fara Þórdalsheiðina aftur til baka til Reyðarfjarðar. Mig var hins vegar farið að svengja og þar sem enginn veislumatur var til í ferðadrekanum, en mér fannst ég eiga skilið slíkan eftir fínan ferðadag, þá langaði mig að athuga opnunartíma verslana í Egilsstöðum. Við mót Þórdalsheiðar stoppaði ég og dró upp símann, en þar var þá ekkert netsamband. Símasambandið var hins vegar ágætt svo ég hringdi til Reykjavíkur til að fá upplýsingar um opnunartíma búða í Egilsstöðum! Það sýndi sig að með því að slá dálítið í gæti ég náð í Nettó. Það gekk eftir og klyfjaður veislumat hélt ég frá Egilsstöðum niður til Reyðarfjarðar. Ekkert varð þó úr eldamennsku, því ég fékk símtal frá Neskaupstað, þar sem vinir voru að búa sig út að borða og buðu mér að slást í hópinn. Það varð úr, og ég fékk fínt að borða í Beituskúrnum í fjörunni skammt frá mínum gamla vinnustað í Dráttarbrautinni. Kvöldinu var svo eytt í litlum en góðum hópi og það var farið að skyggja þegar ég sneri til baka um göng og lagðist um síðir til svefns í ferðabílnum á tjaldsvæðinu í Reyðarfirði---------------------------------------------------------------------------------------------------------Á eftir þriðjudegi kemur miðvikudagur - það er óumdeilt. Ég var snemma á fótum líkt og áður, og veðrið var enn það sama - sól og blíða. Fyrirheit dagsins var einfalt: Í dag skyldi Viðfjörður heimsóttur ef mögulegt væri. Sumarið 2018 fór ég í Vöðlavík á "nýja" hjólinu ( sem þá var sannarlega nýtt) í þoku og nær engu skyggni fyrr en niður í sjálfa víkina kom. Í bakaleiðinni langaði mig að kanna Viðfjörð líka en þar sem leiðin er nokkuð drjúg og þokan var þykk, þá ákvað ég að geyma Viðfjörð til betri tíma. Nú, tveimur árum seinna var búið að laga skiltið og ryðja burt þokunni. Ég brunaði á bláa hjólinu frá tjaldsvæðinu út Reyðarfjörðinn, um Eskifjörð, út Helgustaðahrepp og spýttist upp á heiðina til Vöðlavíkur, en af henni liggur vegurinn til Viðfjarðar. Ekki hafði ég lengi hjólað þegar Paradís opnaðist og ég hugsaði með mér: "Hva...bara strax kominn í Viðfjörð!"Svo fór ég að hugsa....Þetta gat varla verið Viðfjörður. Þarna var allt eitthvað kunnuglegt. Sekúndubrot leið þar til ég uppgötvaði að ég var að horfa ofan í Vöðlavík. Auðvitað! Ég hafði ekki séð Vöðlavík 2018 fyrir þoku fyrr en ég kom niður í hana, svo þetta fallega sjónarhorn var mér framandi. Ég stoppaði þarna góða stund og naut útsýnisins.Vegurinn hlykkjaðist áfram út heiðina og Vöðlavík seig afturfyrir hægra hornið. Leiðin var frekar grýtt og óslétt en enginn farartálmi fyrir gott hjól. Svo kom þar að vegurinn lá undir brattri hlíð sem minnti á Kinnina gömlu í Breiðadalsheiðinni vestra. Sá var þó munurinn að þessi "Kinn" sneri öfugt við þá vestari en við endann lá leiðin um skarð. Handan við það skarð blasti þessi sýn við. Þarna sá ég Viðfjörð í fyrsta skipti, og enn gat ég verið almættinu þakklátur fyrir að úthluta mér endalausri veðurblíðu. Svona var veðrið t.d. þegar ég kom í fyrsta sinn til Neskaupstaðar vorið 1985 og sú tilfinning hefur fylgt mér alla tíð síðan og orðið til þess að mér finnst Neskaupstaður með fallegri bæjum. Hundrað aðra staði gæti ég nefnt....Þegar niður fyrir brekkurnar var komið var greinilegt að vegurinn hafði nýlega verið lagaður talsvert. Til vinstri hillir undir stórhýsið í Viðfirði sem ekki var aðeins bóndabýli heldur einnig gistiheimili, þegar þjóðbrautin til Neskaupstaðar lá um heiðina og síðan um sjóveg.Fyrir mjóum botni Viðfjarðar er fjörukambur og innan hans sjávarlón, opið í annan endann til fjarðarins. Yfir lónið hefur verið gerð myndarleg göngubrú. Hún sveiflaðist reyndar dálítið til, svo mikið að ég þorði ekki öðru en að stinga símanum í vasann og styðja mig yfir með báðum höndum. Húsið er nýlega endurbyggt og er mjög reisuleg bygging eins og sjá má.Ég gekk fjörukambinn alla leið yfir að rótum Barðsness ( t.h.). Ytri hluti Barðsnessins blasir við frá Neskaupstað og þeirri sjón var ég vanur enda fáir staðir tilkomumeiri þegar sígandi sól roðar Rauðubjörg, yst á nesinu. Innri hlutann var ég hins vegar að sjá í fyrsta sinn,.líkt og annað sem fyrir augu bar.....og frá kverkinni Barðsnessmegin má vel sjá hversu mjór Viðfjörður er í botninn. Ljósi bletturinn er líklega bátaskýli enda var lítill bryggjustúfur rétt hjá.Þar sem Barðsnesið byrjar....Litla húsið á miðri mynd er vatnsaflstöð sem framleiðir rafmagn fyrir Viðfjarðarbæinn. Hvers vegna Viðfjörður heitir Viðfjörður má líklega ímynda sér af myndefninu neðst hægra megin....Allt gott tekur enda og (alltof) brátt var kominn tími til að halda til baka. Myndin hér að neðan er tekin úr skarðinu sem áður var nefnt og sýnir þann kafla vegarins sem mér fannst minna á Kinnina vestra. Svo liggur leiðin fram grænu brúnirnar til vinstri og frá horninu þar blasir Vöðlavík við vinstra megin. Dalurinn sem sér til í fjarska er upp af víkinni. Hitt fannst mér dálítið skrýtið, þegar ég stoppaði þarna uppi og skoðaði mig um, að menn skyldu hafa valið vegstæðið um heiðina í stað þess að fara frá Vöðlavík niðri við fremsta bæ í víkinni ( Karlsstaði) fram Dysjardal, dalinn sem sér til næst á myndinni og þaðan upp í skarðið. Að sumarlagi hefði maður valið þá leið en það má vera að snjóalög hafi ráðið vegstæðinu. Mögulegt er að meðan dalurinn hafi verið fullur af snjó hafi fjallsbrúnirnar verið auðar.Ég dundaði við að setja þessar hugrenningar í kortið hér að neðan. Rauða leiðin er núverandi vegstæði (dálítið ónákvæmt á kortinu en ég held að það sé réttara svona), sú bláa væri þá leiðin frá Karlsstöðum í Vöðlavík fram Dysjardal og svo hefði jafnvel mátt hugsa sér veginn liggja af öxlinni ofan Karlsstaða beint inn í Dysjardal. Mér fannst þetta skemmtileg hugrenning yfir kókómjólk og ostaslaufu í áningarstað á heiðinni.....Svo var það allt að baki og Reyðarfjörður blasti við handan heiðar. Í þriðja sinn fór ég fram hjá silfurbergsnámunni að Helgustöðum, í þriðja sinn gaf ég sjálfum mér loforð um að skoða hana í næstu ferð. ( fyrst fór ég á Grána út Helgustaðahreppinn sumarið 2017, svo á nýja hjólinu 2018) . Þegar ég hafði íhugað hvernig eyða mætti síðari hluta dagsins, fannst mér tilvalið að fara aftur yfir til Neskaupstaðar og líta enn einu sinni Barðsnesið frá vitanum þar. Veðrið var enn það sama og þótt ekki skini kvöldsól á Rauðubjörg var útsýnið jafn himneskt og alltaf áður (nema þegar maður sá hvorki vitann né tærnar á eigin skóm fyrir þoku). Þegar ég bjó í Neskaupstað 1985-6 var Shellsjoppan ein helsta menningarmiðstöðin. Á þeim örfáu árum sem liðin eru síðan hefur margt breyst og nú er Shellsjoppan orðin Olíssjoppa, og Olíssjoppan sem var er orðin gistiheimili. Mig langaði að rifja upp gamlar minningar á Shellsjoppunni en fann þær ekki, því svo miklu hefur verið breytt innandyra að ég gat ekki tengt við neitt. Keypti mér þess vegna bara appelsín og súkkulaði og settist út í sólina sunnanmegin við húsið (sjávarmegin, á bekk við borð þar sem ekki var nein slík aðstaða fyrir 35 árum) Þar sat ég og naut tilverunnar og minninganna meðan appelsínið hitnaði og súkkulaðið bráðnaði. Ég mátti til að hringja í gamlan kunningja sem ég vissi að átti frístundaaðstöðu ofarlega í bænum. Hann var á staðnum og bauð samstundis í kaffi. Þeir voru þar reyndar tveir, gamlir kunningjar og gaman að hitta tvo fyrir einn....Þegar kom að því að halda til baka langaði mig að reyna Oddsskarðið, jafnvel þótt á því lægi þokuslæðingur. Gömlu göngunum var ég þrautkunnugur og einnig hafði ég farið veginn yfir sjálft Oddsskarðið ( þ.e. háskarðið) nokkrum sinnum meðan ég bjó í Neskaupstað. Nú langaði mig að vita hvort leiðin væri fær og renndi því uppeftir, troðnar (og reyndar malbikaðar) slóðir upp Oddsdal, Blóðbrekkurnar og upp að göngum. Vegurinn yfir leit hins vegar svona út, og þar sem ég gat ekki greint vegna þoku hvort þetta væri eini skaflinn á leiðinni lét ég þarna staðar numið. Við athugun á gömlu göngunum kom í ljós að þau voru harðlokuð og greinilegt að þangað inn var engum boðið.Á bakaleiðinni mætti ég Þýskara á BMW hjóli, sem ég hafði mætt nokkrum sinnum áður. Ég gaf honum bendingu um að leiðin væri blind. Hann veifaði á móti og hélt áfram. Ég hefði eflaust gert það sama....Á leiðinni til baka til Reyðarfjarðar kom ég við á útsýnispalli á Hólmahálsi (Hólmanesi). Þaðan er gott útsýni út yfir fjörðinn og sérstaklega athyglisvert að sjá hvernig þoka síðdegisins skreið inn fjörðinn og lagðist yfir Vöðlavíkurheiðina, sem fyrr um daginn hafði verið heið. Það hefði verið lítið gaman að leggja á heiðina nú og lítið þaðan að sjá....Svo var allt í einu komið kvöld, og því fylgdi að sjálfsögðu grillveisla fyrir einn, þar sem grillað var góðmeti úr Nettóbúðinni á Reyðarfirði. Þar á eftir kvöldganga og síðan nætursvefn. Dagskráin sem ég hafði haft í huganum fyrir fjarðasvæðið var tæmd, og nýjar áskoranir framundan.---------------------------------------------------------------------------------------------------------Fimmtudagur 13.ágúst. Samkvæmt skilmálum Útilegukortsins mátti gista fjórar nætur samfellt á sama tjaldsvæði. Þessar fjórar nætur hafði ég nú nýtt og því var að morgni öllu hafurtaski pakkað saman, hjólið sett á kerru og haldið af stað. Ekki var þó farið langt, heldur aðeins rúma 30 km. að tjaldsvæðinu á Egilsstöðum. Ekki er það þó á Útilegukortinu en m.t.t. fyrirhugaðra ferða næstu daga var það miðsvæðis. Ég keypti tvær nætur á svæðinu, kom bílnum fyrir, tók hjólið af og gerði ferðaklárt. Þarna á Egilsstöðum hitti ég líka soninn, sem kominn var austur á Grána gamla, eldri Econoline-ferðabílnum mínum sem aldrei var seldur. Sonurinn ætlaði að nýta fimmtudaginn í að hlaupa á einhverja fjallspíru í Seyðisfirði.Mín leið lá hins vegar inn að Kárahnjúkum. Þangað hafði ég aldrei komið, þrátt fyrir góðan vilja og fögur fyrirheit. Til að fara nú ekki alltaf sömu leiðina fram Fljótsdal ákvað ég að fara inneftir að norðanverðu, um Fellabæ (enda er malarvegur þeim megin og malarvegir eru skemmtilegir). Ég er ekki sérstaklega kunnugur á efri leiðum Fljótsdals og þegar ég kom að skilti sem vísaði inneftir og á stóð "Kárahnjúkar" og "Snæfell", þá hugsaði ég sem svo að þótt ég færi inn að Kárahnjúkum þá ætlaði ég nú ekki að fara alla þá óraleið sem mér fannst að hlyti að vera inn að Snæfelli. Þegar ég svo kom inn að vegamótunum innundir Skriðuklaustri, þar sem vegurinn hlykkjast upp hlíðina og svo fram Fljótsdalsheiði, stóð þar skilti sem á stóð: "Kárahnjúkar 61" og "Snæfell 58" Eitthvað hafði fennt yfir mín fræði með árunum, því ekki átti ég von á að lengra væri inn að Kárahnjúkum en að Snæfelli, sem mér fannst vera næst heimsenda. Ég reiknaði í fljótheitum út bensímagn bláa hjólsins, sem ég þekkti að því að geta verið eyðsluhít ef of hratt væri hjólað. Ég var búinn með rúma þrjátíu km, svo lægju fyrir tvisvar sextíu og loks aðrir þrjátíu til baka. 180 km. áttu að sleppa vel, ég hafði áður fengið aðvörunarljós um lága bensínstöðu eftir 175 km. en líka eftir 200 km. Það var því um að gera að hjóla sem mest á 90.....Það var nokkuð bjart yfir heiðinni, dálítill vindur en ekki til baga og ferðin inneftir var ævintýri. Líkt og svo oft áður í ferðalaginu var ég á alveg nýjum slóðum og þurfti að reyna að skoða sem mest á alltof stuttum tíma. Yfirleitt er ég nokkuð viss um að ég sé aðeins að sjá staði og hluti í FYRSTA sinn en ekki EINA, og skoða því frekar í stóru samhengi til að byrja með. Þegar inn að Kárahnjúkum kom var líka ágætt að hafa æfingu í að skoða hluti í STÓRU samhengi....Nújæja....Kannski var ekkert Spánarveður þarna innfrá, en mér skilst líka að Spánarveður sé frekar fátítt á þessum slóðum.Þetta hógværa og yfirlætislausa nafn á skíthúsi var mér framandi.....Mér varð, eins og svo oft áður, hugsað til vegmerkinga eins og "Torleiði". Rétt þegar útlendingar eru búnir að stauta sig fram úr því orði (og pottþétt ekki með aðstoð yngstu kynslóðar Íslendinga) þá kemur "Hreinlætishús". Svo sannmælis sé gætt er rétt að taka fram að stutt frá þessu skilti var annað sem á stóð WC. Málhreinsunarmenn innan Landsvirkjunar hafa því aðeins haft hálfan sigur....Venjulegir fólksbílar á leið yfir stífluna virðast ósköp litlir....Það hvessti meira á heimleiðinni og að auki fór að rigna dálítið. Mig var farið að langa í kaffi svo ég renndi niður að skálanum við Laugafell. Hann reyndist afar veglegt og reisulegt hús, þar sem hægt var að kaupa kaffi og fleira. Ég nýtti mér það og áði þarna í hálftíma eða svo.Ég var kominn til Egilsstaða fyrir kvöldmat og án þess að bensínaðvörunarljós hjólsins kviknaði. Við sonurinn borðuðum saman hamborgara í N1 sjoppunni og eftir kvöldmat var enn hjólað af stað. Ég átti ókannaðar leiðir frammi í sveit og hélt þangað þrátt fyrir rigningarúða. Leiðin lá fram Skriðdal, ekki þó fyrrum Þjóðveg eitt heldur handan dalsins, meðfram Hallormsstaðahálsi þangað sem heitir Norðurdalur ( og má ekki rugla saman við þann Norðurdal sem gengur inn frá Valþjófsstað á Fljótsdal) Inn af "okkar" Norðurdal, og í framhaldi af honum gengur Geitdalur. Þangað lá leiðin.Í dalsmynninu eru enn bæir í byggð, en ég hélt beint inn að þeim innsta sem brúklegur vegur lá til. Augljóslega er henn ekki lengur í byggð.Ég myndaði bæina í bakaleiðinni og hér að neðan er sá sem ber nafnið Geitdalur, ef mér skjátlast ekki.Utan við Geitdal er bærinn Þorvaldsstaðir. Reisulegt býli, þar sem ekið er þétt um bæjarhlaðið. Því miður eyðilagðist nærmyndin sem ég tók af Þorvaldsstöðum og ég á aðeins þessa, sem tekin er nokkurn veginn miðja vegu milli bæja:Neðsti bær í dalnum er Flaga, rétt við vegamótin. Þar virtist einnig vera búið myndarbúi:Leiðin sem ég fór þetta fimmtudagskvöld var nokkurn veginn svona:Hér ætla ég að setja punktinn yfir I-ið að sinni. Það var enn fimmtudagur þótt liðið væri á kvöldið og veðurspá fyrir næsta dag, föstudag, var framúrskarandi. Þá skyldi farið í Loðmundarfjörð, meðan sonurinn gengi í Stórurð með félögum. Sá kafli er í vinnslu. Fri, 25 Sep 2020 10:20:51 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/806201/ Eins og kom fram í niðurlagi fyrri hluta var viðdvölin á Ísafirði áætluð u.þ.b. tveir sólarhringar. Áróra mín og afaskottið Emma Karen voru þar staddar og við höfðum ákveðið að gera eitthvað skemmtilegt saman. Við náðum skemmtilegri sundlaugarferð til Bolungarvíkur og enn skemmtilegra borðhaldi á pizzastað á Ísafirði, þar sem EK fann grímu í hundstrýnislíki í dótakörfu og þegar hún hafði mátað var ekki við annað komandi en að mamma mátaði líka:Svo náði ég einni ferð um Óshlíðina, milli Bolungarvíkur og Hnífsdals. Vegurinn er orðinn afar illa farinn og versnar hratt. Það styttist í að hann verði alveg ófær, sem er leitt því í góðu veðri er þetta skemmtileg leið, þótt löngu tímabært hafi verið að gera göngin sem leystu hann af hólmi. Það hefði sannarlega mátt gerast nokkrum mannslífum fyrr....Ég smellti líka af nokkrum myndum á tjaldsvæðinu í Tunguskógi. Ekki bara til að sýna ágætt svæði heldur einnig til að sýna hreint fráleita nýtingu þess. Á Siglufirði hafa þeir tekið upp á að reita niður svæðið og leigir þá hver sinn afmarkaða reit. Í Tunguskógi ægði öllu saman, hjólhýsum, Landkrúserum og tjöldum með túristabíl við hliðina. Svo horfði maður á ferðafólk hverfa frá, þar sem álitlegir blettir voru uppteknir af lúxusjepppum hjólhýsaeigenda. Útkoman: Tapaðar tekjur tjaldsvæðisins ....Þegar leið á fimmtudaginn 9. júlí var kominn tími til að halda af stað að nýju. Ferðinni var heitið til Drangsness, eins og áður kom fram, og í matarkistunni var úrvals grillkjöt úr Bónus. Þegar ég var kominn langt inn eftir Djúpinu uppgötvaði ég hins vegar að allt meðlætið hafði gleymst ( svona er að hitta allt of marga sem maður þekkir í búðinni ). Sem betur fór átti ég nokkra spotta til að toga í og svo átti sjúkrabíllinn talsvert af ónotuðum hestöflum. Hvorttveggja nýtti ég mér og náði til Drangsness ekki seinna en korteri eftir lokun búðarinnar. Ég hafði hins vegar aflað mér leyfis til að banka á dyrnar, því búðarstýran var inni að ganga frá vörum. Þetta vissi ég gegnum spottana mína, sem lágu suður til Reykjavíkur og þaðan norður á Drangsnes. Þar á bæ var til nóg af ágætis meðlæti og enn meira af kexi og nammi, svo ég fór út klyfjaður bæði nauðsynjum og óþarfa....Síðan var slegið upp grillveislu fyrir einn ( eins og svo oft áður), næst tók við kvöldrölt um þorpið (eins og stundum áður) og svo bóklestur og svefn.Föstudagurinn 10. júlí heilsaði með dálitlum rigningarúða, enda var ámóta þungbúið og á myndinni að ofan, frá kvöldinu áður. Ég dró því aðeins að ferðbúast því búist var við þurrki með morgninum. Það gekk eftir og rúmlega níu var lagt úr hlaði á Hondunni. Ferðinni var sem fyrr heitið á enda allra þeirra vega sem að byggðum liggja í Árneshreppi. Ég hjólaði frá Drangsnesi fyrir Bjarnarnesið og fyrsti viðkomustaðurinn var Kaldrananes, þ.e. kirkjan. Þangað kom ég sumarið 2012 og þá stóð yfir viðgerð á kirkjunni, sem virtist ganga mjög, mjög hægt ef marka mátti ellihruma vinnupalla......Nú, átta árum síðar, hafði miðað allnokkuð þótt enn væri talsvert í land: Ég hafði ekki langa viðdvöl á staðnum, leiðin lá fyrir Bjarnarfjörð, norður með Balafjöllum til Kaldbaksvíkur. Vegurinn var með allra besta móti, sléttur en þó dálítið laus og greinilegt að ekki var langt síðan heflað hafði verið. Norðan við eyðibýlið Eyjar, rétt áður en beygt var inn í Kaldbaksvík, veitti ég athygli einhverju gulu sem lá í stórgrýttri fjörunni. Við skoðun sást að þarna var allstór plastbauja með einhvers konar rafeindabúnaði, mölbrotin af briminu. Ekki kunni ég skil á apparatinu, né hvar það hafði mögulega verið, svo ég lét ógreinilega mynd duga:Þokunni til fjalla var heldur að létta þegar ég kom til Kaldbaksvíkur og fjallasýnin að hreinsast. Það er harla lítið varið í að koma til Kaldbaksvíkur og sjá ekki stórfenglegt Kaldbakshornið (mið- mynd). Norðan við Kaldbaksvík er svo Veiðileysufjörður með býlinu Veiðileysu, og þar er neðsta myndin tekin í örstuttu nestisstoppi.Næst tók við Veiðileysuháls og handan hans Reykjarfjörður og Djúpavík. Ég mátti til að stoppa og smella mynd af gamla Suðurlandinu, sem eitt sinn var flóabátur á Faxaflóa en endaði sem verkamannabraggi á Djúpavík.Á leið um víkina greip mig kaffiþorsti svo ég áði við hótelið, tók af mér bagga og spurðist fyrir. Jú, kaffi var velkomið en ekki til að tala um að fá að borga fyrir það. "Hér er kaffið frítt" var mér sagt. Ég lýsti áður móttökunum í Breiðavík....hér var önnur afskekkt vík hinumegin á Vestfjarðakjálkanum en viðmótið var það sama - og af því mér fannst ekki viðkunnanlegt að drekka frítt kaffi á hóteli keypti ég mér dýrindis súkkulaðitertu með rjóma og öllu. Veðrið, sem sífellt fór batnandi, kórónaði svo stundina....Á leið frá Djúpavík út með Reykjarfirði norðanverðum myndaði ég býlið að Naustvík, sem mér finnst eitt af fallegri og myndrænni eyðibýlum landsins.Næst var komið að Gjögri. Þar ætlaði ég að heilsa upp á elsta fiskibát landsins Hönnu ST. ( sem einhversstaðar er talin smíðuð árið 1899, þótt eflaust viti það enginn með vissu) Ég hef áður myndað hana í vörinni sinni en nú var þar engin Hanna. Ég hitti mann og náði stuttu spjalli, þar sem m.a. kom fram að Hönnu væri róið til strandveiða frá Norðurfirði. Ég sneri mér svo einn hring og myndaði það sem bar fyrir augu....Svo var haldið áfram frá Gjögri inn í Trékyllisvík og þaðan um Eyrarháls ( ég vona að ég fari rétt með) að Eyri í Ingólfsfirði. Þar stendur gömul síldarverksmiðja sem reist var af stórhug í kjölfar risaverksmiðjunnar á Djúpavík. Ekki skóp nú Eyrarverksmiðjan eigendum sínum mikið gull, enda byggð of seint, þegar síldin var að færa sig til og hverfa af þessum áður gjöfulu veiðislóðum. Við verksmiðjuna hafa verið sett um mjög góð kynningarskilti ásamt ljósmyndum frá liðinni gullöld:Fyrir botni Ingólfsfjarðar er samnefndur bær. Þar er ekki lengur föst búseta en bænum er vel við haldið og líklegast er þar fók meira og minna frá vori til hausts, líkt og á flestum álíka stöðum nyrðra. Flestar jarðirnar eru hlunnindajarðir að einhverju marki og þeim hlunnindum er alla jafna sinnt. Í fjarðarbotninum standa nokkrir bátar í mismunandi ásigkomulagi. Þegar ég fór þessar slóðir sumarið 2012 myndaði ég þann stærsta, sem eitt sinn hét Hrönn KE en síðast Kría ÍS (eða ST) og sagði söguna af kynnum mínum af honum frá því fyrir mörgum árum. Þá sýndist mér bátnum vera við bjargandi ef gengið væri í verkið....en það var svo sem engin ástæða fyrir menn að ganga í það verk - Hrönnin hafði lokið sínu dagsverki, komin upp á kamb þar sem hún fúnaði og sprakk. Stórviðgerð á svona bát er ekki framkvæmd nema honum sé ætlað hlutverk - og hans hlutverki var s.s. lokið. Fyrri myndirnar eru frá 2012, þær seinni frá því í sumar:Áður en áfram er haldið langar mig að bæta hér við klausu sem ég skrifaði sumarið 2012, eftir ferðina á Strandir. Þessa klausu má finna hér til hægri á síðunni í lengri færslu sem merkt er júlí 2012. Þar eru skýrð kynni mín af Hrönninni, og það sem ég hugsaði þegar ég sá hana standa á kambinum í Ingólfsfirði:"Inni við botn Ingólfsfjarðar stendur samnefnt eyðibýli, í ágætri hirðu og sumarnotkun. Fyrir miðjum botni stóðu nokkrir bátar á fjörukambinum og einn þeirra vakti sérstaka athygli. Þar var komin 1601, Hrönn, fyrrum KE en nú ST. Raunar var varla hægt að lesa neitt að gagni nema nafnið á stýrishúsinu, en það var svo sem alveg nóg. Ég var oft og lengi búinn að reyna að afla mér upplýsinga um afdrif þessa fallega, fjögurra tonna dekkbáts án árangurs. Svo þegar ég loks hitti mennina sem hefðu getað sagt mér allt sem ég vildi vita, mundi ég ekki eftir að spyrja. Það var líklega árið 1988 sem Hrönnin var í Bolungarvík, í eigu Flosa og Finnboga Jakobssona. Þeir höfðu keypt bátinn til að hirða af honum kvótann og restin var til sölu á því verði sem þá gekk fyrir kvótalausa trébáta - sama og ekkert! Ég var kominn með aðra höndina á bátinn þá en þar sem annar - heimamaður - hafði verið búinn að biðja um hann á undan og sá var ákveðinn í að taka hann, missti ég af kaupunum. Hrönnin var smíðuð í Stykkishólmi árið 1978 og var því aðeins um tíu ára gömul, með um sextíu hestafla Vetus/Peugeotvél. Mér fannst þá grátlegt að hafa misst af þessum bát, hefur alla tíð fundist og finnst enn. Ekki síst er það grátlegt þegar örlög þessarrar fallegu fleytu eru þau að grotna niður á fjörukambi norður í Ingólfsfirði. Á sínum tíma hefði ég hiklaust selt sálina fyrir bátinn þarna við bryggjuna í Bolungarvík, nú er hann líklega "beyond the point of no return" eins og alltof margir velbyggðir trébátar sem grotna niður í vanhirðu víða um land."Þannig var nú það. Það var ekki stoppað lengur við Hrönnina, enda hálfgrátleg sjón orðin. Ég hjólaði út með Ingólfsfirði norðanverðum og nú brá veginum heldur til hins verra. Hjólið fann sem betur fór ekki mikið fyrir því, ég þræddi milli hola og steina enda þurfa tvö mjó dekk ekki mikið pláss. Utarlega í firðinum er þessi kross í grjóturð ofan vegar. Ekki eru finnanlegar neinar haldbærar heimildir um tilurð hans, sögur hafa verið sagðar án sönnunar enda mega góðar sögur síst líða fyrir sannleikann. Allt um það, krossinn er þarna, hvítmálaður og bjart yfir honum.Á neðri myndinni, sem tekin er út fjörðinn má sjá allt til Drangaskarða..:Þegar Ingólfsfirði sleppir tekur við Seljanes, milli hans og Ófeigsfjarðar. Á Seljanesi er sögunarvirki þar sem Drangamenn, sem einnig eiga Seljanes, unnu rekavið og vinna kannski enn, í samkeppni við innflutt timbur BYKO og Húsasmiðjunnar. Svo var hjólað yfir í Ófeigsfjörð, um lágan háls undir lágu Seljanesfjalli. Ég var svo heppinn að kannast lítillega við landeigendur og hlunnindabændur í Ófeigsfirði, kynni sem öfluðu mér kaffibolla og kökubita. Það er ekki ónýtt að eiga slíka kunningja í áningarstað á löngu ferðalagi.Þótt vegarendi í Ófeigsfirði sé að sönnu úti við Hvalá, þá ákvað ég að minn vegarendi væri við Húsá, þar sem hún fellur til sjávar í breiðum ósi rétt norðan við bæinn. Ósinn var ófær hjólinu og auk þess var ég búinn að fara utar áður á bíl, svo ég taldi réttlætanlegt að snúa við á bökkum Húsár. Myndin hér að neðan er tekin af Seljanesi, á leið til baka inn í Ingólfsfjörð. Á henni má sjá fyrrum stórbýlið að Munaðarnesi, sem er ysti bær utan Eyrar, þ.e. sunnan (austan) fjarðar. Reyndar eru Munaðarnes og Ingólfsfjörður (jörðin) einu bæirnir sem enn standa við fjörðinn auk Eyrar.Á myndinni hér að neðan er Valleyri í Ingólfsfirði, rétt innan Seljaness. Þarna var snemma á síðustu öld rekin lítil síldarverkunarstöð í eigu Norðmanns. Einnig mun hafa verið verslun um tíma á Valleyri.Svo var hjólað til baka fyrir Ingólfsfjörð, um Eyri og yfir hálsinn til Trékyllisvíkur og sem leið lá til Norðurfjarðar, útgerðar og verslunarstaðar við norðvestanverða Trékyllisvík. Úr botni fjarðar liggur vegur um lágan háls og síðan undir vestanverðu Krossnesfjalli til Munaðarness. Þar var sá annar af þremur vegarendum sem fyrirheitnir voru.Á leiðinni til Munaðarness staldraði ég aðeins við og myndaði inn eftir Ingólfsfirði. Í forgrunni eru tóftir og líklega eru þar leifar býlis að Hlöðum, skv. korti. Handan fjarðar, nærri myndjaðri hægra megin er Valleyri.Horft frá Munaðarnesi til Drangaskarða. Sólarlag á þessum slóðum þegar skörðin bókstaflega loga, er ógleymanlegt öllum sem séð hafa.Ég hjólaði heim að bæjarhliðinu og sneri þar. Óviðkomandi er ekki ætlað lengra enda óþarfi - vegurinn endaði við hliðið. Rétt ofan þess var borð með bekkjum, ætlað ferðamönnum til áningar. Ég nýtti mér aðstöðuna.Enn myndað frá Munaðarnesi yfir Ingólfsfjörð allt til Ófeigsfjarðar. Seljanes ber í rafmagnsstaurinnÞá var vegarenda númer tvö náð og einum banana gerð skil að auki. Ekkert að vanbúnaði, nú skyldi hjólað aftur til Norðurfjarðar og þaðan austan Krossnesfjalls að vegarenda við býlið Fell. Allt var það vandalaust og rétt utan sundlaugarinnar á Krossnesi er skilti við veginn sem bendir til fjörunnar. Á skiltinu stendur "Þrjátíudalastapi" en hann er náttúrufyrirbæri undir bökkunum ofan fjöruborðsins. Um Þrjátíudalastapa er til þjóðsaga, sem lesa má HÉR.Það er ekki löng leið út að Felli og þegar ég nálgaðist býlið kom í ljós að einnig þar var fólk. Mér reiknaðist svo til að á nær öllum jörðum sem á annað borð voru hýstar að einhverju marki, hvort sem þar var gamalt íbúðarhús eða nýrri sumarbústaður, væri fólk. Langflestar þessara gömlu bújarða voru þannig í einhverri hirðu, og það var svo sannarlega mikið líf að sjá, þótt eflaust séu fáir á svæðinu yfir veturinn, og varla nema þeir sem enn hafa þar fasta búsetu. Hús að Felli voru t.d. mjög vel hirt og snyrtileg og gaman þangað heim að horfa.Frá garðshliðinu að Felli sneri ég myndavélinni inn Trékyllisvík og myndaði Reykjaneshyrnu handan víkur. Undir henni eru bæirnir Litla- og Stóra Ávík. Toppurinn hægra megin myndi vera Örkin en handan hennar er Kjörvogshlíð ig Reykjarfjörður.Með þriðja og síðasta vegarendann að baki var hjólinu snúið inn hlíð að nýju. Ekki var þó farið langt því sundlaugin að Krossnesi var opin og í henni nokkuð af fólki. Mér fannst tilvalið að skola af mér vegarykið og skella mér í sundlaugina og heita pottinn. Það var afskaplega notaleg hvíld eftir jask dagsins, því langmest af þeim rúmum hundrað og sextíu kílómetrum sem ég hafði lagt að baki yfir daginn á misgóðum malarvegum, hafði ég hjólað standandi og skrokkurinn var örlítið tekinn að þreytast....eða kannski var það bara huglæg þreyta, heilinn að segja manni að nú væri kominn tími til að verða dálítið þreyttur. Ég veit það ekki, það hafði verið svo gaman að ferðast um svæðið og ná þessum þremur vegarendum að þreyta hafði bókstaflega ekki hvarflað að mér. Ég átti samt eftir rúma hundrað kílómetra ófarna til baka til Drangsness. Eftir sund og pottlegu sem samtals tók á annan klukkutíma kom ég við á bensínstöðinni í Norðurfirði og fyllti hjólið af bensíni. Svo var dólað suður eftir, áleiðis "heim" í bílinn á Drangsnesi. Á leiðinni inn Reykjarfjörð hvarflaði að mér að toppa ferðalagið og sundferðina með gala-kvöldverði á Hótel Djúpavík. Ég hætti hins vegar snarlega við það þegar ég sá bílafjöldann fyrir utan - það var greinilegt að fleiri höfðu fengið þessa ágætu hugmynd og orðið á undan mér að framkvæma hana. Ég mátti samt til að mynda Suðurlandi gamla enn betur, því nú fer hver að verða síðastur að ná myndum áður en það hrynur í duft. Hrörnunin er orðin mjög hröð og líklega ekki nema svona fimm ár þar til skrokkurinn hrynur alveg saman. Ég lagði hjólinu og gekk kambinn neðan verksmiðjunnar með hjálminn á mér því krían gaf óspart til kynna að ég væri ekki velkominn á hennar ótvíræða yfirráðasvæði. A.m.k. eitt vænt högg fékk ég ofan í hjálminn eftir beittan kríugogg og hefði ekki viljað taka á móti sendingunni berhöfðaður.Á myndinni hér að neðan sést inn í vélarrúm Suðurlandsins, enda er stb. síðan að hálfu leyti horfin úr ryði. Það mátti glögglega sjá báðar sveifar gufuvélarinnar og gufuketilinn framan við. Á kringlótta opinu beint uppaf aftanverðum katlinum hefur svo reykháfurinn setið. Vélin var tveggja þjöppu (strokka) og framleiddi 350 hestöfl. Suðurlandið þótti alltaf afleitt skip og eflaust hefur það komið að bestum notum þegar búið var að leggja því þarna í fjörunni við síldarverksmiðjuna stóru á Djúpavík og gera úr því gistiskýli fyrir verkafólk.Klukkan var um hálfníu þegar ég renndi upp að ferðabílnum á tjaldsvæðinu á Drangsnesi og ellefu tímar sléttir liðnir frá bottför um morguninn. Ég átti nóg að borða og gerði því góð skil en svo var snemma skriðið í ból. Frábær föstudagur var að baki...Laugardagurinn reyndist ekki alveg jafn frábær - a.m.k. ekki í byrjun. Þegar hjólið hafði verið sett á kerruna og bundið fast, og allt var tilbúið fyrir brottför og heimferð til Reykjavíkur, neitaði ferðabíllinn algerlega að fara í gang. Hann hafði tvisvar áður í minni eigu sýnt viðlíka tilburði en alltaf vitkast á endanum. Nú varð hins vegar engu tauti við hann komið. Það er hvorki hátt til lofts né vítt til veggja í vélasal ferðabílsins og ekki auðvelt að komast að hlutunum. Eftir miklar vangaveltur afturábak og áfram, og gúggl um amerískar Econoline - vandamálasíður var ég orðinn nokkuð viss um hvað amaði að. Búnaðurinn sem stjórnaði hitanum á glóðarkertunum var ekki að skila sínu. Það eina sem ég gat gert var að bíða eftir að búðin opnaði kl. 11 og vona að þar væri til einhver startvökvi eða ámóta eldfimur vökvi sem gefa mætti dísilvélinni í nefið. Í bakhöndinni hafði ég svo alltaf hjólið, ef renna þyrfti lengri vegalengd eftir slíkum vökva, og þá helst til Hólmavíkur. "Plan C" var svo að renna á hjólinu til Reykjavíkur eftir varahlutum, hjóla svo norður aftur með þá og reyna að koma þeim í á staðnum. Ég hitti tjaldvörðinn og tryggði mér leyfi fyrir stöðu bílsins í nokkra daga, færi svo.Svo varð klukkan ellefu, búðin opnaði og ég fann einn brúsa af þessum fína bremsuhreinsi. Bremsuhreinsir er ákaflega eldfimur, næstum eins og startvökvi og ég hafði áður notað þannig vökva til að ná í gang tregum vélum. Ferðabíllinn ætlaði nú samt ekki að samþykkja meðalið með góðu, en þegar lækka var farið í brúsanum og voltunum á rafgeymunum farið að fækka náðist hann loks í gang með hökti og glamri. Tjaldsvæðið hvarf að mestu í reyk en sem betur fór var hæg gola svo loftið hreinsaði sig fljótlega. Ég var líka fljótur að láta mig hverfa og það var ekki drepið á vélinni fyrr en heima við Höfðaborg, fjórum klukkutímum síðar.Endir. Sun, 06 Sep 2020 17:07:08 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/806127/ Laugardagur 4. júlí. Lagði af stað úr Reykjavík með kerru og mótorhjól um Dali og Bjarkalund, og um Hálsa í Flókalund. Ferðinni var heitið til Patreksfjarðar, þar sem bílnum skyldi lagt við tjaldsvæðið nokkrar nætur meðan hjólið yrði brúkað til ferðalaga um merkisslóðir í nágrenninu. Ferðin var tíðindalaus í Flókalund, þrátt fyrir leiðinlega malarkafla yfir hálsana, Ódrjúgs-og Hjalla-. Í Gufufirði var aðkoma að brú í botni fjarðar svo mishæðótt að allt ækið, bíll, kerra og hjól, fékk högg og hentist til. Í speglunum var þó ekki annað að sjá en að allt væri á sínum stað svo ég hélt áfram án þess að kanna neitt frekar. Þegar ég svo áði í Flókalundi og hugðist fá mér kvöldmat kom í ljós að gafl kerrunnar hafði - einhversstaðar á leiðinni - opnast til hálfs, og glerfín, nýsmíðuð rennibraut fyrir hjólið var horfin. Líklegt þótti mér að gaflinn hefði raskast á leið yfir holótta hálsana, en þó enn líklegra að hoppið í Gufufirði væri ástæðan. Allt um það, ekki var um annað að velja en snúa við og aka til baka, svo langt sem þyrfti til að finna rennuna. Einhversstaðar hlaut hún að liggja og ég vonaði tvennt: Að enginn hefði lent í að aka á hana liggjandi á veginum og skemmt bílinn sinn, og svo hitt að sá hinn sami - eða einhver annar - hefði ekki tekið brautina og fleygt henni út fyrir veg. Þá gæti orðið þrautin þyngri að koma auga á hana. Ég ók í fúlu skapi fyrir Vatnsfjörð, Hjarðarnes, Kjálkafjörð, Litlanes og - viti menn! Þegar ég ók inn á brúna yfir Mjóafjörð (inn af Kerlingarfirði) lá þar eitthvað torkennilegt á veginum sem sást talsvert langt að. Þegar nær dró sást að þar var komin rennan mín góða, liggjandi þvert yfir aðra akreinina. Hún reyndist óskemmd með öllu, utan smáhrufl eftir bíl sem greinilega hafði ekið yfir hana. Til allrar hamingju hafði stjóri hans hins vegar ekki stöðvað til að fjarlægja þennan tveggja metra langa aðskotahlut af veginum, og í því lá mín heppni. Ósegjanlega feginn kippti ég rennunni upp á kerruna opg gekk nú betur frá henni en fyrr. Eftir 10-15 mínútna akstur var ég aftur kominn í Flókalund og gat pantað og etið minn hamborgara sáttur og sæll.Eftir matinn var haldið áfram til Patró og komið þangað á miðju kvöldi. Ég fann ágætan stað fyrir bílinn og kerruna við tjaldsvæðið og við tók gönguferð um bæinn í einmunablíðu. Það var svo afskaplega notalegt að leggja sig um kvöldið því veðurspá sunnudagsins var afar hagstæð til ferðalaga.Sunnudagurinn 5.júlí heilsaði með sólskini, líkt og lofað hafði verið. Hjólinu var snarlega kippt af kerrunni, svo var snarast í gallann og lagt af stað um níuleytið að morgni. Ég hjólaði/ók fyrir Patreksfjörð með stuttri við komu í Skápadal, þar sem Garðar gamli er óðum að verða ryði að bráð. Svo lá leiðin um Skersfjall til Rauðasands og út að vestasta bæ, Lambavatni. Þar býr vinafólk sem nauðsynlegt var að heilsa upp á, en að sjálfsögðu voru allir í önnum þótt sunnudagur væri, enda yfirstandandi heyskapur og svo gefa mjólkandi kýr í fjósi engan afslátt af sínum venjum og þörfum! Viðstaðan var því stutt það augnablikið, áður en haldið var áfram áleiðis út að Skaufhól með stefnu á fyrrum býlið að Brekku.Þangað er greið leið út fyrir Skaufhól en utar liggur slóðin að hluta í sandi og sandur er ekki gott undirlag fyrir mótorhjól. Ég elti hjólför eftir bíl meðan þeirra naut, enda sandurinn stífari í hjólförum. Svo urðu þau ógreinilegri, ég tapaði slóðinni og augnabliki síðar sat hjólið jarðfast í sandinum. Til að losa það og snúa varð að leggja það á hliðina og snúa því flötu, sækja svo spýtnabrak ofar á sandinn (þar sem var rönd af rusli eftir síðasta stórbrim á háflóði), leggja timbur undir standara og dekk og reisa hjólið upp aftur. Með því að þjappa með fótunum rönd fyrir framhjólið tókst að komast af stað að nýju og til baka að bílförunum. Þar með var björninn unninn en út að Brekku fór ég ekki í þetta sinn.Skaufhóll "gnæfir" eina 35 mtr. yfir utanverðan Rauðasand en vegna flatneskjunnar er útsýni af honum stórkostlegt. Ég lagði af stað í fyrstu "fjallgöngu" sumarsins og var hróðugur að komast upp án þess að fá hjartaáfall. Síðast kom ég á Skaufhól árið 1987 en útsýnið var nokkuð það sama og "styttan" af Ólafi heitnum Thors stóð á sínum stað.Það var komið hádegi þegar ég kom aftur að Lambavatni og þessi "frábæra" tímasetning afturkomunnar færði mér skyr og brauð í hádegismat hjá því öndvegisfólki sem þar býr. Eftir kveðjur og þakkir var Hondan ræst og haldið á hinn vegarendann, þ.e. Melanes, innst við Rauðasand. Þar er rekin gistiþjónusta, tjaldsvæði og lítil nestis- og "gleymskuvöru" verslun þar sem kaupa má kaffi. Ég nýtti mér það og uppskar ágætis spjall við Ástþór bónda og konurnar í afgreiðslunni. Í nesti keypti ég mér svalafernur og pakka af Ritzkexi, sem síðar kemur við sögu. Vegna sólarhitans var ekki mögulegt að geyma neitt á hjólinu sem gat bráðnað og því var súkkulaðikex útilokað.Svo var enn ræst og lagt af stað í næsta áfanga. Rauðisandur kvaddur og hjólað til baka um Skersfjall og Skápadal að mótum Kleifaheiðar. Þar var beygt upp á heiðina og hjólað sem leið lá yfir á Barðaströnd. Við vegamót sunnan heiðar sem áður voru merkt "Siglunes" en eru nú ómerkt, var beygt út á afleggjarann og haldið lengra út eftir Barðaströnd, þar sem ekki er talin "alfaraleið". Vegurinn liggur fyrir Haukabergsvaðal og vestan við hann í átt til sjávar aftur. Undir Skriðnafellsnúp beygir vegurinn til suð-suðvesturs í átt til Sigluness, sem á myndinni sést í fjarska. Þar var vegarendi og honum skyldi náð. Á Siglunesi var fyrrum búið góðu búi á a.m.k. þremur bæjum. Útræði var einnig mikið enda stutt á góð mið, og haft var á orði að " ...sá sem frá Siglunesi rær, landi nær" Nú eru á Siglunesi aðeins tóftir og steypt veggjabrot, utan einnar hlöðu sem þokkalega stendur og kofarústar við sjóinn. Við aðkomuna að nesinu hefur verið reist minnismerki um síðustu ábúendur. Á grundunum innan nessins er haganlega hlaðin fjárrétt, eftirtektarverð fyrir þráðbeinar línur. Eftir stutta göngu og nesti að Siglunesi var haldið til baka inn strönd. Farið var hjá eyðibýlinu Hreggstöðum, sem virtist í þokkalegri hirðu, og innan þess stóð stór skemma við veginn. Líklega var hún leifar fyrrum grásleppuvinnslu, en sá tími var greinilega liðinn og þessi verklega bygging grotnaði smám saman, hurðir skakkar og gler sprungið.Svo lá leiðin til baka um Kleifaheiði til Patreksfjarðar og út Raknadalshlíð út í bæ. Ég átti eftir að ganga frá leigunni á náttstæðinu fyrir bílinn til þriggja nátta og kaupa mér eitthvað í gogginn. Að því frágengnu var enn haldið af stað, nú um Mikladal til Tálknafjarðar þar sem mig hafði um árabil langað að koma út á Suðureyri, sunnan fjarðar. Á Suðureyri eru talsverðar minjar um hvalstöð sem þar stóð á fyrstu áratugum síðustu aldar, og mig hafði lengi langað að skoða þessar minjar. Sjá: https://www.westfjords.is/is/westfjords/index/the-deserted-whaling-station-in-sudureyri-1Leiðin út með Tálknafirði sunnanverðum er afar falleg. Mikil skógrækt er á jörðinni Hvammeyri og enn utar er jörðin Lambeyri. Þegar þangað var komið tóku á móti mér tveir heimalningar sem komu hlaupandi að hjólinu og vildu gjarnan þiggja eitthvað góðgæti. Því miður átti ég ekkert handa þeim nema Ritzkexið frá Melanesi (sem áður var áminnst) en þegar ég opnaði pakkann, sem eðli málsins samkvæmt var búinn að ferðast frá Melanesi yfir Kleifaheiði, út á Siglunes og til baka á Patró og síðan út ekkialltofgóðan veginn í Tálknafirði, þá reyndist innihaldið aðeins musl. Lömbin hnusuðu, hristu hausinn en sneru sér svo við og gáfu skít í mig í bókstaflegri merkingu. Litskrúðurar landnámshænur í nágrenninu sýndu meiri kurteisi og hámuðu í sig mylsnuna. Ef saltbragð var af eggjunum næstu daga veit ég hverju er um að kenna.....Þegar út að Suðureyri kom blasti við skilti:Það hafði tekioð mig mörg ár að manna mig upp í að fara út á Suðureyri og skoða leifar hvalstöðvarinnar - ýmist var tíminn of naumur, farartækið ekki rétt eða eitthvað annað sem hamlaði. Auk þess hef ég alls ekki verið á þessum slóðum á hverju sumri, langt því frá. Svo loksins, þegar allt féll saman, var búið að loka eyrinni fyrir ferðamönnum. Ég settist á stein ofan við keðjuna og át nestið mitt, volgan Svala og rest af Ritzmylsnu.Það var ekki um annað að velja en að halda til baka með skottið milli lappanna. Á leiðinni til baka myndaði ég safnið hans Stefáns heitins á Innari - Lambeyri (eða svo vildi hann kalla slotið) Stefán á Innari - Lambeyri vildi gjarnan láta líta á sig sem "sérvitring". Ég var dálítið kunnugur honum og hefði notað annað orð. Stefán lýsti húsið sitt með heimagerðri rafstöð í bæjarlæknum. Þótt hann sjálfur sé genginn virtist rafstöðin ágætlega virk, því á sólbjörtu sumarkvöldi logaði ljós í stofu....Ég myndaði einnig fleiri kofa á ströndinni, svo og hluta skógræktarinnar að Hvammeyri.Mér fannst tilvalið að renna aðeins út í þorpið Sveinseyri við Tálknafjörð og athuga opnunartíma sundlaugarinnar. Hann reyndist rúmur svo ég sneri við, skrúfaði frá öllum 37 hestum gulu Hondunnar og þeysti yfir á Patreksfjörð eftir sundfötunum. Síðan aftur um Mikladal til Tálknó og í sundlaugina. Þar náði ég tæpum klukkutíma í pottinum og fróðlegu spjalli við Bílddæling sem um árabil var Ísfirðingur í ábyrgðarstöðu auk þess að sitja á alþingi. Hann er nú kominn á eftirlaun og loks "frjáls" eins og félagi hans á Bíldudal söng og syngur enn.Heimferðin til Patró eftir pottleguna var tekin rólega enda kvöldblíðan einstök og tækifærið var notað til að líta á gamlan skíðaskála á Mikladal, þar sem fátt var eftir af fyrri tíma fögnuði...Mánudagurinn 6. júlí hófst og endaði á sólskini. Ég lagði snemma af stað því framundan var löng dagleið. Eins og daginn áður hjólaði ég fyrir Patreksfjörð og um Skápadal að Hvalskeri. Nú var hins vegar ekki beygt upp á Skersfjall heldur haldið áfram út ströndina. Fyrsti viðkomustaður var eyðibýlið að Vatnsdal, innan Örlygshafnar. Ég hafði um árabil ætlað að koma þar við en aldrei orðið úr fyrr en nú. Í Vatnsdal bjó Guðmundur Kristjánsson, áður í Breiðavík og einn þeirra sem tóku þátt í björgunarafrekinu við Látrabjarg 1947. Mikil saga er honum tengd, sem að hluta má lesa um í "Þrautgóðir á raunastund", 3 bnd. bls. 229-232. Þessi saga dró mig að Vatnsdal og ég myndaði býlið til minningar: Frá Vatnsdal hélt ég áfram um Örlygshöfn ( en sleppti safninu að Hnjóti) og allar götur út í Kollsvík. Þar kannaðist ég við fyrrum ábúendur og eftir að hafa rennt út að hinu býlinu í víkinni, Láganúpi, sem er á vegarenda, þáði ég kaffisopa í Kollsvík.( Á myndunum hér að ofan er Láginúpur fyrst, þá sýn frá Láganúpi inn eftir víkinni og loks sést til býlisins að Kollsvík. Á hvorugum bænum er lengur veturseta)Eftir kaffið í Kollsvík hélt ég til baka um Hænuvíkurháls og myndaði yfir samnefnda vík, þar sem sér alla leið inn til Patreksfjarðar, þ.e. þorpsins. Á neðri myndinni sér til Sellátraness og Ólafsvita, sem lesa má nokkur orð um HÉRNæst á dagskrá var Breiðavík. Þar hafði ég aðeins ekið hjá á leið að og frá Látrabjargi, en aldrei komið við. Nú skyldi úr því bætt og ég renndi í hlað. Gekk frá hjólinu, lagði frá mér þann hluta gallans sem ég gat verið án, þ.e. efri hlutann, og gekk til húss. Mig langaði í kaffi sem var auðfengið, en móttökurnar voru slíkar að ég mátti til að dvelja aðeins lengur og pantaði mér því mat þótt komið væri talsvert fram yfir hádegi. Allt var þarna ákaflega fínt, hreint og snyrtilegt og móttökurnar ekkki ólíkar því sem týndi sonurinn hefði loks ratað heim....Að "hádegismat" loknum var enn hjólað af stað, um Hvallátra til Bjargtanga. Þar voru nokkrir ferðamenn fyrir, þó eflaust ekki nema lítið brot þess fjölda sem á þessum tíma sækir staðinn í óbreyttu árferði. Ég gerði líkt og í Breiðavík, lagði hjólinu og fleygði frá mér þeim fötum sem ég mátti vera án, því hitinn var nær óbærilegur annars. Á bjargbrúninni stóu nokkrir lundar og virtu fyrir sér mannfólkið af ámóta forvitni og þeir voru sjálfir skoðaðir. Mér fannst líka stórmerkilegt hvað mávarnir (þó aðallega fýllinn) gat haldið sér á litum syllum í berginu, jafnvel með tvo stálpaða unga með sér. Ungarnir virtust reyndar aðallega halda sig undir foreldrinu en fyrirferðin var samt talsverð. Þetta var ótrúlegt að horfa á og ég eyddi talsverðum tíma í vangaveltur um rýmisgreind fugla. Hávaðinn var líka gríðarlegur og það má alveg minnast á "ilminn" sem lagði fyrir vit þegar gengið var nærri brúninni og golan stóð af henni í andlit.Eftir gönguferð um bjargbrúnina lagðist ég í sólbað dálitla stund, því ég bókstaflega kveið því að klæðasta gallanum að nýju og halda af stað. Það kom þó að því að ekki mátti dvelja lengur, dagurinn flaug áfram og enn var margt eftir að skoða. Ég lagði af stað að nýju en milli Hvallátra og Breiðavíkur beygði ég inn á afleggjara sem liggur 12 km. til suðausturs, til Keflavíkur yst á Rauðasandi. Vestan Keflavíkur er Keflavíkurbjarg sem einnig er austasti hluti samstæðunnar sem í daglegu tali er kölluð Látrabjarg. Í Keflavík er mikil náttúrufegurð, þar var áður býli og útræði. Nú er þar ágætt björgunarskýli, Guðrúnarbúð. Vegurinn liggur um heiði, þar sem heita Stæður og var ágætur framan af en versnaði til muna er nær dró brúnum Keflavíkur. Niður í sjálfa víkina og að skýlinu var hálfgerð torfæra en gekk þó ágætlega. Göngufólk var við skýlið en hvarf fljótlega til heiða og eftir það átti ég heiminn einn.....( Mér fannst útrunni súpupakkinn sérstaklega skemmtilegur, ekki vegna ártalsins heldur dagsetningarinnar, sem var afmælisdagurinn minn. Þennan dag átti ég sextugsafmæli)Á leiðinni til baka um Stæður, tók ég eftir skilti sem vísaði með afleggjara til suðurs og stóð á "Geldingsskorardalur" Ég vissi að sá dalur hafði komið mikið við sögu við björgunarafrekið 1947 og mátti til að líta þangað. Kaflinn er innan við tveir kílómetrar og vegurinn þokkalegur en upplifunin - þ.e. fyrir þann sem einhvern áhuga hefur á sögunni - var einstök.Svo lá leiðin til baka til Breiðavíkur, um Örlygshöfn og Hafnarmúla ( þar sem ég leit aðeins á leifarnar af Sargon, sem enn sjást) og allar götur til Patreksfjarðar. Það var farið að halla frábærum degi og hungrið farið að sverfa að. Ég skellti mér í heita pottinn í sundlauginni og pantaði mér svo pizzu á veitingastaðnum "Vestur" sem stendur nærri tjaldsvæðinu. Ég gat því lagst til svefns í sjúkrabílnum saddur og sæll með enn einn vel heppnaðan ferðadag. Á morgun tæki annar við....Þriðjudagur 7. júlí. Veðrið á Patró var ekki það sama þennan morguninn. Það var lágskýjað, hálfkuldalegt og hann blés stíft inn fjörðinn. Hjólið var komið á kerruna, allt var ferðbúið. Ekki átti þó að ferðast langt í fyrsta áfanga, heldur aðeins yfir Mikladal, um Tálknafjörð og Hálfdán til Bíldudals. Þar skyldi hjólið tekið af og hjólað um Ketildali út í Selárdal. Þegar til Bíldudals kom varð strax ljóst hvert Patreksrjarðarsólin hafði farið. Hún hafði aðeins verið árrisulli en ég og var þegar komin á undan mér til Bíldudals. Ég bjóst til ferðar í Spánarveðri.Frá Bíldudal eru aðeins 25 km. út í Selárdal, allt á malarvegi og þótt hann væri ágætur á köflum voru aðrir kaflar hans aðeins þeim mun verri, holóttir og ósléttir. Hjólið finnur sem betur fer ekki mikið fyrir slíku og það leið ekki á löngu þar til ég stöðvaði á kambinum neðan ysta bæjar í Selárdal, Króks. Næsti bær innan við Krók er Skeið, eða Kolbeinsskeið. Ég skoðaði bæinn árið 2012 því þá voru uppi áform um að endurbyggja hann. Nú var því lokið, en reyndar skilst mér að gamli bærinn hafi verið svo illa farinn að ekki hafi þótt gerandi að byggja hann upp. Húsið sem nú standi sé því endurgerð þess gamla á sama grunni. Hvort sem er, er sómi að húsinu. Það gamla má m.a. sjá HÉR. Ég má svo til að setja hér fyrst myndir sem ég tók af húsinu sumarið 2012:....og svo þær sem ég tók í sumar. Eins og sjá má er vel að verki staðið:Að Brautarholti, listasafni Samúels Jónssonar bónda og listamanns, hafði mikið starf verið unnið. Sumarið 2012 var útlitið svona:Í sumar hafði risið þarna endurbyggt hús, nær fullbúið utan sem innan. Í því var upplýsingamiðstöð og kaffisala, sem ég nýtti mér auðvitað:Mér var sagt að næst lægi fyrir að endurnýja næpuna á kirkjunni, þar sem hún væri orðin illa farin af fúa. Ekki þarf að efast um að það verði gert af sama myndarskapnum og annað sem unnið hefur verið á staðnum, í sjálfboðavinnu og fyrir frjáls framlög.Ég fór ekki fram að Uppsölum í sumar. Þangað fór ég sumarið 2012 og þá var húsið opið forvitnum ferðalöngum. Að Brautarholti var mér sagt að þar hefði ekkert breyst utan hvað húsið væri nú læst. Ég átti því þangað ekkert erindi heldur dólaði til baka inn strönd. Næst á dagskrá var að líta á eyðibýlið að Austmannadal. Á leið úteftir hafði ég hitt þar tvær konur og í stuttu spjalli sögðu þær mér að húsið væri ákaflega áhugaverð bygging. Húsið stendur niðri á sjávarbökkum, talsvert neðan vegar svo ég lagði Hondunni og gallanum neðan vegarkantsins og rölti niðureftir. Þær höfðu síst dregið úr, konurnar. Húsið er ekki beinlínis steypt, heldur hlaðið úr óreglulegu grjóti sem límt er saman með steypu. Yfir dyrum og gluggum var flatjárn til styrktar og neðri hæð hafði verið vel manngeng enda vistarverur þar að sjá. Kjallaraveggirnir voru hlaðnir þykkri en ofar og á þykktarmuninum hafði hvílt fótstykki gólfsins á efri hæð. Svo var einnig að sjá að sitthvor hleðslumeistarinn hefði hlaðið langveggi og gafla, því langveggir voru næsta sléttir að innan meðan gaflarir voru mjög hrjúfir og ójafnir. Allt húsið hefur svo verið þiljað innan með timbri og klappað utan með steypulagi líkt og pússning væri. Eitthvert nesti átti ég í töskunni og að lokinni skoðunarferð um þetta sérkennilega býli var gott að svala sér aðeins. Svo var enn haldið af stað og næst var myndað eyðibýlið að Bakka í Bakkadal, dálitlu innar en Austmannadalur:Þegar inn á Bíldudal kom var enn sami hitinn og lognið. Ég gekk frá hjólinu á kerruna, hafði fataskipti og rölti upp í bæ. Talsvert var af ferðafólki og það var biðröð eftir hressingu í búðinni. Allt hafðist þó með þolinmæðinni og ég settist út á verönd með nestið mitt: Svo var rölt til bíls og á leiðinni teknar nokkrar myndir af bænum...Það var farið að síga á daginn þegar ég lagði af stað á ný. Nú var förinni heitið á fyrrum heimaslóðir, til Ísafjarðar. Þar voru Áróra mín og afaskottið Emma Karen í heimsókn og ég hugðist heilsa upp á þær. Á leiðinni til baka var litið um öxl af Hrafnseyrarheiði sem brátt heyrir sögunni til.Klukkan var farin að nálgast kvöldmat þegar ég renndi í bæinn "heima". Á Ísafirði skyldi hvílst tvo sólarhringa áður en ekið yrði um Djúp og Steingrímsfjarðarheiði til Drangsness. Þar skyldi bíllinn standa meðan ég þræddi norður Strandir á Hondunni. Sú saga kemur næst. Mon, 31 Aug 2020 10:16:27 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/775210/ Við fórum fram að fremsta bæ í Hörgárdal."Við erum á vitlausu farartæki" sagði drengurinn."Nú" sagði ég."Þetta er ekki bílvegur" sagði drengurinn."Nú" sagði ég"Þetta er hjólaslóði" sagði drengurinn.....og sannara orð var ekki sagt þann daginn.Við erum á leið suður, eftir nokkra tapaða heimavinnudaga. "Alvöru"vinnan bíður kl. 16 í dag og til miðnættis.Hér við Furulundinn bíður moppan þess að einhver stigi dans við hana....en ég er heppinn, eins og sá norski Öystein Sunde sem söng: "Jeg har folk til slikt"Farangurinn fer í annan bílinn. Hinn kom eiginlega bara fullur af hljóðfærum. Einn drengur með sæng, kodda, hljómborð, nokkra gítara og mikið af snúrudóti.Ég kom með páskaegg.Hljóðfærin fara til baka. Páskaeggið ekki.....Síðasta kvöldinu eyddum við m.a. í að finna hinn endann á þröngri einstefnugötu í innbænum og læra allar húsagötur á Oddeyri í réttri röð. Okkur fannst viðfangsefnið stórkostlegt og afar gefandi. Kunnugum þykir það þó kannski frekar lýsandi.Klukkan er ekki neitt á þriðjudagsmorgni og tími til kominn að gera eitthvað..... Tue, 18 Apr 2017 09:48:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/775208/ Spennufall - og háspenna um leið.....Litla bláa Micran mín er farin...Blái Focusinn minn er farinn....Svarti Cherokee jeppinn er farinn...Litla bleika mótorhjólið er farið....M.a.s. bláa uppáhaldshjólið mitt er farið!.......og miðað við það andskotans grænland sem ég er nú staddur á er mér skapi næst að auglýsa eftir vélsleða.Ég kann ekki að vera svona langt frá dótinu mínu, verkfærunum og verkefnunum.Eina afþreyingin er að éta 900 gr. páskaegg sem starfsmannafélagið var svo vænt að gefa mér.Mér leiðist snjór........ Thu, 13 Apr 2017 09:43:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/775207/ Vonandi fyrirgefst mér þótt ég birti þessa dæmalausu misþyrmingu á ritmáli. Ég las þessa frétt og verð að viðurkenna að innihald hennar fór því miður fyrir ofan garð og neðan við fyrstu yfirferð. Ég festist nefnilega í málfarinu sjálfu. Dæmi hver fyrir sig:--------------------------------------------------------------------------------------Ekki spurning um hvort heldur hvenærxxxx ( blaðamaður) skrifar 11.4.2017 19:30Ástandið á Biskupstungnabraut er bágboriðVÍSIR/STÖÐ 2Oddviti Bláskógabyggðar segir að það sé ekki spurning hvort heldur hvenær alvarleg umferðarslys verði á Biskupstungnabraut á meðan vegurinn sé ekki lagaður. Ríflega tvöfalt fleiri óku veginn á síðasta ári heldur en um Holtavörðuheiði á sama tímabili.Fjallað var um málið í Bítinu á Bylgjunni í gær en oddviti Bláskógabyggðar segir veginn um uppsveitir Árnessýslu að Gullfossi og Geysi vera hættulega slysagildru. Ekki nóg með hvað vegurinn er þröngur heldur er hann meira og minna skemmdur vegna umferðarþunga sem þar fer um enda svæðið einn vinsælasti viðkomustaður erlendra ferðamanna í dvöl sinni á Íslandi.Á síðasta ári óku 1.262.200 ökutæki um Biskupstungnabraut við Selfoss en til samanburðar fóru 689.500 ökutæki um Mosfellsheiði og 507.200 ökutæki óku um Holtavörðuheiði.Og þetta er það sem ferðamönnum sem aka um Biskupstungnabraut er boðið upp á. Vegur sem er ómerktu í miðju og ætti að tryggja öryggi og handónýt malbik og handónýtur vegur. Djúpar holur með grjóti sem geta skemmt bíla og tilheyrandi slysahættu.Eru þá er ótaldar vegkantar þar sem malbik hefur brotnað undan þunga þeirra hópferðabifreiða og annarra stórra ökutækja sem um veginn fara. Stutt er síðan rúta fór út af Þingvallavegi eftir að vegkantur gaf sig undan rútu með þeim afleiðingum að hún fór út af."Ástandið á þessum vegum er mjög slæmt, það er bar eitt orð. Þetta eru bara ónýtir vegir og það þarf að byggja þá upp frá A til Ö, sérstaklega Þingvallaveginn. Biskupstungnabrautin, þar eru mjög slæmir kaflar en ágætis kaflar inn á milli en heilt yfir er Biskupstungnabrautin mjög illa farin," segir Helgi Kjartansson, oddviti í Bláskógabyggð.Ekki er gert ráð fyrir nýframkvæmdum á svæðinu fyrir utan framkvæmdir sem standa yfir á um kílómetra kafla við Geysi. Helga finnst svæðið hafa orðið út undan í nýúrkominni Samgönguáætlun."Klárlega! Hér kemur 80-90% af öllum ferðamönnum á þetta svæði, plús íbúarnir og plús frístundabyggðin. Það segir sig sjálft að vegakerfið er ekki hannað fyrir þessa umferð og þetta er bara að hruni komið og það verður að bregðast við því nú eru spár um fjölgun ferðamanna, þær eru áfram 20-30% á ári og það verður að gera eitthvað það er ekki hægt að bíða endalaust," segir Helgi.Helgi segist bíða eftir að stórt slys verði á veginum en vonar þó að svo verði ekki."Já við gerum það og lögregluyfirvöld líka hérna á Suðurlandi og þau eru bara með þetta í lúkunum þetta ástand á þessu svæði og ég held að sé ekki spurning hvort heldur hvenær," segir Helgi. Wed, 12 Apr 2017 09:37:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/775133/ Við áttum Snotru á Ísafirði ´87-8. Fengum hana sem kríli og hún óx upp í þessa gullfallegu tík. Svo fór eins og hjá svo mörgum, vinnudagarnir langir og tíminn of lítill til að sinna Snotru. Hún fékk athvarf í sveitinni og dvaldi þar út ævina.Það er alltaf viss eftirsjá að góðum dýrum............................... Sun, 09 Apr 2017 10:13:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/762841/ .. ......og af því það er að koma vor, þá er tilhlýðilegt að dusta rykið af Stakkaness-síðunni. Eitt af vorverkunum hefur undanfarin ár verið að hlúa að Stakkanesinu og undirbúa það undir siglingasumar. Út af þeirri venju var þó brugðið í fyrrasumar. Þar réði tvennt mestu: Annarsvegar var farin Færeyjaferð á mótorhjóli og sú ferð krafðist tímafreks undirbúnings. Hins vegar var enginn ferðabíll til staðar og því enga gistingu að hafa í Hólminum, þar sem báturinn er geymdur.Í ár er ætlunin að sjósetja og sigla Stakkanesinu, ekki þó í Hólminum heldur stendur til að flytja skipið milli landshluta. Til að svo megi verða þarf að smíða vagninn undir bátnum upp að stórum hluta. Hann er orðinn ellefu ára gamall og var á sínum tíma smíðaður af hálfgerðum vanefnum - úr nýju efni að vísu en því ódýrasta sem til var. Um slíkt gildir hið fornkveðna, menn fá það sem þeir borga fyrir......Ég var búinn að undirbúa mig vel fyrir ferð upp í Hólm með allan búnað sem þurfti til að ná vagninum undan bátnum og koma honum suður. Farartækið var svarti Cherokeejeppinn minn, sem keyptur var 17. apríl í fyrra, sama dag og Bassi minn dó. Reyndar voru farin að heyrast dularfull hljóð úr iðrum vélarinnar fyrir nokkru en ekki þó svo orð væri á gerandi. Þegar nær dró ágerðust hljóðin og loks kom þar að, að ég treysti ekki jeppanum í ferðina nema kanna upptökin. Þá kom í ljós vélarmeinsemd svo slæm að ekki varð lengra haldið en inn í skúr. Jeppinn var tæmdur af varningi, vélin tekin úr og jeppinn sjálfur settur út fyrir dyr til geymslu. Undir vélina var smíðuð dýrindis hvíla úr galvanhúðuðu járni á íþróttafelgum (sportfelgum) enda byrjar engin óbrjálaður maður vélarupptekt nema smíða sér hjólaborð, sé slíkt ekki á annað borð til staðar.Þar sem ferðin var slegin af um sinn tóku við önnur áríðandi verk, sem öll tengdust að einhverju leyti samþjöppun á eignaumfangi Höfðaborgarstjórans. Þar er af nógu að taka og þótt oft hafi horft illa með það sem ljúka átti fyrir sumarið eru horfurnar satt að segja óvenju slæmar þetta árið. Það er enda margt sem glepur. Mér sýndist fyrir allnokkru að vorið væri á leiðinni og myndi sýna fyrirboða um jafndægur. Það gekk eftir og þótt um nýliðna helgi hafi veðrið verið hálf hryssingslegt lau þó sunnudeginum með einmunablíðu og það sama má segja um daginn í dag. Um leið og vinnu lauk bjó ég mig út með það nauðsynlegasta til að ná litla bleika hjólinu út af bílasölunni sem hefur vetrarvistað það. Rafgeymir ofl. var geymt hér heima og með það ásamt hjálmi og efri hluta leðurgallans hélt ég niður á bílasöluna. Út fór hjólið og í síðdegissólinni tók það fyrstu vélarslög vorsins. Það var fallegur söngur......Ég er heldur ekki frá því að sá söngur hafi glaðnað enn meira þegar litla bleika var stöðvað heima við borgarhlið.....Veðrið í gærkvöldi var svo gott að við Höfðaborgarar máttum til að skreppa hjólarúnt. Ég lagði upp um níuleytið og var rétt um klukkutíma á ferðinni. Við heimkomuna var sonurinn mættur og vildi líka út. Hans hjól er enn í vetrargeymslu svo mínu var haldið úti annan klukkutíma og einhverju betur.Það sama er uppi á teningnum í kvöld - hreint dýrðleg veðurblíða og litla bleika er búið að fara bryggjurúnt í Hafnarfjörð. Þegar þetta er skrifað er sonurinn tekinn við og er einhversstaðar úti á þeysingi........................................ Mon, 27 Mar 2017 19:52:22 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/775218/ Ekki man ég hver átti þetta, en það hefur örugglega fengið fulla skoðun Wed, 18 Jan 2017 10:21:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/775220/ Í dag voru jólin tekin niður í Höfðaborg. ( Ég veit. Góðir hlutir gerast hægt, og allt það.....)Þegar ég gekk frá jólunum til næstu ellefu mánaða, rak ég augun í lítinn kassa. Á honum stóð "Gamlar myndir" og í honum leyndust molar sem löngum hefur verið saknað. Innan um eru svo aðrir molar sem best eru gleymdir. Í gærkvöldi setti ég inn status sem ég klippti út úr svona Facebook - sketsi, þar sem fram kom að ég (undir fullu nafni) væri ekki sá sami "without DRINKING" (þannig skrifað með rauðu)Jahá.....Þessi Facebook skets eru oft skemmtileg, og stundum prófar maður og birtir árangurinn. Ég hef samt fyrir sið að láta þessi skets helst ekki standa nema einhverja klukkutíma - í mesta lagi 1-2 daga. Þetta síðasta var samt svo út í hött að ég mátti til að birta það fyrir þá sem best þekkja.Engin regla er án undantekninga. Ekki heldur sú sem mér fannst út úr kú í þetta skiptið. Undantekningin birtist nefnilega á einni myndanna í kassanum. Hún er tekin á litlu-jólum starfsmanna Vélsm. Þórs á Ísafirði fyrir langa löngu, og ég hef myndast þokkalega með glasið og rettuna! (uppbrettu ermarnar hafa snemma komið til :-) Á henni sjást líka þekkt andlit og kannski hafa einhverjir fleiri gaman af. Einn væri nóg..... Sun, 15 Jan 2017 10:30:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/775219/ Á kjallaravegg minjasafnsins á Akureyri:LikeComment Thu, 12 Jan 2017 10:28:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/775216/ Ég sagði í morgun að við skyldum sjá hvernig dagurinn þróaðist. Nú er hann kominn að kvöldi og vart hægt að segja annað en allt hafi farið á ágætan máta. Að vísu hefur besti tími kvöldsins farið í að syngja sálumessu yfir japönskum pallbíl sem villtist af leið úti á Granda og varð hart undir. Svo sýnist sem hann hafi runnið þar sitt síðasta skeið og harmi sleginn eigandi þurfti huggunar við.Nóg um það. Ég vona að þær Henrietta og Merna hafi glatt einhverja, en grunar þó að þær hafi hryggt fleiri - og af því dagurinn fór á þokkalegan veg þá förum við þvert yfir skalann og í hitt hornið - úr horni þeirra sem gera án þess að geta í horn þeirra sem gera AF því þeir geta. Þar eru Henrietta og Merna víðs fjarri og allt annað uppi á teningnum. HÉR er sungið frá hjartanu, á þann hátt sem fær mann til að teygja sig í hornið á borðdúknum....(Ég mæli með heyrnartólum ef þið eigið, ef ekki þá algerri þögn meðan nokkur tónn lifir)Degi er slitið! Thu, 05 Jan 2017 10:11:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/775212/ Enn lifir skíma af jólum og það má skerpa á henni á ýmsan hátt.Úr eðlisfræðinni kemur kenning sem hljóðar einhvern veginn á þá leið að sérhver aðgerð eigi sér mótaðgerð. Það er hægt að orða þetta á fleiri vegu, en þar sem þetta er minn lærdómur, dreginn af sjónvarpsþáttunum "Science of stupid", þá verð ég að hafa ensku framsetninguna með: "Every action has a reaction"Svo er hægt að snúa þessu upp á ótalmargt annað. Það mætti til dæmis leggja það út þannig að á móti öllu sem vel er gert sé eitthvað gert afar illa.Það er einmitt þetta síðara sem mér finnst við hæfi á hvössum rigningarmorgni í Höfðaborg. Þessvegna snýst kenningin við og verður að: "Every reaction has an action". Hið góða fylgir semsagt í kjölfar þess slæma, svona líkt og sagt er á íslensku: "Fátt er svo með öllu illt að ei boði gott"Njótið jólarestanna með þeim Henriettu og Mernu ( smellið HÉR). Svo sjáum við til hvernig dagurinn þróast....... Thu, 05 Jan 2017 09:56:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/775211/ Það eru ekki alltaf jólin.......Ég sé dálítið eftir þessarri peysu. Ég sé líka dálítið eftir rauðu skyrtunni og gallabuxunum - ekki fatnaðinum sjálfum heldur stærðarnúmerunum. Svo sé ég reyndar dálítið líka eftir þessu þykka, dökka hári.Að öðru leyti legg ég ekki í vana minn að sjá eftir nokkrum einasta hlut. Það er ágætt að reyna að læra af hlutunum og þar sem það er eðli hluta að fara úrskeiðis þýðir sjaldnast að sjá eftir neinu.Af þessarri mynd má annars lesa það helst að í áranna rás hef ég - miðað við heimavinnu dagsins - ekkert lært......... Wed, 04 Jan 2017 09:54:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/758764/ Myndin hér að ofan er, eins og sjá má, tekin á gamlársdag fyrir 22 árum. Síðan hefur allt það frosna vatn sem á myndinni sést, runnið til sjávar og nýtt komið í staðinn - aftur og aftur og aftur. Þannig verður það löngu eftir að við báðir, ég sem myndina tók og ólafsfirski tannlæknirinn sem fyrir situr, verðum horfnir. Sýnin yfir Önundarfjarðarfjöllin til suðvesturs á vonandi eftir að lifa margar kynslóðir enn.......og nú er það svo gott sem búið, þetta yfirstandandi ár, tvöþúsundog sextán. Mér finnst reyndar óskaplega stutt síðan það hófst. Getur verið að búið sé, svo lítið beri á, að stytta árin? Mér hefur fundist þetta nokkur undanfarin ár en hef ekki fundið neina áþreifanlega ástæðu. Kannski er eðlilegt að eftir því sem árin færast yfir mann sjálfan finnist manni þau líða hraðar. Ég er ekki viss, því ár hafa verið að færast yfir mig svo lengi sem ég man - eitt í einu. Nú telja þau fimmtíuogníu og góðu hálfu betur. Ég verð sextugur eftir fimm mánuði! Einhvern tíma seint á síðustu öld þegar ég var að reikna aldur minn fram í tímann fann ég það út að árið 2000 yrði ég 43 ára. Þá þýddi það nokkurn veginn ævilok. Samt hefur mér tekist að skrimta sextán og hálft ár þar framyfir. Þann 10. mars nk. hef ég búið hér í Höfðaborg í fimm ár - framanaf einn, svo með Áróru minni um tíma en lengst af með syninum. Hér hefur verið afskaplega gott að búa og ekki er sjáanleg framundan nein breyting á því, hvað sem öllum skipulags-verðlaunatillögum borgarstjórnar líður. Húsin hér í kringum mig voru ekki sjáanleg á þeirri tillögu og eiga þá væntanlega að hverfa með tímanum. Ég treysti því á annað efnahagshrun og að ekki verði hróflað við neinu í nágrenninu meðan mér hentar að búa hér. Líkurnar virðast allgóðar því mér sýnist hrunarkitektar vera á fullri siglingu í þá átt. Þetta gamlárskvöld verður frábrugðið undanförnum að einu, veigamiklu leyti. Frá gamlárskvöldi 2006 hef ég nefnilega lokað mig inni með hundinum mínum og reynt að veita honum öryggi í sprengjuregninu. Fyrsta gamlárskvöldið var ég með Mola minn. Hann varð ekki langlífur og á eftir honum kom Bassi. Gamlárskvöldin 2007-11 héldum við hvor öðrum selskap á Lyngbrekkunni í Kópavoginum meðan fjölskyldan sótti brennur og skaut upp dóti utandyra, en síðan höfum við verið tveir einir hér í Höfðaborg á gamlárskvöld eftir fjölskyldumatarboð úti í bæ. Síðasta gamlárskvöld var Bassi farinn að venjast nokkuð og var mun rólegri en áður. Ekki grunaði mig þá að það væri jafnframt síðasta gamlárskvöldið hans. Bassi var svæfður svefninum langa þann 17. apríl í vor eftir að hafa orðið fyrir bíl og meiðst illa. Hann varð tíu og hálfs árs, fæddur þann 22. nóv. 2005. Hann var einstakur félagi og er enn saknað á hverjum degi...af fleirum en mér. Fleiri góðir vinir hafa kvatt á árinu, án þess nöfn séu nefnd. Þeirra er ekki síður saknað - vinahópurinn hefur ekki verið stór en ákaflega góður og því er mikil eftirsjá að hverjum og einum. Af skemmtilegri viðburðum ársins stendur Færeyjaferð okkar Ásgeirs Jónssonar í júní, uppúr. Ég á enn eftir að skrifa þá ferðasögu alla en þykir hæfilegt að láta snjóa aðeins yfir viðburði, svo auðveldara verði að ljúga hlutina dálítið upp! Þá ber hátt gríðarlega skemmtilegt ferðalag vestur til Ísafjarðar, þar sem haldið var upp á 150 ára kaupstaðarafmæli í júlí. Vestur fór ég á bláa hjólinu (sem getur allt) og fékk að hengja tjaldvagninn aftan í bíl vinafólks á sömu leið. Hátíðarhöldin fóru þó að mestu fyrir ofan garð og neðan því ég notaði tímann og landsþekkta ísfirska veðurblíðu til að heimsækja gamla staði utan alfaraleiða og slóða sem ekki voru öllum farartækjum færir. Að hátíð lokinni hjólaði ég suður aftur en tjaldvagninn fór sömu leið til baka með sömu vinum. Tveimur vikum seinna vorum ég og vagninn komnir til Akureyrar ásamt drjúgum hluta fjölskyldunnar, til rúmrar vikudvalar, sem endaði með Fiskideginum á Dalvík. Þangað fór einnig bláa hjólið en var minna notað en til stóð. Slóðarnir nyrðra eru þó enn á sínum stað og það kemur sumar eftir þetta....Stórskipið Stakkanes var ekkert sjósett í sumar. Fyrir því voru fleiri en ein ástæða. Sumarið er stutt og mikið af því var skipulagt fyrirfram, þ.m.t. þessir þrír viðburðir sem nefndir eru hér ofar. Ég seldi ferðabílinn haustið ´15 og átti þá aðeins eftir gamlan Benz sem þarfnaðist ástar og umhyggju. Fyrir slíkt var enginn tími og nú í haust var hann búinn undir að verða breytt í nagla í einhverri erlendri verksmiðju. Í stað hans kom annar stærri og öflugri, sem reyndar þarfnast einnig ástar og umhyggju. Ég geri ekki ráð fyrir að þeir fjórir mánuðir sem ég hef til að veita honum hvorttveggja, endist svo líklega verður annað að duga. Ferðabílsleysið kom m.a. í veg fyrir að ég gæti nýtt Stakkanesið sem skyldi. Stórskipið stendur því enn á vagninum sínum uppi í Stykkishólmi, niðurnjörvað að því ég best veit. (nema einhvern hafi vantað spotta enn á ný). Á þeirri dvöl eru þó fyrirhugaðar breytingar.... Stöðugleiki er nauðsynlegur, og því á ég ekki von á öðru en að eyða gamlárskvöldinu á sama hátt og áður, hér innandyra í Höfðaborg. Bassi minn heitinn verður þá með mér í minningunni, og betri félagsskapur fæst ekki. Þeim sem lásu til enda óska ég gleðilegra áramóta og alls hins besta á nýju ári! Sat, 31 Dec 2016 16:50:31 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/758461/ Ég skammast mín dálítið fyrir að hafa ekki sinnt síðunni minni betur. Hér eru jú geymdar bæði gamlar minningar og frásagnir af viðburðum sem síðar meir verða að minningum. Ég ætla ekki að lofa bót og betrun, því ég hef oft lofað meiru en ég hef getað staðið við. Mig langar þó að standa mig betur og vona að mér takist það. Þó Facebook sé einfaldur og þægilegur miðill vilja eldri færslur týnast fljótt og uppfletting þeirra er að öllu leyti erfiðari en hér - eða það finnst mér allavega. Í dag, 24. des. 2016 hafa 22 litið inn á þessa síðu, aðeins til að sjá það sama og áður. Í gær voru það 19. Ég veit ekki hvort þessar innlitatölur eru réttar, því ég man eftir að annað bloggkerfi, sem rekið var af 365 Miðlum hafði þann sið að ýkja innlitafjölda, líklega í því augnamiði að halda uppi auglýsingaverði. Hér er ekki um neinar auglýsingar að ræða og því vona ég að innlitatölur séu réttar. Þessvegna skammast ég mín dálítið, eins og fyrr segir...svona hálfpartinn eins og ég sé að svíkja þá sem enn kíkja inn. Hvað sem því líður hafa þessir 22 sem litið hafa inn í dag aðeins séð sömu færsluna og fyrr. Ég hef verið að reyna að færa það sem ég hef skrifað á Facebook og langar til að geyma, hingað yfir á síðuna í nokkurn veginn réttri tímaröð. Þess vegna hefur færslum getað fjölgað framan við þessa sem alltaf birtist. Færslurnar raðast svo í mánaðaröð eins og sjá má í listanum hér til hægri handar, ofanfrá og niður. Ég ætla mér að halda þessum flutningi áfram þar til endum er náð saman og flytja þá það sem mér finnst minnisvert og ég skrifa á Facebook, jafnóðum yfir á þessa síðu. Að þessu sögðu óska ég öllum þeim sem enn hafa þolinmæði til að kíkja hingað inn, og hafa skrifað komment og kveðjur gegnum árin, gleðilegra jóla! ....ég lofa áramótakveðju innan viku Sat, 24 Dec 2016 14:14:53 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/758473/ Þann 20. maí sl. birtist á FB mynd sem ég tók sumarið 1987 á fjörukambi í Unaðsdal á Snæfjallaströnd. Við vorum þarna þrjú saman, við Elín Huld og sonurinn Arnar Þór (3) á sumarferðalagi með aðsetur í sumarhúsi Járniðnaðarmannafélagsins í Heydal. Dvöldum viku í húsinu og fórum vítt og breitt um nágrennið, reyndar talsvert víðar því við fórum alla leið norður í Bjarnarfjörð og fyrir Kaldrananes og Drangsnes. Til Hólmavíkur fórum við í innkaupaferð og versluðum í gamla verslunarhúsi Kaupfélags Strandamanna niðri í þorpinu - verslun sem er löngu horfin. Myndina sem ég tók í Unaðsdal hafði ég áður birt á FB en nú hafði hún verið hent á lofti af Samúel Sigurjónssyni frá Hrafnabjörgum í Laugardal, sem óskaði frekari skýringa á henni. Skýringarnar komu um hæl, frá Ingólfi Kjartanssyni úr Unaðsdal. Ég bætti svo nokkrum orðum neðan við. Set texta Ingólfs beint hingað inn eins og hann birtist á FB: "Þetta er mb. Uni. Kostafley sem Helgi afi átti og réri á úr Dalssjó. Karl faðir minn reri eitthvað á honum en ég sá hann aldrei sjósettan svo mig reki minni til. Hann náði hins vegar í unga konu til Ísafjarðar á honum snemma árs 1949. Sú hafði komið með Catalinu frá Akureyri. Réði sig sem vinnukonu í Unaðsdal í eitt ár. Þau urðu 45 þessi ár í Dal." Minn texti er svo hér: "Eftir tæp þrjátíu ár fær maður loks að vita einhver deili á þessum bát. Kærar þakkir fyrir þetta, félagar. Uni ÍS 65 er sagður smíðaður í Unaðsdal 1931 úr eik og furu, 2.4 brúttólestir. Vél ókunn. Eigandi Helgi Guðmundsson, Unaðsdal. (Uppl. úr "Íslensk skip-Bátar", e. Jón Björnsson, 2.bnd. bls. 135)" Fri, 20 May 2016 11:56:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/755292/ Var að koma úr kvöldrúnti út í Grundarfjörð, og eins og kisurnar hans Hauks Sigtryggs Valdimarssonar bjóða alltaf góða nótt, bið ég Bassa minn heitinn að gera það líka: Sun, 15 May 2016 23:00:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/755290/ Blúskvöld í Hólminum......Gömlum myndaalbúmum flett. Mæðgurnar eru á sitthvorum staðnum í Evrópu, önnur vestan til, hin austan og vonandi koma báðar heilar til baka. Bassi minn er í hundaparadís.......hann kemur aldrei til baka, því miður. Samt er hann alltaf svo nálægt. Ég sakna félaga og vinar.Myndirnar eru góðar..... Fri, 13 May 2016 22:00:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/755288/ Flotinn í Höfðaborg var myndaður á laugardaginn áður en lagt var af stað á borgfirskan hátíðisdag hjóla- og fornbílamanna. Bláa var skilið eftir heima, enda er ill- eða ómögulegt fyrir einn að hafa tvö til reiðar. Jens Sigurjónsson mætti svo rétt um tólf og þar með var lagt af stað. Fjöldi hjólamanna var á uppeftirleið og tveimur, þremur bílum á undan okkur var stór hópur, líklega um þrjátíu hjól. Þessi stóri hópur áði á planinu ofan gangnanna og var rétt að leggja af stað þegar við komum. Röðin snerist við, Jenni varð fremstur, þá ég og síðan Arnar Þór. Bílarnir í miðjunni fóru niður að Grundartanga og þar með fór Jenni fyrir öllum hópnum alla leið í Borgarnes. Það hlýtur að hafa verið tilkomumikið þegar hópurinn renndi í bæinn, líklega sá stærsti sem kom í einu. Veðrið var ágætt þrátt fyrir hvassviðri undir Hafnarfjalli en vindáttin var tiltölulega hrein austanátt og því ekki mjög hviðótt. Borgnesingar höfðu sett upp fína sýningu hjóla og fornbíla í húsakynnum KB í Brákarey, þar sem borgfirskir bíla- og hjólamenn hafa aðstöðu. Hægt var að kaupa sér kaffi og vöfflu með rjóma og sultu og að sjálfsögðu skelltum við einu setti í andlitið. Við fórum af svæðinu um hálfþrjú og bættum í belginn í Geirabakaríi en brúmmuðum síðan suðurávið með hring um Akranes. Leiðir skildi svo á planinu við Höfðaborg um fimmleytið og við Arnar héldum áfram suður í Garðskaga og til Sandgerðis með dálitlu stoppi hjá Ásgeiri Jónssyni. Heima í Höfðaborg vorum við svo rétt fyrir átta um kvöldið. Þar með lauk stórkostlegum hjóladegi...(Færslan er upphaflega skrifuð á Facebook og ef smellt er á myndirnar hverja fyrir sig opnast tenging á þá síðu. Smellur á "back" píluna flytur síðan aftur hingað á 123.is)Tekið við Garðskaga eftir frábæran túr á hjóla- og fornbílasýningu í Borgarnesi. .... Arnar Þór Gunnarsson tók myndina. Mon, 09 May 2016 09:00:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/753922/ Í gær nefndi ég myndir af býlinu í Hokinsdal vestra, sem mögulegar "áttundadagsmyndir" í sjö daga syrpu. Þær koma hér að neðan. Myndirnar eru að vísu orðnar rúmlega tuttugu ára gamlar og ég veit ekki um ástand hússins í dag - ef það þá stendur enn. Mér skilst að ábúandinn á Laugabóli norðan ness hafi keypt þessa jörð fyrir nokkrum árum, væntanlega til einhvers konar nytja en meira veit ég ekki. Við félagi minn gerðum ferð þarna úteftir haustið ´94, skoðuðum okkur um og tókum myndir. Vegurinn út nesið var sæmilegur en inn Hokinsdal var hann hreinasta torfæra, bæði vegna úrrennslis og vegna aurskriðu sem fallið hafði á hann löngu áður.Ég skrifaði ferðasöguna í nokkuð ýtarlegu máli fyrir mörgum árum. Hún mun vera til í einhverjum afkima netsins, þarsem 365Miðlum tókst ekki að farga henni með öllu því efni sem týndist þegar þeir fyrirvaralítið lokuðu tveimur bloggkerfum. Það var illa gert og skömmin lifir.....Þar kom m.a. fram það sem ég nefndi ekki í gær, að þunni gatkletturinn fremst á Langanesi var kallaður Selamannagatklettur, og gatið sjálft í honum Selamannagat. Líkast til var það komið til af því að veiðimenn gátu legið í skjóli innan við gatið og skotið sel út um það. Þetta er þó aðeins mín ágiskun, byggð á nafninu einu.... Hokinsdalur fór í eyði ´78-´79, síðast bjó þar Hallveig dóttir Sigríðar á Lokinhömrum með manni sínum , eins og fram kemur í Stiklum Ómars Ragnarssonar. Thu, 05 May 2016 09:03:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/755287/ Væntanlegur Færeyjafari fékk að fara út í fína veðrið í dag. ( hvað eru mörg eff í því?)....Sætið endurbyggt af Auðunni bólstrara, ný dekk og HD-slöngur, Michelin aftan og Dunlop framan, Bögglaberi og boxagrindur pólýhúðað, mótor tekinn úr, hreinsaður með ærinni fyrirhöfn og sprautaður, ryðfría hlífðarpannan sýruböðuð ofl. ofl. ofl......bara gaman! Wed, 04 May 2016 08:58:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/753921/ Þessi mynd er varaskeifa. Hún er varaskeifa í því tilliti að ég ætlaði að birta tvennu af allt öðru skipi en finn bara aðra myndina. Hina skannaði ég fyrir mörgum árum og hef svo stungið henni á svo góðan stað að hún finnst ekki aftur. Þessvegna birti ég þessa, þó svo ég hafi áður birt hana - að vísu fyrir löngu og á öðrum vettvangi.Þetta er gamla Fagranesið, eins og kunnugir sjá. Það eyðilagðist eftir vélarrúmsbruna, nýleg brú var tekin af því og flakinu lagt inni við Reykjafjörð í Djúpi, væntanlega til einhverra nota sem ekki urðu. Myndin er tekin síðsumars 1987 og þá hafði Fagginn legið þarna vel á þriðja áratug og átti talsvert eftir enn, þar til hann var látinn hverfa.Hann sagði mér hann Pétur andskoti (sem, þrátt fyrir viðurnefnið og hrjúft yfirborð, var gull af manni eins og þeir vita sem best þekkja..) að Fagranesið hefði ekkert þurft að brenna. Hann hafði verið þar vélstjóri og þekkti vel til. Olíufýringin sem var um borð í skipinu var staðsett bak við vélarrúmsstigann. Hún var vangæf og átti til að skjóta út. Af frásögn Péturs mátti skilja að hjörtu hans og olíufýringarinnar hefðu slegið í takti. Svo varð einhver taktbrestur þegar Pétur var ekki um borð, fýringin skaut út meðan vélarrúmið var mannlaust, kveikti í óhreinindum kringum sig og úr varð bál - undir niðurgöngunni svo ekki varð komist niður.......Á þessa leið var saga Péturs, sögð með því orðfæri sem honum var tamast og þeir þekkja sem þekkja.....Fagranesið, sem ekki var kannski beysið fyrir enda komið vel til ára sinna, varð ónýtt og Fjölnir frá Þingeyri hljóp í skarðið um tíma. Síðan kom nýsmíðin frá Florö í Noregi sem seinna varð þekkt hér syðra sem Fjörunes eða Moby Dick. Það mun nú komið til Danmerkur, eftir nokkuð harða viðkomu í Færeyjum. Florö - Fagranesið var svo sem ekki óvant hörðum viðkomum við Djúp, svona eins og þegar það ætlaði að ryðja Arnarnesinu úr vegi. Það er hins vegar önnur saga - eða aðrar sögur......Stúfurinn á myndinni hefur stækkað mér talsvert yfir höfuð..... Wed, 04 May 2016 08:50:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/755286/ Við Samúel á Hrafnabjörgum rákumst nýlega saman á einni skipasíðu FB. Úr varð skemmtileg upprifjun. Þessi hér kemur þar við sögu. Hann ( þ.e. bíllinn) átti nokkuð skrautlega sögu fyrir vestan, en við hana komu aðallega Jón Helgi Karlsson Birnustaðabóndi, Samúel og ég sjálfur. Bíllinn var seldur til Rvk haustið ´90 og að sjálfsögðu eyðilagður þar eins og margt annað.... Tue, 03 May 2016 08:55:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/753883/ Líklega var það vorið 1990 sem ég lagði mína leið til Þingeyrar til að skoða báta. Hafði þá verið trillulaus allar götur frá 1985 þegar sú sem ég hafði þá keypt þrisvar var að síðustu seld til Reykhóla. Um hana hefur verið fjallað í löngu máli hér á síðunni stakkanes.123.is.Á Þingeyri var margt bátakyns að sjá en sú trilla sem helst fangaði augað ( og virtist henta hálftómri buddu) var Æsa ÍS. Hún lá umkomulaus uppi á kambi og ástandið á henni var þannig að mér leist hún vænleg til eignar fyrir skikkanlegt verð. Ég aflaði mér upplýsinga og komst að því að Æsa væri sænsksmíðuð, innflutt notuð til Vestmannaeyja og þessi furðulega vél sem í henni var væri ættuð frá Ferguson. Ég fann eigandann, hann tók ekki illa í að selja og lofaði að athuga málið. Bað mig hafa samband litlu síðar.Hann stóð við sitt og athugaði málið. Í Æsunni, sem hafði verið skráð fiskiskip, leyndust sumsé ónotaðir rúmmetrar. Þar með varð hún að gulli, líkt og Fífan sem ég birti bílstjóraspegils- myndina af á dögunum. Við þessu var ekkert að segja eða gera, svona var kerfið á þeim tíma. Rúmmetrar í fiskibát voru gulls ígildi þegar úrelda þurfti á móti hverri stækkun annars. Æsan fór úr því að vera svona jafnvirði kók og pylsu upp í rétt um milljón, muni ég rétt. Þórður heitinn Júlíusson á Ísafirði keypti rúmmetrana enda var mín milljón eyrnamerkt húsakaupum árið eftir og þar gilti "business before pleasure" eins og sagt er á alheimsmálinu!Allt um það. Rúmmetrarnir fóru til Ísafjarðar en Æsa fór út á dauðadeildina á tanganum utan við Vélsmiðju Þingeyrar. Þannig fór um þá sjóferð þá - hún var aldrei farin. Næst þegar ég vissi var Æsa farin á bálið og ekkert eftir nema myndir og minning.....Fyrsta myndin með pistlinum er skönnuð úr stórvirki Jóns Björnssonar, "Íslensk skip - Bátar", 4bnd. bls.99. Hún sýnir bátinn þegar hann hét Æsa og bar einkennisstafina EA-48. Skrár segja Æsu hafa verið endurbyggða 1986-7 en varla hefur það verið mikil endurbygging því þegar ég myndaði hana á Þingeyri 1990 vantaði a.m.k. tvö borð í aðra síðuna. Annað var í þokkalegu lagi. Myndinar sem á eftir fara eru mína eigin, sú síðasta er tekin þegar ekkert var eftir nema að veita náðarhöggið..................................... Sun, 01 May 2016 11:01:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/755285/ Hópreið Sniglanna um borgarmiðjuna er á eftir. Það eru skúrir og rauða skellinaðran fær ekki að fara út í rigningu. Því var það eitt til ráða að taka til við bláa hjólið og láta hendur standa fram úr ermum. Líkið var sótt út í gám fyrir helgina og svo var stillt upp í gærdag. Ég fer fram á að menn (og konur) horfi fram hjá hvíta sjúklingnum sem sést í baksýn á fyrstu myndinni. Ég veit að útlitið er slæmt en ég, læknirinn, sé þó ákveðin batamerki. Það hefur sést svartara...Seinni þrjár myndirnar eru teknar seint í gærkvöldi. Það var unnið fram á nótt og nú er spurningin: Tekst að ljúka verkinu fyrir kl. tólf á hádegi?............................... Sun, 01 May 2016 08:49:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/747412/ Ég man flesta hluti svona þokkalega. Ekki kannski allt og ekki kannski alltaf hárnákvæmt en svona þokkalega. Til dæmis man ég ekki nákvæmlega hvenær ég eignaðist jeppann hans Jóa frænda. Það gæti hafa verið árin 1975 eða ´6. Svo er ekki víst að það skipti nokkru einasta máli. Jói frændi bjó á Stakkanesi (er nokkuð kunnuglegt við það nafn?) með afa og ömmu og átti Willy´s árgerð ´46. Þetta var flottur jeppi, með fulningahúsi og fíneríi. Líklega var það svo um 1963 að Jói frændi ákvað að selja jeppann. Kaupandinn var Gunnar heitinn Kristjánsson, vélstjóri hjá Íshúsfélaginu. Gunnar átti jeppann lengi en seldi að lokum og muni ég rétt eignuðust Arnardalsbræður hann. Hvort einhverjir áttu þar á milli man ég ekki. Úti í Arnardal var sett hálftoppventlavél í jeppann og eins og títt var við þess háttar breytingar var sett upphækkun á húddið fyrir loftinntakið á vélinni. Einhvern tíma á lífsleið jeppans var húsinu líka breytt og það endurbætt. Við það hurfu fulningarnar og húsið varð slétt. Þegar ég eignaðist jeppann hafði hann ekki verið í notkun nokkurt skeið og þurfti talsverðra lagfæringa við. Ég naustaði bílinn í skúr niðri við Fjarðarstræti, sem Matthías heitinn Sveinsson verslunarmaður hafði átt og pabbi hafði aðgang að. Þar var unnið að lagfæringum og stöku sinnum skroppið út að aka á milli. Ég var þarna talsverðan tíma með bílinn en seldi hann að lokum Óla bróður Árna heitins Geirssonar símaverkstjóra. Árni bjó þá að Seljalandsvegi 30 á Ísafirði og ég man að Óli var með jeppann þar upp með húsinu meðan hann dundaði í honum. Svo hvarf Óli úr bænum, eignarhaldið á jeppanum fór á flakk og að lokum endaði hann í uppfyllingunni neðan við Vélsm. Þór hf.Næst eignaðist ég Willy´s austur í Neskaupstað haustið 1985. Það er nýlega búið að rekja feril hans á Facebook og óþarfi að gera það aftur. Söguna má finna á FB-síðu um bíla á N-númerum. Hún var afar skrautleg, í raun miklu skrautlegri en þar kemur fram því af tillitssemi við hlutaðeigandi var nokkrum atriðum sleppt. Það ætti að vera nægilegt að líma þá frásögn inn. Hún ætti þá að birtast hér neðan við:Ég lofaði Grímsa myndum af Búra, Willy´s jeppanum sem ég keypti af Rúnari Gunnars veturinn ´85-6. Þessi Willys var með stálhúsi og original Hurricane vél, skráður eins og Ísraelsjeppi (´53) en með ´55 útlit. Hann fékk að snúast alveg svakalega þann tíma sem ég átti hann en endaði loks ævina hjá Halldóri Gunnlaugs, stuttu eftir að ég flutti vestur aftur. Muni ég rétt beygði Halldór í honum stangir í Norðfjarðaránni. Hann var með þessum fallega (!) brúna lit þegar ég fékk hann en í kaffitíma á sólbjörtum degi utan við verkstæðið í Nesi máluðum við Bóas Bóasson hann heiðgulan. Við vorum fljótir að, helltum úr fötunni yfir húddið og drógum úr með stórum verkfærum úr Bátastöðinni. Á einni myndinni sést Bronco í baksýn. Ég átti hann líka og gerði hann upp fyrir austan. Bóas sprautaði hann svo fallega brúnsanseraðan með silfruðum og gylltum röndum. Þessi Bronco var á 32" dekkjum sem ég sendi til Gúmmívinnslunnar á Akureyri í sólningu. Eins og sést á einni myndinni hef ég "lánað" sjálfum mér þau undir Willysinn.Vélin í Búra var léleg, rifin á einni sveif og það var orðin íþrótt þegar hann var farinn að banka leiðinlega mikið, að henda honum inn á lyftu í lok vinnudags, spæna pönnuna undan með loftlykli og olíunni í, smella nýrri legu í sætið og setja svo pönnuna undir aftur með loftlyklinum - og olíunni í! Lagerinn af legum var á brotajárnshaugunum úti undir kirkjugarði þar sem lágu nokkrar flathedda - Rússavélar. Einu sinni í leguhallæri var m.a.s. smellt gamalli legu úr Cressidu í sætið en þá þurfti að banka til festihakið.Svo kom að því að legulagerinn kláraðist og af því ég var orðinn leiður á að vera stöðugt að skipta þá henti ég síðustu legunni sem festist, úr vélinni, ákvað að hafa stöngina legulausa og sjá hvað hún gæti enst þannig. Hljóðin voru ólýsanleg enda hvegi slegið af og endingin varð tíu dagar. Þá bókstaflega sprakk vélin þegar ég var á fullri ferð inn á BP-sjoppu til Benna að ná mér í hádegismat. Hún hrundi rétt við planið og ég var svo vitlaus að láta Búra renna yfir allt planið og inn fyrir húsið. Þegar ég kom út úr bílnum var breið olíurönd yfir endilangt planið og Benni ekki glaður. Ég mátti kaupa brúsa af olíuhreinsi í stað hádegismatar og hreinsa upp eftir mig. Við hreinsunina fann ég stimpilboltann strípaðan úti á götu. Þá svona datt mér í hug að nú væri frekar mikið bilað.......Leifi í Skálateigi var að skipta um vél í Sjappa sem hann átti (frambyggðum FC-150) og setja í hann Benz dísil. Ég fékk gömlu vélina hjá honum og skipti næsta laugardag úti á verkstæði. Sú vél var aldrei jafn skemmtileg, einhverra hluta vegna en eðlilega mun hljóðlátari....Þegar voraði ´86 var Búri oftar húslaus en hitt. Þeir voru reyndar farnir að tala um að borga mér fyrir að hafa húsið á því í hvert sinn sem það var tekið af virtist koma rigningardemba. Ég var hins vegar búinn að komast að því að Búri var frekar valtur með húsinu og ef það var ekki á gat ég tekið kröppu beygjuna innan við Kaupfélagið á Bökkunum og niður í Nesgötuna ( ofan við Gumma Skúla) á miklu meiri ferð. Það má kannski taka fram að veltigrind var aldrei sett í Búra - hún var lengi á teikniborðinu en fór aldrei lengra.Eins og stundum er sagt: Búri er horfinn en minningin lifir.....Fljótlega eftir að við fluttumst aftur frá Neskaupstað til Ísafjarðar vantaði okkur farartæki sem gæti dregið kerru. því við hugðum á miklar framkvæmdir við litla húsið okkar í Króknum. Inni í Essóporti stóð gamall ´46 Willy´s sem Biggi frændi (Biggi Þorsteins) átti. Einum tíu árum áður hafði ég hjálpað Bigga að koma þessum jeppa á götuna inni á Hafrafelli. Biggi hafði keypt hann þar, en jeppinn var samtíningur úr nokkrum þó uppistaðan ætti að heita gamli Tungujeppinn. Mig minnir að Dóri Ebba hafi átt gamla Tungujeppann og lent í óhappi á honum á Óshlíðinni. Þessi var semsagt hálfsmíðaður inni á Hafrafelli og við Biggi eyddum löngum stundum i að gera hann ökufæran. Það tókst og Biggi notaði jeppann sem vinnubíl árum saman. Þegar þarna var komið sögu var Biggi hins vegar búinn að uppfæra í Jeepster og sá gamli lá inni í olíuportinu. Einhverjir gemlingar höfðu sér til dundurs mölvað í honum flestar rúður og hleypt úr dekkjum svo útlitið var ekki bjart fyrir öldunginn. Ég fékk augastað á jeppanum, ekki síst sögunnar vegna. Biggi vildi hins vegar ekkert hafa með málið að gera og sagði mér að semja við Lóu. Það voru erfiðir samningar en allt gekk þó að lokum og ég kom jeppanum niður í Vélsm. Þór eftir að hafa eytt heilu kvöldi í að dæla í dekkin með pínulítilli rafmagnsloftpressu. Á bílaverkstæðinu í Þór gekk Willy´s í endurnýjun lífdaga og meðfram lagfæringunum smíðaði ég kerru aftan í hann. Kerran var svo sirka eitt ár á dráttarkúlunni og kvikindislega þenkjandi félagar voru farnir að spyrja hvort bíll og kerra væru heilsmíðuð! Það var mikið flutt á þessum bíl og sem dæmi má nefna að þegar við fengum Einar á Kolfinnustöðum til að grafa húsið í Króknum upp að ofan- og innanverðu var allur uppmoksturinn settur á skurðbakkann. Efnið reyndist svo ónothæft aftur og við handmokuðum uppá þrjátíu og átta kerrur af mold, ókum niður á ruslahauga og losuðum þessar þrjátíu og átta kerrur með handafli til stækkunar bæjarlandsins. Til að fylla í skurðinn meðfram húsinu sóttum við tuttugu og fimm kerrur af fjörugrjóti í fjöruna beint niður af húsinu og ég fullyrði að lengi vel var ekki að finna stærri steina en hálfan hnefa frá ræsisrörinu út að Baldri Jóns! Þessi framkvæmd fór ekki í umhverfismat og það má meta það við nágrannana í Fjarðarstræti 57-9 að þeir hvöttu frekar en löttu þótt sumir hafi kannski lagt kollhúfur yfir landeyðingunni. Sjórinn sá svo um að skila nýju efni á land í stað þess sem tekið var.Þegar við höfðum ekki lengur not fyrir jeppann var hann seldur og ég hef fyrir satt að hvíti, opni hálfjeppinn sem lengi var inni á flugvelli og Ernir notuðu sem dráttarklár hafi að uppistöðu verið þessi jeppi.Síðan hef ég ekki átt Willy´s....Þar til nú:...og líkt og maðurinn sagði: "Að eiga Willy´s er góð skemmtun" Sun, 24 Apr 2016 13:00:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/754537/ Bassi minn er allur. Hann varð fyrir bíl í gær, sunnudag. Við vorum rétt komnir í hlað eftir bíltúr upp á Akranes. Hann var á vappi hér framan við húsið og hafði sýnt tilburði til að stinga af. Í stað þess að binda hann lét ég duga að skipa honum að vera kyrr hjá mér. Hann gegndi - en aðeins meðan hann sá að ég var að fylgjast með honum. Um leið og ég beindi athyglinni annað var hann horfinn. Hann mun hafa farið rakleitt upp eftir Ártúnshöfðanum, þar sem hann hefur vitað af tík í hundalátum. Skv. því sem mér var sagt eftirá elti hann tíkina eftir Bíldshöfðanum að Höfðabakka og hljóp rakleitt yfir þá miklu umferðargötu og í veg fyrir bíl. Bílnum ók kona sem engu gat forðað. Bassi fékk mikið högg, hentist eftir götunni og lá grafkyrr þar sem hann kom niður. Ungt par sem varð vitni að óhappinu tók að sér að koma honum undir læknishendur og fór með hann á dýraspítalann í Víðidal. Þar var lokað á sunnudegi en ræstingakona opnaði fyrir þeim og aðstoðaði við að hringja á vakthafandi dýralækni. Sú sem óhappinu olli skildi eftir nafn og símanúmer en kom að öðru leyti ekki að framhaldinu. Bassi var örmerktur með símanúmerinu mínu. Það gekk hins vegar illa að ná í mig í síma en gekk þó að lokum. Ég spurði um meiðsli en fékk loðin svör. Fór beint upp í Víðidal og þegar þangað kom var orðið ljóst að Bassi var illa meiddur. Hann var lærbrotinn vinstra megin, vinstri framfótur svaraði ekki eðlilega og hann hafði fengið höfuðhögg svo tönn losnaði. Þegar ég sagði dýralækninum frá aldri Bassa heyrði ég strax að það dró úr henni. Bassi var orðinn tíu og hálfs árs og hún taldi litlar líkur á að hann næði sér að fullu auk þess sem aðgerðin yrði honum mjög erfið. Ég bað um ráðleggingar og fékk. Á þeim var helst að skilja að best væri að leyfa Bassa að fara.... Ég hringdi í Elínu Huld og bað hana að koma til mín. Ég réði bókstaflega ekki við þessar aðstæður einn. Þetta var algert niðurbrot fyrir okkur bæði og erfiðari ákvörðun hef ég aldrei tekið á ævinni. Ég vil trúa því að ákvörðunin hafi verið rétt, og að það hafi verið Bassa fyrir bestu að fá að fara. Ég gat ekki séð hann fyrir mér fatlaðan að meira eða minna leyti, jafn gríðarlega orkumikinn hund með endalausa hreyfiþörf. Eftir nauðsynlegan undirbúning fékk hann viðeigandi sprautur, og síðan hélt ég höfði hans og strauk honum meðan hann sofnaði útaf. Ég ákvað að láta brenna Bassa. Við óskuðum ekki eftir öskunni, því hvað er aska í krukku á móti jafn einstöku dýri og hann var? Þegar hann var dáinn og farinn var bókstaflega ekkert það eftir sem okkur þótti vænst um. Skrokkurinn var því látinn hverfa en minningarnar lifa með okkur til loka. (Þessi færsla er skrifuð þann 17. september, en tímasett í rétta röð færslna. Í dag eru fimm mánuðir frá því Bassi dó. Hans er enn saknað á hverjum degi) Mon, 18 Apr 2016 09:38:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/754535/ Það fjölgaði í Höfðaborgarfjölskyldunni í kvöld, þegar sonurinn keypti sér sitt fyrsta mótorhjól. Hjólið var keypt í Keflavík og eigandinn skilaði því hingað heim. Þetta er Kawasaki ER-6N árgerð 2006, ekið tæpa 15 þús. km. Fri, 15 Apr 2016 09:25:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/753982/ Ásgeir Jónsson skilaði af sér snilldarverki um kvöldmatarleytið í gær - allir rauðir hlutir af rauðu skellinöðrunni nýmálaðir. Eg var til miðnættis að setja saman og byrjaði aftur um níu í morgun. Hjólið er komið í gang og aðeins sleikjur eftir. Við Edilon Bassi erum báðir með tungurnar úti.........og þess má geta að hjólið er ekki lengur með númerið " 2 OLD". Nú er horft til heimahaganna!"Fyrir" myndirnar voru teknar í haust:------------------------------------------------------........................ Sun, 10 Apr 2016 09:21:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/753980/ Að fá eitthvað í hausinn getur haft margvíslega þýðingu - bæði orðatiltækið og svo atburðurinn sjálfur. Ég hef fengið eitt og annað í hausinn gegnum árin, t.d. flugur og fleira. Þetta atvik hér á myndunum var ég þó nærri því að fá í hausinn í beinni og eiginlegri merkingu. Hefði það gerst væri ég ekki hér að skrifa, heldur ætti látlausan kross í einhverjum garði.Mig minnir að hann hafi heitið Jón, sá sem átti þennan vagn. Hann hafði treyst okkur á verkstæði SVN fyrir honum því hann hafði orðið var við skrölt í undirvagni og vildi láta athuga. Skildi þess vegna bílinn eftir hjá okkur og fór.Þetta var snemma vors og enn var snjór á götum. Netagerð Friðriks Vilhjálmssonar í Neskaupstað átti ljósdrapplitan Peugeot 504 pickup sem hafði verið í viðgerð daginn áður á lyftunni - og af því að Peugeot var afturdrifinn var hann með þunga sandpoka á pallinum til að ná betra gripi í hálkunni. Eitthvað hafði misþungi bílsins farið illa í lyftuna sem, þegar átti að slaka niður, neitaði og sat föst uppi. Ég bauð mig fram til að klifra upp á bílpallinn og henda sandpokunum niður. Þetta var ekki erfitt nema hvað töluverð sveifla var á bílnum meðan pokarnir flugu. Aðgerðin heppnaðist, bílnum var slakað niður og er hann þar með úr sögunni. Þetta var undir dagslok og við fórum heim.Fyrsti bíl á lyftu daginn eftir var N-550. Hann kom í minn hlut og var hífður upp undir topp á lyftunni. Ég stóð svo undir og skók allt sem skekja mátti, til að finna skröltið hans Jóns (hafi hann heitið það). Það var tekið vel á því og bíllinn og lyftan hristust saman í dansinum. Skröltið fannst ekki almennilega og því skyldi farið út að aka og prófa. Rofinn fyrir lyftuna var á vinstri stólpanum - bílstjóramegin - og ég gekk út að stólpanum, tók mér stöðu hinu megin við hann, teygði handlegginn yfir fyrir og ýtti á niður-rofann.Það kom eitthvert óskilgreint hljóð þegar vinstri lyftubúkkinn hrapaði niður með andlitinu á mér. Svo fylgdi stór, rauð flygsa sem skall í gólfið, kom svo fljúgandi í átt að andlitinu, skall á stólpanum, hætti við atlöguna og staðnæmdist á miðju gólfi. Það tók mig sekúndubrot að átta mig á því hvað hafði gerst og að rauða flygsan var toppurinn og húddið á N-550.Á annarri lyftu mér til vinstri var LandRover jeppi og foringinn sjálfur, Þórarinn Oddsson, var að vinna inni í honum bílstjóramegin. Ég man að ég opnaði farþegahurðina á LandRovernum og tilkynnti Tóta um óhappið - svona eins og það hefði mögulega farið fram hjá honum! Tóti var hálflamaður því hans fyrsta hugsun hafði verið sú að ég hefði verið undir bílnum. Við vorum því áreiðanlega álíka glaðir að sjá hvorn annan.....Vinnueftirlitið var kallað til. Þeir komu tveir ofan af Héraði með möppur í hendi og skoðuðu lyftuna, sem auðvitað var með fulla skoðun eins og annað hjá SVN - þeir þekktu sitt heimafólk. Það kom á daginn að heimasmíðað stykki í lyftunni hafði gefið sig, trúlega fyrir einhverju síðan. Öryggisstykki átti að taka við ef burðarstykkið gæfi sig en því var þannig fyrirkomið að ómögulegt var að sjá bilunina utanfrá.Bíllinn var talinn ónýtur og ég veit ekki hvað varð um hann. Líklega hefur hann verið rifinn. Lyftan fékk hins vegar viðgerð og fór aftur í gang. Nokkrum árum síðar var hún seld úr bænum. Hvert skyldi hún hafa farið? Jú, helvítið elti mig vestur á Ísafjörð, þar sem Bílaverkstæðið Ernir (afsprengi flugfélagsins) keypti hana og setti upp. Ég var þá að vinna hjá Steiniðjunni, steypustöðinni á Ísafirði en greip í hjá Örnum í hjáverkum vetrartíma þegar rólegt var í steypunni. Eðlilega hafði ég þó lítinn áhuga á að rifja upp gömul kynni við gulu Stenhöj-lyftuna.Á einni myndinni sést Benz kálfur. Eða ekki, þetta var ekki Benz heldur Hanomag sem Tóti Odds hugðist gera að húsbíl. Það fór óhemju vinna í þennan bíl, m.a. fjórhjóladrif, muni ég rétt, en mig minnir að hann hafi ekki orðið húsbíll hjá Tóta. Aðrir þekkja þá sögu eflaust betur.......Á fyrstu myndinni stendur eigandi bílsins til hliðar og lyfturofinn er beint framan við Tóta. Á annarri myndinni sést eigandinn ásamt Kidda á Hofi - Karli Kristjáni Hermannssyni, einum þeirra öndvegisdrengja sem ég var svo heppinn að fá sem vinnufélaga þennan tíma hjá SVN. Tue, 05 Apr 2016 09:11:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/753979/ Á dögunum (n.t.t. þann áttunda marz sl.) lýsti ég því hvernig bollasúpa sem rann út 20.06.2013 bragðaðist eins og daginn sem henni var pakkað. Ég þekki ekki mun á góðum og vondum mat, aðeins svona eða hinsegin og get því aðeins sagt að hafi þessi bollasúpa verið góð í upphafi þá var hún það enn - kannski jafnvel enn kjarnmeiri.Í sama þætti lofaði ég að taka næst fyrir pottrétt sem rann út í nóvember 2013. Við það stend ég nú. Ég bragðaði samskonar pottrétt úti í Færeyjum sumarið 2014 og hann var bara afbragðsgóður. Já, semsagt "svona" matur, ekki "hinsegin". Það má gjarnan koma fram að ég eldaði hann sjálfur á bílastæði við bátaskýlin í Sumba á Suðurey eins og sanna má með myndum. Sá pottréttur var auðvitað innan allra löglegra marka enda var konan með í för og sá til þess að ég eldaði ekkert "ónýtt" eins og það heitir á kvennamáli.Ég var svangur í kvöld og brá því á það ráð að efna gefið loforð og elda pottréttinn sem ég fann inni í skáp á dögunum. Fyrir staka tilviljun rak svo þessi sama kona inn nefið í Höfðaborg um það leyti sem rétturinn var tilbúinn. Um hennar viðbrögð og yfirlýsingar er best að hafa sem fæst orð. Ég fékk því að borða allt innihaldið sjálfur og get með sanni sagt að það var svo gott að ég tímdi engri örðu til Edilons Bassa sem þó þrábað um bragð. Mér fannst neitunin réttlætanleg - aldrei hef ég borðað hundamatinn hans!Að máltíð lokinni brá ég mér á bar niðri í bæ, ekki þó til að fá í glas (sem eins og sumir vita gerist aldrei) heldur til að hlusta á Hinemoa, hljómsveit sem tengist fjölskyldunni talsvert. Flinkir krakkar þar á ferð. Nú eru liðnar einar fjórar klukkustundir frá kvöldmat og enn er ekkert sem bendir til að það hafi verið síðasta kvöldmáltíðin - eða þannig..... Thu, 31 Mar 2016 08:55:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/753978/ ...og enn spá þeir hvössu! Það var því ekki seinna vænna að renna í Hólminn og óla Stakkanesið niður að nýju, að þessu sinni með bláum ólum. Kannski hefur blár litur einhvern fælingarmátt? Þeir vinnufélagar mínir hjá Eimskip eru betur gert fólk en það sem síðustu daga hefur kynnt sig, og lánuðu mér þessar góðu ólar. Að venju fylgdi svo einn kaffibolli hjá gömlu hjónunum. Stoppið varð aðeins lengra en ég ætlaði mér, því eins og venjulega vill togna úr öllum hlutum. Vegurinn var þurr og hitinn á uppeftirleiðinni var rétt yfir núlli en við núll eða undir á suðurleið. Wed, 30 Mar 2016 08:48:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/753977/ ( Fært af Facebook frá 23/3)Allt fram til þessa dags hélt ég að í Stykkishólmi byggi gott og heiðarlegt fólk. Nú renna hins vegar á mig tvær grímur....Eða nei, það renna eiginlega engar grímur á mig - Nú veit ég einfaldlega betur.Hvers vegna? Jú, vegna þess að í haust, hafandi fengið reynslu frá síðasta vetri, batt ég Stakkanesið mitt tryggilega niður á fjórar fullar vatnstunnur inni við Skipavík. Tvær vatnstunnur höfðu nefnilega ekki dugað veturinn þar áður því Stakkanesið fauk til hliðar með þær hangandi á sér - 400kg. af vatni. Í haust var þess vegna búið vel og tryggilega um með fjórum tunnum - 800kg. af vatni, tvær á hvora hlið og bundið yfir allt saman með nýjum, sterkum strekkiólum. Þannig umbúið hefur Stakkanesið staðið af sér öll vetrarveður. Þar sem ég er búsettur á höfuðborgarsvæðinu hef ég litið uppeftir öðru hverju og fylgst með en að öðru leyti treyst á að böndin héldu. Síðast var ég hér í Hólminum helgina 5-8 febrúar og þá stóð skipið í skorðum og böndin höfðu hvergi gefið eftir. Fyrir stuttu síðan gekk hér yfir mikið illviðri svo olli tjóni á eignum. Ég var hins vegar rólegur í Reykjavík, vitandi af Stakkanesinu eins vel frágengnu og mögulegt var.Nú um páskana kom ég uppeftir og leit auðvitað á bátinn minn. Ég er ekki viss um að ég hefði verið jafn rólegur í illviðrinu á dögunum hefði ég vitað það sem ég sá nú. Einhver auðvirðileg sál hefur sumsé fundið hjá sér hvöt til að stela nýju strekkiólunum mínum, einu foktryggingunni minni, af bátnum! Ég hef gruflað og gruflað en ég kem ekki inn í minn heimska haus hvers konar manngerð fær af sér að gera svona nokkuð. Í mínum uppvexti vestur á Ísafirði var brýnt fyrir mér hversu rangt það væri að stela frá öðrum. Ég veit ekki hvernig þeim málum var háttað hér í Hólminum en eitthvað hefur viskan þá fallið utan garðs. Ég hef enga hugmynd um hver eða hverjir voru að verki og verð þess vegna - eðlilega - að setja alla undir sama hatt.Ég er ekki að óska eftir strekkiólunum mínum til baka - ég á nóg af þeim og þykist enda vita að slík ósk væri gagnslaus. Sá sem er nógu siðblindur til að stela foktryggingunni af bátnum mínum er líka nógu siðblindur til að sitja sem fastast á henni í trausti þess að til hans hafi ekki sést við verknaðinn. Það breytir hins vegar ekki þeirri staðreynd að skömm aumingjans lifir, hver sem hann er og meðan hann ekki finnst verða fleiri að bera þessa skömm.....Eftir páskana fer ég suður með hálfum huga - ég get ekki ímyndað mér hverju verður stolið næst enda hef ég ekki ímyndunarafl til þeirra hluta eins og fram kom ofar. Þetta aumingjaframtak verður hins vegar til þess að ég verð að koma aftur á næstu dögum með nýjar ólar - þótt aumingjanum hafi verið sama þó Stakkanesið mitt fyki er mér það ekki, enda smíðaði ég það sjálfur og vil ógjarnan sjá þetta handverk mitt eyðileggjast - allra síst af þessum orsökum. Sat, 26 Mar 2016 08:40:00 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/746095/ Í Höfðaborg er ekki til siðs að vaka frameftir á kvöldin, hvorki á virkum dögum né um helgar. Þess vegna vorum við Bassi á fótum rétt um sjöleytið. Hann hefur raunar minna við að vera en ég og þess vegna leyfir hann sér stundum að leggja sig aftur eftir "morgunfagnið" Myndir dagsins (ekki svo að skilja að ég ætli að setja myndir inn daglega) eru teknar haustið 1993 við eyðibýlið Hest í Hestfirði. Ég var þarna einn á ferð, einu sinni sem oftar, það var síðdegi og stórkostlegt haustveður. Ég klöngraðist á jeppanum út fyrir býlið og út fjöruslóða allt þar til hraðinn var kominn undir gönguhraða. Þá lagði ég bílnum og gekk áfram langleiðina út í Tjaldtanga, þaðan yfir nesið og að gömlu eyðibyggðinni í Folafæti Seyðisfjarðarmegin. Þar var aðeins eitt hús uppistandandi og þó ekki meira en svo að það marraði í því þegar ég lagðist á húshornið og ýtti. Á sínum tíma fann ég fyrir því heimild að húsið / jarðarhlutinn muni hafa verið Heimabær, en kannski vita einhverjir betur. Í skáp í hálfhrundu eldhúsi var gestabók í krukku ásamt blýantsstubbum. Ég kvittaði fyrir komuna en hélt svo áfram göngunni, upp langa og djúpa laut sem sk. heimildum heitir Álfalág. Þar var gríðarleg bláberjaspretta, svo mikil að ekki varð framhjá horft. Ég át mig upp lautina sem hallar stöðugt til fjalls. Þegar henni sleppti ofan til, hún jafnaðist út og ég sá loks til beggja handa var ég kominn himinhátt upp í Hestinn - a.m.k. fannst mér það. Bílinn sá ég sem lítinn depil í fjörunni Hestfjarðarmegin. Á niðurleiðinni í átt að bílnum var sama berjasprettan og það var farið að bregða birtu þegar ég hafði étið mig niður hlíðina.Klukkan mun hafa verið að nálgast háttatíma þegar ég loks renndi í hlað heima á Ísafirði... Síðasta myndin er reyndar ekki mín. Þegar ég yfirgaf bílinn og hóf gönguna sá ég ekki fyrir endann og skildi myndavélina eftir í bílnum. Þetta þótti mér afar slæmt en var ekki að gert því ég ætlaði ekki að eyða tíma í að ganga til baka eftir vélinni. Ég ætlaði að bíða betra tækifæris að ganga leiðina aftur og mynda allt sem fyrir augu bæri. Nú, 23 árum seinna er enn beðið tækifæris... Myndin af Heimabæjarhúsinu er klippt úr úr dagatali Hjálparsveitar skáta á Ísafirði og á sinn sess í albúminu mínu með svipuðum skýringum. Mig minnir að Gísli Gunnlaugsson á Ísafirði hafi tekið hana og ég vona að birtingin verði ekki illa séð. Sun, 20 Mar 2016 09:55:28 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/745475/ Það er hádegi í Höfðaborg, líkt og annarsstaðar. Kannski aðeins svona meira há-hádegi, því nú fyrir hádegið urðu ákveðin tímamót hér heimavið. Þau fólust m.a. í því að eðalhundurinn Edilon Bassi Eyjólfs-eðaeftiratvikumElínarson Breiðfjörð Thorsteinsson Budenhof Sandhaug Sóðalöpp fór í klippingu. Hann fer í klippingu sirka fjórum sinnum á ári. Fyrir hverja klippingu er hann ógnarstór hundur en á eftir er hann bara lítil og ræfilsleg písl sem kúrir sig skjálfandi af kulda uppi í sófa og vill ekki sjá að fara út og viðra sig. Svo fólust þessi tímamót líka í því að í fyrsta sinn ( í mínu minni) tókst mér að segja "nei, því miður" við mann sem hringdi og falaðist eftir aðstoð við bílinn sinn. Þeir sem best þekkja til vita hvílíkt risaskref var stigið með neituninni og horfir nú strax vænlegar með að ég geti mögulega lokið einhverju af þeim verkum sem ég þarf að ljúka fyrir sumarið - til þess einfaldlega að geta átt eitthvert sumar!...og af því að nú er svona há-hádegi þá ákvað ég að gera sérstaklega vel við mig í mat. Það er raunar dálítið erfitt stundum því þrennt það leiðinlegasta sem ég veit í lífinu er að kaupa í matinn, taka bensín og borga reikninga með heimabanka. Þetta er ekki vegna þess að ég eigi ekki aura fyrir hlutunum, heldur er þetta eflaust einhver brotalöm í sálarlífinu. Á endanum verð ég að gera þetta allt en ekki fyrr en skáparnir eru tómir, bíllinn bensínlaus og reikningar komnir undir eindaga. Það vill svo til að núna eru skáparnir í eldahorninu í Höfðaborg nánast tómir. Ég gróf djúpt í einn og fann heila körfu með bollasúpum. Án þess ég þekki upprunann giska ég á að þessar bollasúpur séu þarna vegna þess að ég hafi tæmt einhvern húsbílinn eitthvert haustið og gleymt birgðunum. Þegar ég las á þessa bollasúpupakka stóð á þeim að síðasti söludagur væri svona frá miðju ári 2013 og fram á mitt ár 2014. Ég hef enga trú á að þurrmatur renni svo glatt út og trúr þeirri sannfæringu skellti ég í þessa fínu tómatsúpu. Eins og ég vissi - það var nákvæmlega ekkert að henni og ef eitthvað er er meiri kraftur í henni nú en var. Bollasúpur hafa yfirleitt langan lifitíma og þessi, sem rann út í júní 2013 hefur trúlega verið framleidd tveimur til þremur árum fyrr. Semsagt fínasta bollasúpa og tuttugu mínútum eftir neyslu kenni ég mér einskis meins, nema síður sé...Ég mun í næsta þætti segja frá því hvernig pottréttur sem rann út 11/2013, bragðaðist.. Tue, 08 Mar 2016 12:13:03 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/744461/ Nei, þessi færsla fjallar ekki um það hversu fljótur ég sé að hlaupa. Ef svo væri þá lyki henni nákvæmlega hér. Punktur.Hún - þ.e. færslan - hefði allt eins getað heitið "Gamla malbikunarvélin" en ég ákvað að velja frekar þennan titil því hann gaf möguleika á innganginum hér ofar. Ég er með ör framan á hægri fótlegg og örið barst eitthvað í tal hér í Höfðaborg á dögunum Þetta tvennt er samtvinnað, örið á fætinum og gamla malbikunarvélin. Það skal nú skýrt ýtarlega og rúmlega það.Einu sinni var ég lítill. Þeir sem þekkja mig vita vel að ég er ekki stór en ég á ekki við hæð yfir sjávarmál heldur aldurinn. Ég hef alltaf verið stuttur. Ég á við aldur svona nærri þessum hér:Ég er einhversstaðar á fjórða árinu þegar þessi mynd er tekin og því miður í háum sokkum. Fyrir því gæti verið ástæða, önnur en sú að mömmu hafi þótt ég svo flottur í hvítum, uppháum sokkum. Það voru þá síðustu forvöð því hvítur hefur ekki reynst mér góður fatalitur frá fjögurra ára aldri.Ég fæddist á sjómannadaginn 1957. Á þeim tíma og til hausts 1961 bjó fjölskyldan að Hrannargötu 3 á Ísafirði. Það var góður staður fyrir ungan mann að hefja lífsgönguna þótt fyrstu sporin utan húsveggjanna hafi eflaust legið út á forugar göturnar í kring, móður minni blessaðri til armæðu. Á tiltölulega litlum bletti bjó sannkallað mannval: Þar var Ásgeir Salómons, Doddi á Essó (sem raunar var ekkert kenndur við Essó á þeim tíma) og bræðurnir Halldór og Steini Geirs. Iddi Jóns Bárðar bjó í bláa húsinu Sólgötu 8 ( sem var örugglega ekki blátt á þeim tíma) og svo var einhver slatti af gömlu köllum og kéllíngum með misjafna þolinmæði fyrir ungviðinu sem fékk að ganga nánast sjálfala á góðum sumardögum í vernduðu umhverfi gamla bíóplansins. Þarna var Hrólfur Þórarins á Pólstjörnunni, sem bjó í Hrannargötu 9 og átti gráan GMC trukk. Svo var sýslumaðurinn Jóhann Gunnar Ólafsson í Hrannargötu 4. Hann var aldrei nefndur nema með virðingu og á lægri nótunum. Í norðurenda Sólgötunnar var fiskibúðin og þangað kom forvitnilegt fólk að kaupa í matinn. Stundum kom Agnar á Búinu í bæinn á gamla Ford og kom við í fiskibúðinni. Mér fannst gamli Ford ákaflega merkilegur bíll og alveg sérstaklega merkilegt þegar ég eitt sinn sá leggja hvíta reykjarslæðu upp af vélinni framanverðri. Svo merkilegt að gufan upp af gamla Ford er enn ljóslifandi 55 árum síðar eða svo. Allt véla- og verkfærakyns var eftirtektarvert. Á norðurhorni Sólgötu við Fjarðarstræti ( við horn Glámu) var skilti á staur. Þetta var gulur, uppréttur rétthyrningur með svörtum jaðri og svörtum stöfum. Svo langt var ég ekki kominn í lífsleikni á fjórða árinu að ég gæti lesið letrið en lífið hefur kennt mér að þar stóð: STANZ - AÐALBRAUT - STOP. Dag einn, sólríkan og heitan kom maður með stiga og verkfæri. Hann skrúfaði niður skiltið, lagði það frá sér upp við Glámuvegginn og setti upp annað hringlaga í staðinn. Ég var mættur á staðinn um leið og fylgdist með. Ég man ekki hver þetta var en ég man að hann varaði mig við að snerta skiltið sem hann tók niður því það væri heitt af sólinni. Ég var, eins og ég sagði, ekki kominn mjög langt í lífsleikninni og þess vegna þurfti ég auðvitað að athuga hversu heitt skiltið væri. Þann dag lærði ég fyrst um blöðrur á fingrum........Þetta nýja skilti markaði tímamót - tímamót sem minnst skyldi á landsvísu. Árið 1966 yrði Ísafjörður 100 ára kaupstaður og átak var að hefjast í fegrun og lagfæringu ásýndar byggðarinnar. Forugar og holóttar göturnar á eyrinni skyldu lagðar malbiki og lýsing þeirra endurnýjuð. Malbiksframkvæmdirnar voru þvílíkt ævintýri í augum okkar stúfanna að vart verður með orðum lýst. Víst munu þær hafa verið mæðrum okkar armæða að sama skapi og mörg góð flíkin varð ónýt af tjöruklessum og viðlíka efnum. Við malbiksframkvæmdirnar var notuð forláta vél sem stóð á tveimur hjólum og var dregin til og frá eftir því sem framkvæmdum miðaði. Því miður hef ég gleymt nafninu á þessarri vél en það var letrað á hana breiðstöfum. Vörubíll bæjarins, gamall grænn Chevrolet, flutti malarsalla innan úr "Krús", malarvinnslu bæjarins í fjarðarbotninum og af bílnum var handmokað í vélina. Bikið kom sem klumpur í stáltunnum sem höggnar voru sundur á staðnum með öxi. Hamflett bikið var svo höggvið niður í mátulega mola og hent af hendi í iður vélarinnar, þar sem mikið bál logaði. Vélin valsaði svo saman möl og bik og skilaði frá sér sterklyktandi eðju sem dreift var á götuna með skóflum og hrífum. Þegar hæfilegu magni var náð var valtað yfir með litlum valtara og ég fullyrði að sá sem stjórnaði valtaranum var í augum okkar stúfanna merkilegasti maður í heimi. Ég var ekki eldri en þetta, þriggja til fjögurra ára en ég man enn að hann hreyfði litla stöng aftan við sig til að fara afturábak eða áfram. Mér fannst þetta lítil stöng til jafnmerkilegra hluta því í vörubílnum hans pabba var gírstöng sem var miklu, miklu lengri en þessi stúfur með kúlu á endanum. Ég man það nokkuð víst að sá sem valtaranum stýrði átti eftir að hljóta mikla upphefð innan bæjarapparatsins enda gat ekki öðruvísi farið með svo merkilegan mann. Hann mun hafa verið bæjarritari um árabil.Ég man líka að bálið sem olíukynt var í iðrum malbikunarvélarinnar og spjó reyk og eimyrju yfir umhverfi sitt átti til að brjóta sér leið úr viðjunum og leika lausum hala utan á vélinni. Í einu slíku tilfelli þegar mikið hafði logað og lengi, kom maður hlaupandi neðan af slökkvistöð með tæki í hendinni og spjó úr því á eldinn. Þetta var stór maður, ljós- eða rauðhærður. Mér var sagt hann héti Jón Halldórsson.Einum man ég eftir sem vakti sérstaka eftirtekt. Þetta var lítill, hnellinn karl, síkátur og hafði hvíta (þannig í minningunni...) derhúfu á höfðinu. Ég vissi ekki betur en að der á húfum ætti að snúa fram en þessi karl sneri því alltaf aftur. Þetta fannst stúfnum fyndið.........mér var sagt að hann héti Magnfreð, þessi karl og það fannst mér líka fyndið. Við áttum síðar eftir að kynnast betur því hann var einn þeirra öðlinga í malbikinu sem rúmum áratug síðar tóku á móti óreyndum guttanum í bæjarvinnunni og ólu upp tvö sumur. Þeir unnu ekki á sunnudögum, karlarnir í malbikinu og þá var svæðið vettvangur okkar stúfanna. Þetta umrædda svæði var ekki stórt, eða rétt ofan við, framhjá og niður fyrir húsið þeirra Siggu Pálma og Hjartar.Menn sem betur vita verða að virða mér til vorkunnar að ég man ekki lengur í hvora áttina var malbikað - upp eða niður bæinn. Það skiptir svo sem ekki miklu máli. Mín saga snýst, eins og fram kom í upphafi, um ör á fæti þó svo ég noti breiða pensilinn til að mála ferlið. Þeir unnu semsagt ekki á sunnudögum, bæjarkarlarnir og eftir laugardagana vildu liggja bikmolar og sundurhöggnar tunnur hjá kaldri malbikunarvélinni. Það var einmitt á þannig degi sem stúfur á stuttbuxum fór í rannsóknarleiðangur um völlinn. Heillaður af glansandi svörtum molunum og horfandi niður í jörðina gat ekki öðruvísi farið en eitthvað yrði í vegi sem forðast skyldi. Hægri fótleggur mætti sundurhogginni biktunnu á þann veg að eitthvað varð undan að láta.........ekki þó tunnan!Háorgandi með blóðið bunandi úr fætinum staulaðist ég yfir Hafnarstrætið, inn í Hrannargötuna og til mömmu. Líklega hafa hlutir gerst hratt eftir það, hraðar en svo að þeir næðu að festast í barnsminninu. Næst man ég eftir mér á aðgerðarborðinu í miðstofunni á gamla sjúkrahúsinu - þeirri sem var í boganum að framanverðu. Sárið var hreinsað, saumað og búið um eins vel og mátti en af stærðinni á örinu í dag má nema umfangið á sínum tíma.Þeir luku við að malbika Hafnarstrætið án minnar aðstoðar en líklega hefur hún mamma mín hlakkað mikið til þess dags er flutt yrði úr Hrannargötunni í nýja húsið sem var í byggingu inni við Seljalandsveg.Framtíðin er sjaldan fyrirséð og líklega var það eins gott fyrir hana mömmu. Ég er ekki viss um að ástandið hafi skánað mikið er í "sveitina" kom...............................................................................................................................................Ár líða og tilveran sveiflast til og frá. Seljalandsvegurinn seldur og flutt til Reykjavíkur vegna atvinnuleysis heima fyrir. Svo rofaði til og allt í einu erum við aftur á heimleið á glænýjum vörubíl. Það er gott því engum hafði líkað vistin í borginni. Ég var orðinn tíu ára - afmælisveislan var haldin í og á pappakössum í kjallaranum að Sigtúni 37 í Reykjavík, sem hefur verið heimili okkar syðra. Tveimur dögum eftir afmælið er lagt af stað með búslóðina á pallinum. Bílarnir eru tveir, samskonar og eins útbúnir. Síðustu Reykjavíkurnóttinni lýkur, ferðin hefst í öfuga átt því við ökum vestur á Ránargötu að kveðja Rósu ömmu og Jóa frænda. Við borgarmörkin er sameinast og ekið í samfloti vestur. Fremri bíllinn ber megnið af búslóðinni, ferðin tekur tvo daga og er efni í langan pistil. Þegar morgunn hins sjötta júní 1967 rennur upp eigum við aftur heima á Ísafirði, nú að Urðarvegi 4 og fyrir utan bíða tveir vörubílar tæmingar. ..............................................................................Stúfurinn úr Hrannargötunni stækkar og sumarið hættir að vera samfelldur leikur. Frá tólf ára aldri er það skógræktin. Á vetrum er gripið í útskipun á freðfiski eftir því sem slíka vinnu er að fá. Fermingarsumarið ´71 er unnið við skelvinnslu og hýrunni bætt við fermingarpeningana. Vorið eftir er keypt ný skellinaðra og enn tekur lífið stökkbreytingum. Sumarið ´72 er unnið í fiski en vorið ´73 er ég svo heppinn að komast í bæjarvinnuna. Gamla malbikunarvélin er ekki lengur á faraldsfæti heldur hefur henni verið komið fyrir innan við áhaldahúsið. Nær áfastur henni er gamli, græni Chevrolet vörubíllinn og gegnir hlutverki malarforðabúrs. Nú orðið koma stórfyrirtæki úr Reykjavík og malbika heilu hverfin í einu en sú gamla er notuð í smærri verk eins og holufyllingar. Á góðum dögum er hún kynt upp og við sumarvinnumenn látnir moka í hana malarsallanum. Ábyrgari menn sjá um bikið og blöndunina. Til þessarra "ábyrgari" aðila má m.a. telja Halldór Jóns Páls, en sá öðlingsdrengur vann hjá bænum á námsárunum. Þá var þarna einnig Snorri Gríms, "Ríkisstjóri" og fleiri góðir drengir. Kynnin af gömlu malbikurunum úr Hafnarstrætinu voru endurnýjuð og margur lærdómurinn dreginn af þessum gömlu jálkum sem flestir höfðu marga fjöruna sopið - og sumir kannski sopið sitthvað fleira en fjörur. Um þessa menn er ekki hægt að nota orð eins og "minnisstæðir". Þeir eru einfaldlega ógleymanlegir.....Torfi Bjarna, sem var trúður af guðs náð. Ég man ekki hvernær Torfi dó og finn ekkert um það í skrám en hann varð aldrei gamall - hann var alltaf einn af okkur unglingunum, einstakt góðmenni. Hver man ekki eftir Magga Dan. Hann var sannarlega það sem hann sagðist vera (en ekki fyrr en eftir nokkra sterka...) - góður maður. Öðlingurinn Siggi Jónasar, Hemmi Klöru (eins og hann var alltaf nefndur) sem var eitthvert almesta snyrtimenni sem ég man eftir frá þessum tíma. Á frídegi, ekki síst á hátíðisdögum sást Hermann aldrei öðruvísi en í frakka með hatt. Fötin geta víst skapað menn og utan frá séð var engan mun að sjá á Hemma og einhverjum stjórnarherranum. Ef dæmt er út frá hjartalagi hygg ég þó að Hemmi hafi haft þar alla vinninga.Svo var þarna auðvitað fullt af yngri mönnum en þeir eru flestir enn á lífi og verða ekki almennilega góðir fyrr en þeir eru dauðir, eins og reglan segir.....en þá eiga þeir líka inni hjá mér ámóta eftirmæli og hér að ofan - allir með tölu.Ég sagði hér ofar að gamla malbikunarvélin hefði verið kynt upp á góðum dögum til að holufylla. Það þýðir ekki á á Ísafirði þeirra tíma hafi gert slæma sumardaga- ég man ekki slíka daga. En þegar ekki viðraði til malbikunar eða ekki var þörf á slíku voru unnin margvíslegustu störf utan húss og innan. Þá voru t.d. handsteyptar gangstéttarhellur. Þetta var rétt í upphafi velsældarvæðingar (sem vel má kalla vesældarvæðingu) og hellurnar voru 50 X 50 X 5 cm. Að handleika eina slíka var ekkert mál en að handleika þær heilan dag frá morgni til kvölds var aðeins á færi hraustra manna. Svo minnkuðu hellurnar í 40 X 40 X 4 cm og léttust að sama skapi. Sementspokarnir, sem alltaf voru 50 kg urðu 40 kg, mjölpokar sem áður voru 100 kg og tveggja manna tak urðu 50 kg og einsmannstak - urðu svo 1000 kg, mannskapurinn rekinn og keyptur lyftari..........M.a.s. hjólbörurnar hafa minnkað um helming enda koma þær flestar frá Kína þar sem fólkið er helmingi minna en við!Kannski hefur eitthvað af þessu ofantalda gert það að verkum að menn ná nú almennt hvorutveggja - að verða gamlir og halda sæmilegri heilsu. Álagið á skrokkana hefur í öllu falli minnkað.Ég ætla að enda hér þennan stutta pistil um örið á hægri fótleggnum á mér. Það getur verið til sýnis þeim er sjá vilja eftir samkomulagi, að öðru leyti hef ég ekki um málefnið fleiri orð.Ég bið afsökunar á fljótfærnis- og prentvillum því ég hef ekki gefið mér tíma til að lesa skrifin yfir!..................................................................................... Wed, 17 Feb 2016 14:46:24 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/744064/ ......var Stakkanesið kuldalegt þar sem það hímdi undir snjóteppi úti við Skipavík. Það snjóaði gríðarlega í Hólminum sl. fimmtudag (4.feb) og í áframhaldandi kulda hafði sá snjór ekki sigið merkjanlega þegar við EH renndum í hlað á Borgarbrautinni seint á föstudagskvöldi. Við lögðum af stað úr Reykjavík rétt um hálfsex og áðum að vanda í Borgarnesi - ekki þó í Geirabakaríi því þar var búið að loka, heldur í Bónusbúðinni og versluðum nauðsynjar til næsta dags. Veðrið var þokkalegt, dálítill blástur og kalt en hálkulaus vegur að mestu. Sama færið hélst uppundir Kolbeinsstaði en þar skipti um og við tók stífur vindstrekkingur af austri. Loft var tiltölulega bjart en vindurinn reif upp hjarn svo úr varð stífur lágrenningur yfir veginn. Skyggni til aksturs fór allt niður í eina stiku á köflum (eru það ekki um 50 mtr?) og er ofar dró bætti í vindinn. Hálku var ekki að merkja að neinu ráði nema við Dalsmynni, frá afleggjaranum að Laugagerðisskóla og upp undir Rauðkollsstaði. Þaðan var auður vegur að Vegamótum en yfir Vatnaleiðina var fljúgandi hálka auk þess sem þar hvesti verulega. Það mátti heita blindbylur - án ofankomu - alla leið yfir og að vegamótum norðanvert. Þar var færið skaplegra en þegar við renndum inn í Stykkishólm mátti sjá á klukkunni að aksturinn frá Borgarnesi hafði tekið okkur um tuttugu mínútum lengri tíma en vanalega.Þegar heim á Borgarbrautina kom gat að líta stóran snjóskafl sem teppti alveg aðgengi að húsinu. Yfir innkeyrsluna lá mittisdjúpur skafl en næst húsinu var þó snjólítil ræma. Sem betur fer hafði nágranninn í næsta húsi mokað mjóan gangstíg upp að sínu húsi og þann stíg laumuðumst við með okkar farangur og síðan meðfram húsveggnum. Það tók smástund að brjóta klaka frá útidyrunum og finna lykilinn en hafðist þó að lokum. Innandyra ar enga skóflu að finna, aðeins strákúst á sólpallinum, en hann var vonlaust verkfæri í baráttu við skaflinn. Við tókum laugardaginn rólega framan af en eftir hádegi var lagt í leiðangur til Gulla Rúfeyings og frú Löllu til að fala skóflu. Það var auðsótt og eftir vel útilátið kaffi var ráðist í að moka innkeyrsluna. Þar voru höfð helmingaskipti þó ekki sé grunlaust um að skrifarinn hafi sloppið betur en til stóð. Það var nefnilega talsverð vinna að moka skaflinn og gera sæmilega gangfært heim að húsinu. Eftir moksturinn var blásið til kaffihlés en síðan lá leiðin í heita pottinn í sundlauginni, þar sem legið var fram að lokun. Ekki spillti veðrið, því þrátt fyrir dálítinn kuldagjóstur var bjart í lofti og sól meðan hennar tími leyfði. Laugardagskvöldið var nýtt í dvd- og sjónvarpsgláp, tölvulegu og þvílíkt. Sunnudagurinn, 55. afmælisdagur EH, heilsaði líkt og laugardagurinn en þó var öllu lygnara. Við ákváðum að ganga út á flatirnar austan og neðan við húsið, sömu slóðina og við röltum á fimmtugsafmæli EH, þegar við dvöldum einnig helgarlangt á Borgarbrautinni með skottinu Bergrós Höllu. Nú var hún ekki með til að sjá um myndavélina eins og þá svo við máttum sjálf sjá um þá hlið. Árangurinn varð m.a. svona:Eftir gönguna lá leiðin líkt og oft áður, í heita pottinn. Þar var aftur legið fram að lokun og eftir pottinn var haldið í bollukaffi til Löllu og Gulla. Við áttum raunar að mæta þangað mun fyrr en misskildum tímasetninguna. Það var dálítið miður því þau gömlu voru búin að bíða með bollurnar eftir okkur síðan um miðjan dag. Ekki varð að gert og við sátum stórveislu fram undir kvöldmat. Ætlunin hafði verið að borða gala-afmæliskvöldverð á Narfeyrarstofu og við áttum pantað borð en höfðum það eins seint og hægt var. Þannig gengu hlutirnir upp og steikin á stofunni var virkilega fín þrátt fyrir bolluátið!Kvöldið var svo tekið rólega að vanda, veðrið hélst bjart og stillt en kuldinn hélt okkur innan dyra. Líklega er þetta fyrsta helgardvölin í Hólminum sem ekki felur í sér bíltúr út í Grundarfjörð eða lengra. Jólabækurnar höfðu raunar verið settar í töskuna syðra sem möguleg afþreying en þrátt fyrir góðan vilja sátu þær á hakanum fyrir 160 mín. langri þáttaröð um Inndjúpið á dvd.Mánudagurinn rann upp með hvössum austanvindi og enn meiri kulda en þokkalega bjartur þó. EH hafði tekið frí þann dag en ég átti að hefja kvöldvakt hjá Óskabarninu kl. 16. Hússkil voru að vanda kl. 12 á hádegi svo eftir morgunkaffi var gengið í að taka saman og þrífa. Allt gekk það að óskum og við kvöddum Stykkishólm að sinni eftir stutta heimsókn til Löllu og Gulla. Við norðurenda Vatnaleiðar drógum við uppi tvo bíla sem voru síðan á undan okkur suður yfir. Sá fremri var jeppi með litla kerru, sá aftari var lítill sendibíll. Þeir voru greinilega í samfloti og áttu í erfiðleikum vegna hálku og hvassviðris. Kerran vildi fjúka þvert útaf jeppanum og sendibíllinn fauk ítrekað til að aftan. Hraðinn var því lítill, enda við á ónegldum dekkjum sem gripu lítið í klakann þótt glæný væru. Þannig gekk suður að Vegamótum en þar tók við marauður vegur fyrir utan kaflann við Dalsmynni sem áður var lýst. Við tókum okkar áningu í Geirabakaríi í Borgarnesi og komum til Reykjavíkur rétt uppúr kl. 15. Farangurinn var borinn í hús og fataskipti höfð, síðan var haldið beint til vinnu og klukkuna vantaði tíu mínútur í fjögur þegar ég stimplaði mig inn.Það eru u.þ.b. sex vikur fram að næstu ferð í Hólminn, því ég á húsið pantað um páskana, líkt og í fyrra. Þeir eru semsagt snemma í ár og því litlar líkur á að vorað hafi nægilega til að Stakkanesið verði sjósett þá. ....en þá má í staðinn gera aðra atrennu að jólabókunum! Wed, 10 Feb 2016 07:33:47 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/743357/ Þeir voru að hringja til mín frá Símanum. Þeir hringdu raunar ekki sjálfir heldur fengu til þess unga dömu sem líklega hefur verið í svona kvöld - úthringivinnu. Ég giska á það vegna þess að þó hún væri öll af vilja gerð gat hún ekki svarað einföldum spurningum heldur aðeins þulið upp það sem greinilega stóð á blaði fyrir framan hana. Megininntakið í því sem hún hafði að segja var að nú ætlar Síminn að breyta sjónvarpsáskriftarpökkum sínum - eina ferðina enn. Hún var, blessunin að láta mig vita af þessu og í leiðinni að bjóða mér áskrift að glænýjum - takið eftir, glænýjum.... - áskriftarpakka sem innfæli nær allar stöðvar sem Síminn hefði uppá að bjóða. Ég spurði hvað þessi nýi pakki kostaði á mánuði. Jú, aðeins tæpar sjö þúsund krónur! Ég spurði hvað ég væri að borga fyrir þann pakka sem ég er nú með og líkar prýðilega við (ég veit svo sem alveg hvað ég er að borga en vildi gjarnan að það kæmi fram þarna svo samanburðurinn væri skýr)Jú, tæpar þrjú þúsund krónur á mánuði!Ég spurði hvort Síminn hefði nokkurn tíma breytt áskriftarpökkum á þann veg að viðskiptavinurinn nyti lægra verðs en betri þjónustu. Því gat hún ekki svarað enda líklega ekki ráðin til annars en að lesa texta af blaði. Þessvegna sagðist ég heldur engu geta svarað fyrr en ég hefði skoðað áskriftarpakkana á heimasíðu Símans. Með það kvöddumst við í vinsemd.Svo fór ég að skoða pakkasamsetningarnar. Ég sá þrjá pakka. Einn kostaði 490 krónur og var fátt nema umbúðirnar. Annar kostaði 4900 krónur ( verðið er reyndar á reiki eftir því hvar á síðu Símans er skoðað, því þar sem stöðvarnar eru taldar upp er verð pakkans sagt 4.390 kr.) og fól í sér Norðurlandastöðvar og þónokkrar fleiri, alls 27 stöðvar hafi ég talið rétt. Þar eru td. tvær franskar fréttastöðvar (sem er útilokað að ég geti haft nokkurt gagn af) og VH1, sem sjónvarpar myndrænni músík allan sólarhringinn. Sú stöð er í núverandi pakkanum mínum og er hötuð til dauðans því í hvert sinn sem ég hleyp yfir hana á stöðvarápi þarf ég að lækka í hljóðinu - hún er nefnilega miklu hærri en aðrar rásir. Svo er þarna í boði aðgangur að BBCBrit. sem sjónvarpar breskum skemmtiþáttum.Ókei. Hafið þið horft á BBC skemmtiþætti? Ég hef reynt það og Jesús Kristur á krossinum hvað þeir eru leiðinlegir!! Ég myndin næstum borga fyrir að losna við þessa grátlegu stöð úr pakkanum!Svo er þarna Boomerang, sem sjónvarpar eingöngu barnaefni. Hvað skyldu nú vera mörg börn í heimili hér í Höfðaborg?Því er fljótsvarað. Hér búa tvö stór börn sem horfa stundum á Tomma og Jenna þegar þau eru að bugast á breskum og sænskum skemmtiþáttum....gefum Boomerang smá séns.Svo er raunar í þessum pakka aðgangur að National Geographic, svona sem gulrót fyrir þá sem ekki horfa á neina af hinum í pakkanum. Vissulega frábær stöð en maður borgar bara ekki 4.900 kr. á mánuði fyrir áhorf á hana eina. Ekki frekar en hálfan handlegg fyrir aðgang að Stöð tvö sem ég hef ekki keypt í áraraðir. Um ítalskar og spænskar sjónvarpsstöðvar ætla ég ekkert að segja, annað en að ég hef jafnlítið gagn af þeim og pólska ríkissjónvarpinu sem einnig er í pakkanum sem kostar 4.390 eða 4.900 eftir því hvar maður er staddur á síðu Símans.Eitt má ég samt til með að nefna: Danska sjónvarpsstöðin DR1 hefur verið að senda út frábæra 50 mín. þætti um Poirot, eftir sögum Agöthu Christie. Ég reyni eins og ég get að fylgjast með þeim. Svo bregður fyrir á DR1 þáttum um Taggart og fleira í þeim dúr ásamt ágætis bíómyndum. DR1 er þessvegna trúlega sú stöð sem ég horfi mest á fyrir utan íþróttastöðvar eins og Eurosport og Extreme. Vilji ég hins vegar halda þeim tveimur síðasttöldu verð ég að kaupa stöðvapakkann uppá tæpar sjö þúsund eftir breytinguna hjá Símanum!Innheimtufyrirtæki á höfuðborgarsvæðinu auglýsir mikið undir slagorðinu: "Ekki gera ekki neitt" og allir skilja meininguna. Nú er ég að hugsa um að gera þveröfugt við þetta slagorð og gera hreint ekki neitt í þessum pakkamálum Símans. Það hallar nefnilega til sumars og á sumrin er lítið horft á sjónvarp í Höfðaborg. Þess vegna er ég að hugsa um að gera nákvæmlega ekki neitt. Ég held aðeins áfram að borga þennan pakka sem ég borga í dag svo lengi sem ég verð rukkaður um hann en þegar breytingar Símans taka gildi og núverandi pakkanum mínum verður lokað er það Síminn sem tapar peningum en ekki ég. Mjög einfalt. Thu, 28 Jan 2016 07:54:16 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/742721/ Það er margt skrýtið. Eitt af því sem er skrýtið er internetið og umgengni manna um annarra efni. Ég hef verið að velta þessu dálítið fyrir mér undanfarnar vikur eða svo. Tilefnið er að fyrir langa löngu stofnaði ég síðu á Facebook. Ég hef ekki verið sérstaklega spenntur fyrir Facebook, aðallega vegna þess að mér hefur fundist nægur tími fara í að halda úti þessarri síðu og óþarfi að bæta þar neinu við. Nokkrum sinnum hefur það gerst að menn hafa haft samband við mig og beðið um leyfi til að birta einstakar myndir - eða fleiri saman - á einhverjum Facebook hópsíðum eða af öðrum tilefnum. Undantekningalaust hef ég gefið slík leyfi, þó með því skilyrði að tekið væri fram hvaðan myndirnar væru fengnar.Fyrir stuttu ákvað ég að laga til þessa Facebook síðu mína, lagfæra notandanafnið og setja inn myndir á hana. Ástæðan fyrir ákvörðuninni var margþætt en helst þó að skipa- og bátaáhugamenn hafa í auknum mæli verið að flytja sig á þær slóðir með sína visku. Einnig var sá auglýsingamarkaður sem ég helst fylgdist með að færast meira og meira inn á Facebook. Ég rak mig á þetta þegar ég keypti fyrra mótorhjólið og fór að leita að búnaði tengdum því á þeim auglýsingamarkaði sem mér var tamastur, þ.e. bland.is. Mér var bent á að mun vænlegra væri að finna slíkan búnað í auglýsingum á Facebook, þar sem flæðið væri mun meira og tengingarnar betri. Þegar ég svo fór að skoða miðilinn betur og læra dálítið á hann ákvað ég að bæta þar aðganginn minn og nýta hann meira. Ég tengdi mig fljótlega inn í nokkra báta- og bílahópa og hóf að lauma þar inn einni og einni mynd úr safninu. Fyrirliggjandi upplýsingar um viðk. myndir hef ég jafnan látið fylgja með enda hafa skýringalausar myndir alltaf minna gildi - amk. finnst mér það.Ég hef verið að renna gegnum þessa hópa og eins aðra sem eru opnir öllum en eru á mínu áhugasviði og komist að dálitlu sem ég ekki átti von á. Í minnst tveimur hópanna hef ég fundið myndir úr mínum söfnum í nokkru magni. Á öðrum staðnum birtir þær maður sem ég vissulega gaf leyfi á sínum tíma - með sama fororði og fyrr. Því er mætt með því að setja einungis " stakkanes.123.is " fyrir ofan myndirnar en ekki stafkrók til frekari skýringar. Þetta finnst mér ekki góðar tvíbökur, eins og maðurinn sagði.Á hinum staðnum birtast einnig myndir sem ég gaf samskonar leyfi fyrir á sínum tíma en þar er ekki haft fyrir neinum upprunaupplýsingum - ekki er að finna eitt einasta orð um það hvaðan myndirnar eru fengnar. Í gærkvöldi fann ég þriðja staðinn þar sem mynd frá mér hefur verið notuð. Í það sinn hefur höfuðið verið bitið af skömminni því sú mynd var með vatnsmerkinu STAKKANES í einu horninu, eins og flestar mínar myndir. Myndin hefur verið klippt til svo vatnsmerkið er horfið en miðja hennar síðan stækkuð og endurnýtt.Ég veit að sú mynd ásamt öðrum tengdum var í höndum þriðja aðila með fullu leyfi en nafn hans kemur hvergi fram heldur.Þetta finnst mér heldur ekki góðar tvíbökur. Kannski er illt að varast þetta og mér sýnist menn nota myndir hver frá öðrum og eins af opinberum síðum hægri vinstri án þess að geta heimilda. Ég brá á það eina ráð sem mér er fært: Að loka öllum myndaalbúmum á 123.is síðunni minni með lykilorði. Kannski verður það til einhvers, kannski ekki.Nóg um það. Það er laugardagur, frostlaust og fallegt veður. Hentar vel að fara út og viðra hundinn eða þvo götusaltið af bílnum. Svo á að opna sýningu í dag kl. 16 í Sjóminjasafninu á Granda, um pólska flutningaskipið Wigry og endalok þess við Mýrar. Hver veit nema maður kíki þangað?Eigið góðan dag...... Sat, 16 Jan 2016 11:33:08 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/742258/ Nei, ekki alveg - enn eru tvö ár í 2018. Samt situr þessi tala í mér, ekki sem ártal heldur brot úr gömlum dægurlagatexta þar sem sagði frá óvenjulegu barnaláni fjölskyldu einnar sem hélt áfram að fjölga sér "uns þau urðu tvö þúsund og átján". Ég er svo undarlegur til höfuðsins að ég er handviss um að þetta brot ásamt fleirum úr sama texta á eftir að óma í hausnum á mér allt það ár.Nú er aðeins tvöþúsund og sextán og ætti að vera nægur tími til að losa sig við kvillann - ef það er þá kvilli. Áramótin fóru fram eins og áður var fram komið, þ.e. við Bassi sátum tveir saman í Höfðaborg og horfðum á sjónvarp. Hann horfði samt eiginlega meira á nammiboxið á borðinu. Í Höfðaborg er venjulega til nóg nammi. Við álítum nefnilega að allt sem smakkast vel sé á sinn hátt nammi og af því hér er enginn sem stjórnar eða sér um matarinnkaup fyrir okkur feðga þá kaupum við bara það sem er gott - semsagt nammi. Ég get upplýst það hér með af því aðeins örfáir lesa þetta og fer fækkandi, að til hátíðanna voru keypt inn fimm kíló af konfekti, fyrir utan 750gr öskjuna sem Óskabarnið gaf. Ég ánafnaði reyndar veislustjóranum okkar þeirri öskju, við Höfðaborgarþrenning höfðum nefnilega veislustjóra sem sá um allar meiriháttar máltíðir um jól og áramót. Það er einmitt sá sami veislustjóri sem er eigandi kínversku jólaseríunnar steindauðu. Hin fimm kílóin höfum við Bassi alveg séð um.Þegar ég kom heim úr vinnu í gær, á þrettándanum, mátti glöggt sjá gilda sönnun á reglunni sem ég útlistaði þann 21. des. sl. Þótt ekki væri sérlega bjart í lofti var greinileg lengingin á deginum. Þess vegna bendi ég enn á þessa einföldu reglu um dagsbirtu með orðum fengum beint úr þykku bókinni: "...og hafið þetta til marks....".Þannig er nú það. Fyrir stuttu fullyrti ég að ég ætlaði á mótorhjóli til Færeyja á komandi sumri. Mér eru alveg ljósir annmarkarnir á fullyrðingunni og þess vegna ætla ég að nota Norrönu sem stökkpall því þótt mótorhjól séu orðin þokkalega fullkomin er enn ófært á þeim til Færeyja án þess að annarra farartækja njóti við. Ég fékk óbeinar athugasemdir við framsetningu fréttarinnar varðandi þetta atriði en tek fram að þær voru allar frá lítt þenkjandi fólki og því illa marktæku. Til að taka af allan vafa hef ég nú þegar pantað, greitt og gengið frá farinu með færeysku trillunni Norrönu þann 16. júní n.k. og næst þegar fæti verður stigið á fósturjörðina verður kominn sá 23. Ennfremur er búið að hnýta alla lausa enda varðandi gistingar og ég get upplýst að þær eru ekki af verri endanum. Ég fer ekki einn, eins og líka kom fram og þegar maður gistir með General Bolt-on dugar helst ekkert minna en hótel Hilt-on.Þetta verður ekki lengri pistill því í mörg horn er að líta þessa dagana. Það er aðeins eitt atriði sem ég vil koma að, til að fyrirbyggja misskilning. Margir halda að áhugi á vélum og tækjum erfist einungis í karllegg. Það þarf ekki að vera rétt eins og meðfylgjandi mynd sýnir. Hún mamma gat eitt og annað....... Thu, 07 Jan 2016 17:21:31 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/741887/ Hún lifði ekki lengi, kínverska jólaserían sem ég keypti fyrir mæðgurnar Elínu Huld og Bergrós Höllu, og setti upp á svalahandrið íbúðarinnar í Hraunbænum. Kannski náði hún þremur vikum. Nú er hún dauð, svo steindauð að mér tókst ekki með nokkru móti að koma í hana lífi. Maðurinn í næstu íbúð var með samskonar seríu og þess vegna valdi ég eins - það er gaman að hafa samræmi í hlutunum.Þarf ég nokkuð að taka það fram að sería mannsins í næstu íbúð er líka dauð? Steindauð!Hvers vegna í ósköpunum geta Kínverjar ekki smíðað hluti sem endast? Þeir eru alltaf að smíða eitthvað og mér virðist fæst af því duga fyrir næsta horn......Það eru að koma áramót og í Hraunbæ 30 lýsir ekki á tveimur svalahandriðum - bara af því Kínverjar stóðu sig ekki sem skyldi. Innan við stofugluggann logar hins vegar á 35 ljósa hring sem ég sjálfur - svo það komi skýrt fram - bjó til undir lok síðustu aldar vestur á Ísafirði. Ekkert kínverskt í þeim hring.Klukkan er að verða fimm á gamlársdegi og úti kveður við stöku hvellur. Mér finnst þessir hvellir óvenju fáir fyrir þessi áramót, venjulega hefur verið sprengt stöðugt frá því sölur opna en mér finnst þetta mun minna núna. Kannski er almennu auraleysi um að kenna, kannski sparnaði. Veðrið hefur allavega verið ágætt fram að þessu en nú er heldur að bæta í vind og öðru hverju éljar.....Þegar ég var að alast upp vestur á Ísafirði á síðari hluta síðustu aldar (mikið hrikalega finnst mér þetta skemmtilegt orðalag) þá gerðum við guttarnir talsvert af því um hver áramót að sprengja knallara. Mér skilst að hér fyrir sunnan hafi knallarar venjulega verið kallaðir kínverjar.Þegar hæstu hvellirnir kveða við í kvöld ætla ég að hugsa til seríusmiðanna lánlausu......Að vanda verðum við Edilon B. áður Eyjólfs- en nú Elínarson Breiðfjörð Thorsteinsson Budenhoff Sandhaug Sóðalöpp tveir heima í Höfðaborg. Við drögum fyrir glugga, leggjumst upp í sófa og horfum á eitthvað uppbyggilegt í sjónvarpinu meðan skothríðin gengur yfir. Bassa er afar illa við hvellina og blossana og þess vegna er heima best.....Gleðilegt ár allir sem lesa og takk fyrir öll innlitin og álitin á líðandi ári. Thu, 31 Dec 2015 16:43:42 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/741612/ Það er aðfangadagur jóla - dagur aðfanga jóla, ef maður snýr orðaröðinni. Það þýðir einfaldlega að í dag er dagurinn sem nýta skal til aðfanga til jólanna. Þá ætti það að vera komið á hreint. Ég held gjarnan í gamlar hefðir, t.d. borðaði ég ótæpilega af skötu í gær í bæði mál. Af því ég var á dagvakt í vinnunni lét ég vera að kýla mig út í hádeginu - maður verður jú að vera vinnufær út vaktina, ekki satt? Eftir vaktina fór ég heim í Höfðaborg og sinnti ýmsum verkum eins og vera ber en fór svo aftur í vinnuna og fylgdi kvöldvaktinni í mat - þ.e. þeim örfáu sem borða skötu á þeirri vakt. Þetta eru nefnilega eintómir hérar á "hinni vaktinni" eins og oft vill vera.......Þá var líka vel tekið á því.........og af því ég held gjarnan í gamlar hefðir þá notaði ég það sem af er aðfangadegi til að draga aðföng í bú. Þessi aðföng voru aðallega mikið af konfekti og mikið af klementínum í trékössum. Við feðgar í Höfðaborg erum nægjusamir menn (þ.e. þeir okkar sem erum menn, við teljum okkur jú þrjá en einn er gersamlega taumlaus þegar kemur að mataræði. Ég nefni engin nöfn en lesendur mega giska á fótafjölda...) og vegna þess að við erum nægjusamir látum við þessar tvær tegundir duga til jólahátíðar. Það þarf ekki mikið til að gleðja okkur.....Áður en ég óska gleðilegra jóla ætla ég að setja inn eina mynd sem er reyndar ekki jólamynd heldur táknræn fyrir hugarfarið sem ríkir í Höfðaborg þessa dagana. Þar er verið að byggja skýjaborgir og því er horft upp til skýjanna. Það kemur svo fljótlega í ljós eftir áramótin hvort einhverjar undirstöður finnast undir þessar skýjaborgir:Þangað til: Gleðileg jól allir sem lesa og gangið hægt um gleðinnar dyr! ................................................... Thu, 24 Dec 2015 14:23:26 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/741486/ Jútakk, við komumst suður og vel það því klukkan var hálffjögur á miðvikudeginum 16. þegar rennt var í hlað í Höfðaborg og hún var á slaginu fjögur þegar yðar einlægur þeyttist inn um dyrnar hjá Óskabarninu og stimplaði sig inn á kvöldvakt. Vaktinni lauk kl. 24 og þá var satt að segja ákaflega gott að halda heim í borgina og halla sér. Hundur Íslands, sá eðalborni Edilon Bassi Eyjólfs/ og stundum Elínarson Breiðfjörð Thorsteinsson Budenhoff Sandhaug Sóðalöpp var í heimsókn hjá fyrri foreldrum í Hafnarfirði meðan við feðgar dvöldum á Akureyri, því hundar eru venjulega ekki velkomnir í orlofsíbúðir. Hann var sóttur daginn eftir og er dottinn í sína rútínu að nýju. Það er einungis sólarhringur í að daginn fari að lengja á ný. Munurinn sést á stuttum tíma og fyrir mörgum árum kom ég mér upp þumalputtareglu hvað birtutímann varðar. Hún er svona: Sé bjart í lofti á þrettándanum er strax farinn að sjást nokkur lenging. Þegar hún Elín Huld ( kona sem ég þekki...) á afmæli þann sjöunda febrúar nær þokkalegur birtutími allt til kl. 18. Réttum mánuði síðar, þann sjöunda mars, má vel segja að bjart sé orðið kl. átta að morgni. Þá nær dagsbirtan sirka til kl. hálfátta að kvöldi. Tveimur vikum síðar eru svo jafndægur að vori og ekki þarf að útskýra nánar hvað þau þýða. Þetta eru semsagt hin einföldu fræði Gunnars Theodórs um dagsbirtu. Við þessi fræði má bæta örlitlu broti - en samt nokkuð mikilvægu. Þegar dagurinn er hvað stystur - semsagt nákvæmlega þessa dagana - er nýtanleg dagsbirta u.þ.b. fjórar klukkustundir. Það skal þó tekið fram að þessi jafna er miðuð við nafla alheimsins, Ísafjörð og má vera að hér syðra gildi einhver skekkjumörk. Mér er bara alveg sama. Þessi viska er þannig til komin að þegar ég var ungur maður vestra og ók um á skellinöðru (slík farartæki voru raunar á þeim tíma kölluð smellitíkur..) af Hondu SS50 gerð, þá varð ég fyrir barðinu á slæmri rafmagnsbilun. ( Hér má sjá Hondu SS 50, nákvæmlega eins og ég átti en myndin er úr auaf netinu)Bilunin lýsti sér þannig að framljós hjólsins lýsti aðeins í beygju en slokknaði í beinum akstri. Á Ísafirði og nágrenni eru þónokkuð margir beinir vegarkaflar og þar sem ég gat ekki alltaf haldið stýrinu í beygju bagaði þessi bilun mig verulega. Fyrir ungan mann með brennandi bifhjólaáhuga er það líkast því að missa hönd eða fót að geta ekki (vél) hjólað og þessvegna gjörnýtti ég þann tíma sem slíkt var hægt birtunnar vegna. Síðan er lengd birtutíma í desember brennd í minnið. Á þessum tíma var ég ekki kominn svo langt í vélfræðum að geta lagað svona bilun sjálfur og það var ekki fyrr en um páska 1973, þegar mokað var yfir heiðina til Súgandafjarðar, að ég lagði land undir hjól og ók vestur til Barða frænda. Hann var rafvirki (og er enn) og var aðeins nokkrar mínútur að átta sig á meininu og laga það. Svo fór sumar í hönd og annar vetur en þá var ég með ljós í lagi og skertur dagsbirtutími snerti mig lítið.Þannig var nú það. Eftir morgundaginn fer daginn semsagt að lengja og lengstur verður hann kringum 21. júní 2016. Vitiði hvar ég ætla að vera þann 21. júní 2016? Nei, það er eðlilegt því það hefur ekki verið upplýst um það fyrr en nú.Ég ætla að vera í Færeyjum. Algjörlega gjörsamlega svei mér þá!....og skyldi ég nú ætla gangandi til Færeyja?Nei. Það er ekki ætlunin. Ég ætla á þessu hér:Þessi Geiri við hlið bláa hjólsins fer hins vegar hvergi. Ég ætla að teyma með mér annan Geira sem hingað til hefur ekið (eða hjólað) um á perluhvítu pimpbike (ég vona að mér fyrirgefist orðalagið).Það fer hins vegar enginn óbrjálaður maður með perluhvítt pimpbike til Færeyja, þar sem allra veðra er von. Þess vegna fer ég líka á bláu hjóli en ekki perlurauðu. Og hvað skyldi þá eiga að koma í stað þess perluhvíta?Þetta hér, sem sótt var í gær:Þeir hafa ekki margir fengið höfðinglegri gjöf í skóinn frá sjálfum sér og sínum. Þar með sér fyrir endann á fyrsta hluta undirbúnings - tvær bláar Yamaha- systur klárar í hvað sem er. Eins og segir í jólalaginu: " Hæ hæ, ég hlakka til........" Mon, 21 Dec 2015 17:08:35 GMT http://stakkanes.123.is/blog/record/741238/ Það styttist í dvölinni hér nyrðra, talsvert liðið á þriðjudaginn og við erum farnir að horfa til heimferðar. Mér er illa við að aka lengi í myrkri, sérstaklega ef aðrar skyggnistruflanir eru samfara. Þess vegna leggjum við af stað suður í fyrramálið með morgunroðanum og ættum, ef vel gengur, að ná suður áður en aldimmt er orðið aftur.Í gær gerðum við góða ferð út með firði, um Ólafsfjörð og til Siglufjarðar. Þegar þangað var komið máttum við til að heimsækja hótelið sem ég birti mynd af um daginn ásamt eikarbátnum Steina Vigg SI.Það var komið eitthvað fram um hádegi en við vorum svangir og settumst því inn á veitingastað hótelsins, Sunnu restaurant. Pöntuðum okkur dýrindis hamborgara að hætti hússins og þótt verðið væri eðlilega í hærri kantinum var lífsreynslan hverrar krónu virði því húsið er enn smekklegra og látlausara innan en utan. Maður gengur ósjálfrátt um þessi salarkynni með virðingu líkri þeirri sem maður bæri til raunverulega gamals húss. Byggingin öll dregur einhvern veginn fram þessa tilfinningu og kallar sjálfkrafa á þannig hugarfar. Ég veit ekki hvort ég næ að gera mig skiljanlegan en vona það þó....Eftir málsverð á hótelinu röltum við um bæinn. Það var farið að ýra talsvert úr lofti svo gangan varð kannski ekki eins löng og við hefðum kosið. Náðum þó að mynda eitt það skemmtilegasta á eyrinni - skökku húsin sem eru sérkenni Siglufjarðar. ( Skökku húsin eru mun fleiri en ég á í vandræðum með myndirnar og þær bíða því betri tíma )Við tókum eftir að miklar breytingar standa yfir á húsnæði gagnfræðaskólans gamla uppi í brekkunni (ég held allavega að það sé gagnfræðaskólinn) og miðað við breytingarnar ytra erum við nærri vissir um að verið sé að breyta húsinu í hótel. Kannski er það tímanna tákn - börnunum fækkar en ferðamönnum fjölgar.Ég hafði ætlað mér að heimsækja frænku í Ólafsfirði í bakaleiðinni en það fór á sama veg og í sumar, frænka ekki heima og ég greip í tómt. Nújæja, ég kem aftur næsta sumar...Við feðgar eyddum síðdeginu hér heima í Furulundi og átum kvöldmat af eigin birgðum. Í gærkvöldi tókum við svo eina jólaseríuskoðunarferð um bæinn og lukum henni með kaffibolla í Eymundsson.Við áttum tvennt inni fyrir daginn í dag, annarsvegar sund á Grenivík og hins vegar heimsókn í Tæknisafnið. Það kom á daginn að sundlaugin á Grenivík leggst í vetrarhíði og Tæknisafnið er aðeins opið á sama tíma og Mótorhjólasafnið, þ.e. tvo tíma hvern laugardag. Dagurinn hefur því liðið í rólegheitum, hér heima að mestu en eitthvað var þó litið út, m.a. niður á eyrina þar sem helst er von um að rekast á kunnuglega báta. Í allri flórunni rákumst við á tvo kunnuglega. Annar þeirra var þessi: ( Myndin er tekin á Ísafirði fyrir löngu )Þetta er semsagt hann Jói, sem upphaflega hét Valgerður ÍS og var í eigu Veturliða á Úlfsá. Svo eignaðist Ingi Magnfreðs hann og nefndi Valgerði, þá eigendahópur þeirra Jóns Björnssonar, Rögnvaldar Óskarssonar ofl. og hjá þeim hét báturinn Fúsi. Það nafn bar hann þegar pabbi eignaðist hann, líklega ´92. Pabbi átti bátinn fram til aldamóta en seldi hann þá inn í Súðavík. Nú er hann semsagt kominn norður til Akureyrar og liggur í Sandgerðisbótinni.Hinn báturinn sem ég fann, Máni, hefur bæði átt góða og slæma daga. Hann var um árabil vestra, fyrst í eigu Jóakims Pálssonar en síðar okkar pabba. Þetta er Shetland 570 með innan/utanborðs Volvo bensínvél. Var upphaflega blæjubátur en vorið 1990 smíðuðum við Kjartan Hauks kafari á hann hús úr áli sem enn er á honum. Ég birti fyrst mynd af Mána með blæjunni og svo með húsinu:Máni var seldur þegar rauði færeyingurinn Jói var keyptur. Hann var um hríð á Ísafirði en fór þaðan inn í Súðavík. Frá Súðavík til Ólafsfjarðar og þaðan inn á Akureyri. Þegar við feðgar fundum Mána í dag var staðan svona:Að því ég best veit hefur Máni ekki verið sjósettur í nokkur ár. Ég myndaði hann fyrir nokkrum árum á hafnarsvæðinu og þá var nokkurn veginn sama holning á honum utan hvað önnur framrúðan var þá brotin. Ég er ekki viss um að gamli yrði kátur með Mána sinn núna......Það er farið að saxast á þriðjudagskvöldið. Við drengurinn toppuðum Akureyrardvölina í kvöld með gala- hamborgara á Greifanum. Þar með hef ég náð að borða á þremur "nýjum" stöðum, þ.e. stöðum sem ég hafði ekki áður komið inn á, Bautanum, Greifanum og Sigló hóteli. Tvær sundlaugar bættust á listann eina og áður kom fram, Glerárlaug og Hríseyjarlaug. Í fyrramálið verður svo íbúðin tekin í gegn, skilað og við leggjum af stað suður á leið.Nú mega jólin koma........ ......................................... Tue, 15 Dec 2015 17:42:02 GMT